Dromerig epos op allereerste ‘bitter’ @ Trix (28/10)

Live, live, live, live en nog eens live! Vorige week nodigde de Antwerpse concertzaal Trix maar liefst vijf elektronische live-acts uit op de allereerste editie van hun kersvers project bitter. Belgische acts Hiele, Avondlicht en Sky H1 moesten absoluut niet onderdoen voor internationale toppers Weval en The Field voor een publiek dat overduidelijk uit liefhebbers bestond. We zijn vertrokken.

Het is al meteen in Trix Club te doen voor het magistraal duet dat Avondlicht heet. Knoppentovenaar Matthias Dziwak en zijn drummer nemen het publiek mee op een sferische ruimtereis met aritmische sounds die evolueren tot koel epos, om aan het slot dan volledig te exploderen tijdens Disintegration Patterns. Dat alles speelt zich af onder de goedwakende ogen van de Trix-crew, gevolge een parelheldere sound en een best indrukwekkende lichtproductie. Fabelachtig moet de beste beschrijving zijn voor de liveset van Avondlicht.

Na een overschakeling van een minuut of vijf staat Roman Hiele al klaar achter zijn analoge knoppenbakken in Trix Bar. De Antwerpenaar zijn spacey intro ontaardt in track twee al meteen in iets chaotisch en zelfs onheilspellends. De stevige baslijn die bewust laag gehouden wordt, komt na een tijdje dan toch piepen om het publiek aan het dansen te krijgen. Wel jammer dat de indrukwekkende lichtproductie in Club zijn evenbeeld niet vindt in de Bar. Een dynamisch lichtje hier en daar mag wel.

Muzikaal blijft de bescheiden Hiele steeds verwonderen. Zelfs binnen de undergroundscene slaagt de man erin om niet conventioneel te zijn op vlak van opbouw, temposchommelingen, sound, beat, presance en ga zo maar door. We vinden het ietwat vreemd om de doorgaans explosieve Hiele al zo vroeg te programmeren - zeker als je weet dat het zeemzoete Sky H1 nog moet passeren - maar de man neemt de rol met succes op zijn schouders. De ideale afsluiter kan dus ook opwarmen, laat dat duidelijk zijn.

Voor de eerste headliner van de avond - Weval - keert het publiek zijn neus weer Club-waarts. Het Nederlandse duo serveert ons een hybride set waarbij Merijn Scholte Albers het grootste deel van de set over de synthesizers hangt en Harm Coolen zich voornamelijk met de software bezighoudt. Net zoals op Pukkelpop bekoort het duo met instrumentale minimal maar houdt het zich de eerste twintig minuten van de set nog wat in. Om dan via Rooftop Paradise een niet te stoppen trip richting euforie te lanceren. Zelfs het Trix-personeel dat minutenlang met pillichten moet zwaaien krijgt Weval niet te stoppen. Een soort Caribou, maar dan zonder klassieke instrumenten. Een groter compliment krijg je bij ons moeilijk losgepeuterd.

Ondertussen staan de laptop en controllers van Sky H1 (“sky high”) al warm in het café en kan de Brusselse aan haar set beginnen. Een set die perfect past in een avond die in het teken staat van atypische en getalenteerde artiesten. Heel geconcentreerd over haar laptop gebogen, brengt Sky H1 drie kwartier melodie die zo goed als nooit ondersteund wordt door beats. In theorie is dat misschien niet vanzelfsprekend na de energieke passage van Weval maar Sky H1’s set is zo meeslepend dat de praktijk die twijfels wegwerkt. Terecht dus dat de Brusselse meermaals genomineerd is voor de Red Bull Elektropedia Awards.

Terug in Club zien we dat headliner The Field zijn drummer heeft thuis gelaten waardoor hij met zijn analoge toestellen vanaf minuut één kan beginnen rammen. De Zweedse Kompakt-poulain ziet er een beetje bandieterig uit met zijn uitgesproken snor, zwarte wollen pull en bivakmuts en de industriële geluiden die hij uit zijn machinerie haalt, versterken dat imago enkel.

The Field is eigenhandig verantwoordelijk voor het eerste echte grote dansfeest van de avond met dank aan zijn analoge en repetitieve technobeat. Zeker wanneer de onderliggende distortion in The Follower eindelijk komt aanzetten, barst het feestje goed los, waarvoor dank. Maar tussen al die hemelse sounds doorheen de avond, vinden we The Field toch niet iets minder interessant dan de andere artiesten. Acid, of niet.

Na de opwarmende liveset met zijn drummer mag Avondlicht zijn kunstjes nog eens overdoen met de draaitafels. Voor een publiek vol muziekliefhebbers is dat voor de man een koud kunstje. Genregewijs verkent Avondlicht beatloos melancholie, subtiele house, explosieve electronica en op het eind ook breakbeat. Met een maatje als oaktree die zich even met de dj-debatten komt moeien en een tracklist bestaande uit Olaf Stuut, Kiasmos, Bicep, Caribou, Modeselektor en zelfs The Chemical Brothers weet je dat zoiets niet kan mislopen. Knappe set.

Trix kan terugblikken op een succesvolle eerste editie van bitter. Over een volgende editie is voorlopig nog niks bekend, maar met Banoffee, SX, Rheinzand, Paper Hats, Astronautalis, Banks en Tove Lo kom je de komende maanden bij de Antwerpse concertzaal nog goed aan je elektronische trekken.

Coverfoto Weval