ADE: ZeeZout x Feel My Bicep (22/10)

Amsterdam Dance Event 2016 liep weer bijna op zijn einde, maar zoals gewoonlijk werd het beste voor de zaterdag bewaard. ZeeZout nodigde het Engelse label Feel My Bicep uit om een avond te cureren, en dat was wel aan hen besteed. Met HammerCall Super, Bicep, Paranoid London en Elias Mazian stond er een mooie verzameling house-royalty op het programma, wat er logischerwijs ook voor zorgde dat deze avond weken op voorhand al uitverkocht was. De locatie was het knusse Undercurrent, een club op het water tussen de industrieterreinen in Amsterdam-Noord. 

We komen aan iets voor half 12, wat met een wachtrij van een half uurtje erbij helaas betekent dat we Hammer al gemist hebben. Een beetje verwonderlijk dat deze jongen al zo vroeg moest spelen, gezien hij toch ook al een stevige reputatie heeft opgebouwd met zijn producties. Maar goed, als je de rest van de line-up bekijkt dan begrijp je het al iets beter. We komen binnen wanneer Call Super net zijn eerste platen op zet, en de sfeer zit er al goed in. 

Call Super is echt zo'n DJ die beter wordt naarmate hij meer tijd krijgt om een set op te bouwen. Na een ietwat rustig begin komen er na een tijd wat knallers uit de kast. Jamie 3:26Cratebug's Hit It N Quit It blijkt het startschot van een dol laatste uur waarin alle hoeken van de house verkend worden. We horen The CrateDo What You Wanna Do tijdens een soulvol zijstapje, alle vuisten gaan de lucht in tijdens Green VelvetI Want To Leave My Body, en de Todd Terry-remix van SugarcubesA Leash Called Love brengt een stukje Björk mee. We nemen afscheid met een stukje trance: Silversky's Breathing The Night is een mooie afsluiter voor deze veelzijdige set. 

Na de heer Super maken we even een wandeling naar het andere zaaltje, waar de ZeeZout-DJ's staan. Deze smalle, donkere zaal is ons toch wat te warm om lang te blijven staan, al klinkt de muziek wel echt lekker funky, waarschijnlijk om een tegengewicht te bieden voor de acid in de grote zaal. We proberen doorheen de avond nog af en toe te gaan kijken, maar de hitte jaagt ons telkens weer snel weg.

Dan maar weer naar de main, en daar is het de beurt aan de mannen om wie het eigenlijk draait vanavond: Bicep! Ze pikken de draad op waar Call Super deze achterlaat, maar kiezen voor een harde lijn, met nogal onpersoonlijke techno en zonder de tempowissels die de set hiervoor zo interessant maakten.

Hoogtepunt is hun eigen remix van Isaac TichauerHigher Level, die wel de handjes in de lucht krijgt maar ook niet veel zoden aan de dijk brengt wat de sfeer betreft. Het is vooral hard en recht door zee, een enorm contrast met andere sets die we hen dit jaar zagen spelen. Niet slecht, maar ook niet geweldig dus! 

De Roland 808 en 909 zagen we al even klaar staan vooraan, en die staan er voor Paranoid London. Deze wat oudere heren zijn met 3 vandaag en brengen een liveset. Ze hebben een MC bij die gekleed gaat in een pilotenbril en een soort berenjas, en af en toe onheilspellende dingen roept in de microfoon die dan vlotjes herwerkt worden tot knallende acid door de rest van de ploeg.

Ze zijn daar zo goed in dat de set eigenlijk iets té strak klinkt en je bijna niet merkt dat dit wel degelijk allemaal live gemaakt wordt. Hoogtepunten zijn hun eigen Eating Glue - die alle handjes weer de lucht in duwt - en de sfeervolle afsluiter Paris Dub 1 met de vocals van Paris Brightledge. Strak, stevig, simpelweg acid ten top. 

Na de acid masterclass van Paranoid London is het de beurt aan lokale held Elias Mazian. Een man van vele oorlogen die altijd de juiste invalshoek vindt om de sfeer nog een extra duwtje in de rug te geven. Mazian pikt goed op dat het publiek na 3 uur stevige techno wel toe is aan wat anders, en probeert dan ook met wat verschillende beats iedereen wakker te houden. Zo passeert het geweldige XLB van Pearson Sound de revue, een plaat die nooit gaat vervelen en het feest in extremis toch nog een andere richting opstuurt. Ook Women Beat Their Men van Submission komt langs, en de muziek wordt zo een stuk interessanter dan de eerder onherkenbare standaardtechno van Bicep

Het is al laat en we herkennen niet zo vet veel meer, dus een uur voor afsluiten geven we er uiteindelijk de brui aan. Het verdict luidt dat hoewel we meer verwacht hadden van Bicep, de sfeer wel goed zat en de rest van de avond tot in de puntjes geregeld was. Call Super was ongetwijfeld de interessantste dj vanavond, al krijgt ook Elias Mazian goeie punten voor zijn afsluitende set. Ook belangrijk: we hebben nergens langer dan 2 minuten in de rij moeten staan, op de inkom na. We geven ZeeZout dus zeker nog eens een kans, maar Feel my Bicep mag iets harder zijn best doen in het vervolg.