Fenomenale passage Jean-Michel Jarre @ Palais 12 (23/10)

“Bruxelles, c’est ma famille”, charmeerde Jean-Michel Jarre zijn publiek gisterenavond in het Brusselse Palais 12. Eén van de grootste pioniers der elektronische muziek bracht zijn spectaculaire Electronica World Tour naar ons land en dat zullen alle aanwezigen nooit meer vergeten. Wij waren getuige van een subliem stuk muziekgeschiedenis.

De massale opkomst wordt netjes opgevangen in Palais 12 en het eerste publiek wordt in de zaal ontvangen door subtiele ambient. Slechts de helft van het verwachte publiek is aanwezig wanneer gigantische blauwe spots het onaangekondigde voorprogramma introduceren. Het is één van Jarres persoonlijke vrienden Marco Grenier die het ongeduldige publiek moet opwarmen.

Via laptop gestuurde hardware begint Grenier zeer mysterieus en hij geeft de subtiele ambient almaar meer body tot de industriële sound ontspoort in een stevige dansbeat en de eerste moving heads doet ontwaken. De Canadees zijn geslaagd experiment dat aan een Gabriel Ananda van tien jaar geleden doet denken wordt dan opeens zeer toegankelijk met dromerige house om aan het slot van zijn half uurtje jolijt terug af te bouwen tot ambient. Denk Simian Mobile Disco. Een geweldig extraatje dus voor een sowieso al geweldige avond.

Wanneer de gigantische led-muren tot leven komen weet het opmerkelijk enthousiast publiek hoe laat het is. De 68-jarige legende, die het afgelopen jaar furore maakte met zowel Electronica 1: The Time Machine als Electronica 2: The Heart of Noise, staat op het punt om zijn gouden klassiekers in een mix met recent meesterwerk aan ons voor te stellen. Meesterwerk waarin hij de meest indrukwekkende lijst van collaboraties uit heel de elektronische muziekgeschiedenis wist te strikken.

Een greep uit het Electronica-boeket van klassieke en hedendaagse topproducers: 3D (Massive Attack), Air, Armin Van Buuren, Boys Noize, Gary Numan (Nine Inch Nails), Gesaffelstein, Hans Zimmer, Jeff Mills, John Carpenter, Laurie Anderson, M83, Moby, The Orb, Peaches, Pet Shop Boys, Pete Townshend (The Who), Rone, Sébastien Tellier, Siriusmo, Tangerine Dream en Vince Clarke (Depeche Mode). Het programma van Glastonbury is er niks tegen.

Introductieplaten The Heart of Noise deel 1 en 2 (feat. Rone) worden enkel door Jarres muzikanten gebracht vanachter een gigantische ledmuur. Percussionist Claude Samard en toetsenist Stéphane Gervais geven quasi onzichtbaar voor het publiek het beste van zichzelf achter een visueel spektakel om u tegen te zeggen. Net zoals bij Sígur Rós op Dour breekt de ledmuur na verloop van tijd open en verwelkomt het publiek de grootmeester zelve. Met Automatic - in samenwerking met Vince Clarke van Depeche Mode - wordt er een dansbeat ingezet, moeien de moving heads zich in de debatten en is het concert pas echt goed en wel van start gegaan.

Jean-Michel Jarre neemt tussen de zoveel nummers eventjes pauze om het publiek aan te spreken. In Franstalig Brussel kan de man dat in zijn moederlijke tongval en daar zijn de grote fans op de eerste rij - die nauwelijks op hun stoelen kunnen blijven zitten - zeer blij mee. Met heel veel show zetten Jarre en de zijnen vervolgens de eerste klassieker van de avond - Oxygène II - in. Het visueel spektakel kan dat kippenvelmoment enkel maar versterken.

De gigantische ledmuren zijn constant in beweging. In drie verschillende lagen verschuiven verschillende lichtgevende compartimenten heen en weer over de bühne terwijl de muzikanten alle nummers live brengen. Na het bijzonder kleurrijke Circus (ft. Siriusmo) worden er dan nog eens gigantische lasers ingezet tijdens Web Spinner. Wat een plaat!

Jarre toont zich ook van zijn politiek geëngageerd kant wanneer het enorme hoofd van Edward Snowden ons toespreekt. Tijdens Exit spelen de woorden “If you don’t stand up for it, than who will?” door ons hoofd en komt het psytrance-kantje van dit concert naar voren. Net voor en na Gesaffelsteins heerlijk zware Conquistador, worden de oudste fans onder ons nog maar eens verwend met heerlijke klassiekers in de vorm van Équinoxe VII en Oxygène VIII. Het onrustige publiek neemt terug eventjes plaats op zijn zitje voor dit zweverig sentiment.

De Fransman schrijft al veertig jaar elektronische muziekgeschiedenis, en met deze wereldtour wil hij elk aspect van die historie aan bod laten komen. Het stiefmoederlijk behandelde trance en de zogenoemde edm krijgen met de Above & Beyond interpretatie van Jarre en Tangerine Dreams Zero Gravity dus ook een plaats in deze show. De combinatie van pompende trance en het overdadig laserspektakel doet iedereen ongetwijfeld aan Tomorrowland denken. Geweldig.

Voor Immortals en klassieker Souvenir de Chine schuiven de ledmuren als gordijnen uit elkaar en zweven de muzikanten met stelling en al richting publiek. Tijdens het dankwoord voor de artiesten wordt ook Jarres apparatuur even verlicht en zien we naast een halve eeuw collector items voor synth-liefhebbers het gigantische touchscreen waarmee de man het geheel aan elkaar breit. Denk Tom Cruise in Minority Report.

Net voor Jarre zijn Brick England (ft. Pet Shop Boys) inzet, jut hij het publiek nog eens op en is het hek eindelijk van de dam. De illusie dat dit uitbundig publiek de hele rit netjes zou uitzitten wordt eindelijk doorbroken en Jean-Michel Jarre krijgt een staande en swingende ovatie tot het einde van het concert. We leven enorm mee met de talrijk aanwezige oudjes die tussen deze dansende meute op hun stoeltjes blijven zitten.

Terwijl Pet Shop Boys op de led-screens de vocals meezingen laat Jarre zijn kunstjes zien op de keytar en dankzij The Architect (ft. Jeff Mills) verandert Palais 12 in een soort van I Love Techno voor de derde leeftijd. Die stoelen mogen volgende keer echt wel aan de kant. Na het melancholische Glory (ft. M83) en Équinoxe IV presenteert Jarre eindelijk de allergrootste van zijn veertigjarige Oxygène-saga, namelijk nummertje IV.

Maar onze favoriet is met kop en schouders het daarop volgende The Time Machine, niet toevallig mede geproduceerd door één van de grootste meesters van de nieuwe generatie, Boys Noize. Het publiek reageert extatisch wanneer Jean-Michel Jarre zijn zogenoemde ‘laser harp’ bespeelt op de futuristische tonen van deze parel. Wat een showman, wat een plaat.

Na dat moment van collectieve euforie begint de loopwedstrijd richting parking al, maar de doorwinterde concertganger weet wel beter. Hier komt nog een bisnummer. En jawel, de Oxygène-saga kent een vervolg met het kersverse Oxygène XVII (!), dat pas op 2 december uitkomt. Onder het motto “encore une pour la route” ontbinden Jarre en de zijnen nog een allerlaatste keer hun duivels voor trancebommetje Stardust (ft. Armin van Buuren). Wat daarna volgt zijn vele dankwoordjes en wederzijdse liefde tussen de artiesten en het publiek.

De Electronica World Tour van Jean-Michel Jarre vat in één concert veertig jaar electronica samen. De tracks gaan van ambient naar synthpop naar electro(rock) naar (psy)trance naar breakbeat naar techno naar edm en ga zo maar door. Dat in combinatie met een ongezien visueel spektakel en de niet te vergeten warm-up van Marco Grenier maken van deze show een must voor elke liefhebber van elektronische muziek. De show doet dit najaar nog de rest van Europa aan met op 22 november een passage in Amsterdam en op 12 december is Parijs aan de beurt.

Het is de woekerprijs waard. Écht.

Tracklist

  • 01. The Heart of Noise, Pt. 1 ft. Rone
  • 02. The Heart of Noise, Pt. 2
  • 03. Automatic (Part 2) ft. Vince Clarke
  • 04. Oxygène II
  • 05. Circus ft. Siriusmo
  • 06. Web Spinner
  • 07. Exit ft. Edward Snowden
  • 08. Équinoxe VII
  • 09. Conquistador ft. Gesaffelstein
  • 10. Oxygène VIII
  • 11. Zero Gravity ft. Tangerine Dream (Above & Beyond remix)
  • 12. Souvenir de Chine
  • 13. Immortals ft. Fuck Buttons
  • 14. Brick England ft. Pet Shop Boys
  • 15. The Architect ft. Jeff Mills
  • 16. Oxygène IV
  • 17. Glory ft. M83 / Equinoxe IV
  • 18. The Time Machine ft. Boys Noize

BIS

  • 19. Oxygène XVII
  • 20. Stardust ft. Armin Van Buuren
Coverfoto © Louis Hallonet
Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel