Laatste Where House breekt records en trommelvliezen @ Petrol (10/11)

“Maak het zo vettig mogelijk, vannacht”, klonk het aan de inkom van Where House | The Last Crusade afgelopen weekend in Petrol Club. Een inkom waar het al heel vroeg lang aanschuiven was en die uiteindelijk om en bij de 1700 bezoekers zou doorlaten. De laatste technoravage in het sluitende Petrol is een feit!

De security holt als kippen zonder kop heen en weer in de overvolle inkomhal van Petrol. De warm-up van de avond is nog maar bezig en het zijn al meteen lange wachtrijen aan inkom, vestiaire en dranktickets.

Voor de eerste keer is de grootste zaal van Petrol geopend voor Where House en ook Piaf staat klaar voor dj-sets van alle Where House-residents. Daarmee voorziet het technofeest zijn grootste capaciteit ooit in zijn drie-en-een-klets-jarig bestaan, zeker wanneer het achterplein noodgedwongen geopend moet worden wegens te grote opkomst.

Ook visueel overtreft Where House de vorige edities met zijn lichtgevend logo rond het podium en een dynamisch lichtspel om u tegen te zeggen. Alsof Where House pas echt al zijn potentieel benut voor de allerlaatste editie. Maar het één heeft wellicht met het ander te maken.

“We can’t imagine Where House taking place anywhere else anymore than our beloved home for these three years of underground industrial techno gangrene. The end of Petrol is the end of an era.”

- Where House

Muziek dan! Twan - resident bij RIMBU, het Gentse broertje van Where House - opent het hoofdpodium met een steenharde technoset en mag als enige act van de avond spelen voor een publiek met genoeg dansruimte. Via harde kicks op elke beat wil hij niet weten van rustig opwarmen en met Public Energy’s Three O’ Three weet de Gentenaar veel vrienden te maken in Antwerpen.

De eerste grote naam van het uitgenodigde Mord Records is Damcase, die naast Mord ook een graag geziene gast is bij Bunker Records. Onverwacht start de Griek met een portie schranz-techno en kroont hij zijn set tot één van de beste van de avond. Die agressieve schranz wijkt vervolgens uit in industriële breaks om zich daarna tot het einde van zijn dik uurtje geweld tot een minimalistisch technorelaas te ontpoppen.

Dat alles gebeurt volledig analoog en het is heel duidelijk merkbaar wanneer Damcase een muzikaal element toevoegt of net wegneemt. De robotstemmen en breaks doen zelfs denken aan een Boys Noize in rave-stemming. Meer van dat.

Op het hoofdpodium staat de labelbaas van het Rotterdamse Mord klaar voor een stomende dj-set. Bas Mooy, al dikwijls te gast op Where House, begint eveneens met een portie breaks doorheen een filmische intro.

De snerpende kicks waar Twan en Damcase hun set op bouwden komen pas aan het einde van Mooys set terug opzetten en ook de Rotterdammer eindigt zijn set met Three O’ Three. Een steeds werkende dansvloerclassic na een perfect gemixte set die misschien wat braver is dan die van zijn collega’s.

“Als je een verlegen blaas hebt, ben je gescheten”, klinkt het in poëtisch Antwerps bij de toiletten. Het is inderdaad lang aanschuiven om te deponeren, zeker wanneer er in de loop van de avond piscines verdwijnen. De afbraak van Petrol is blijkbaar vroegtijdig begonnen. Het vervolg van het avontuur brengt ons in Piaf waar na de passage van Désir, resident Beanz al ten dans speelt. De man brengt een set van toegankelijke én meeslepende techno die sterk werkt op de dansbenen van het publiek.

Die andere resident Vincent - staat te popelen om te beginnen - ziet met argusogen hoe Beanz ook technisch zijn kunnen met de Pioneers laat zien. Na een slotoffensief van veel acid is het eindelijk de beurt aan de ondertussen legendarische Vincent.

Minder stevig maar toch nog uptempo en opzwepend begint Vincent aan zijn allerlaatste Where House-set. Als vreemde eend in de bijt haalt hij de harde kantjes binnen het rijk technospectrum eraf en legt hij zelfs tribal technoplaten op, wat qua sound toch het tegenovergestelde is van het industrieel karakter waar Where House voor staat.

Ook melodieus spant Vincent de kroon en doet zijn set denken aan Slam of met wat fantasie zelfs Gregor Tresher. Jammer genoeg schort er iets aan de rechtse platenspeler waardoor Vincent na enkele pogingen door heeft dat hij die vinyl beter achterwege houdt. Er maalt maar één iemand om die paar scheve overgangen, en dat is Vincent zelf. Propere set, jongen!

Terug op het hoofdpodium is Sunil Sharpe zo’n korrelige platen aan het opleggen dat het niet helemaal duidelijk is of het geluid nu wel of niet kraakt. De man heeft het publiek zo goed mee dat het niet lang duurt voordat het podium en subwoofers vol staat met feestvierend volk. De Ier van Earwiggle Records draait met vinyl, waardoor de trillingen van dat volk storend zijn. Omdat de security het elders te druk heeft moet de arme man het publiek zelf van zijn podium jagen. Sunil Sharpe laat zich daardoor niet van de wijs brengen en perst nog enkele goede ideeën uit de rode lantaarn die boven zijn platenspelers bengelt. Namelijk melodieuze en krakende techno à la Johannes Heil. Zalig.

In Piaf is de tijd aangebroken voor de rug-tegen-rug set van organisator Waldorf en publiekslieveling Nick Bollaert. Het olijke duo knalt er rechttoe tegenaan met generische techno en dansvloerknallers zoals de Perc-remix van T-99’s Anasthasia en Anti Visa’s Ahh Yeah. Op Club Stroom zagen we Waldorf al vertraagde hardstyle-platen opleggen en ook nu passeert dat in de vorm van DJ Bountyhunters Whoops!. Opzwepender kan niet, maar D. Carbone eist onze aandacht terug op in Petrol.

Ook D. Carbone vliegt er na de goed gekozen intro One Night In NYC nogal tegenaan, zeg. Uitgewrongen knallers vliegen non-stop door de technobunker en moet ons samen met de liveset van Damcase het meeste bekoren. Het Italiaanse dj-duo dat naast Mord ook bekend is van Repitch, doet denken aan de geweldige passage van Gaja op een vorige editie van Where House. Niet toevallig ook een Italiaan?

Met door software aangestuurde machinerie zet MÖRG de allerlaatste resident-set van Where House in. Waar hij doorgaans - hetzij als MÖRG, hetzij als Highway Noise - nogal stevig tekeer gaat kiest MÖRG deze keer voor een subtielere aanpak. Dat resulteert zich in een interessante set met een geduldige opbouw en een sterke body. Mooie set, ook al staat het volume lang niet hard genoeg.

“Onnozele zot!”, is er duidelijk hoorbaar bij het publiek tijdens AnD, die het hoofdpodium mag afsluiten. De positieve connotaties van ‘onnozel’ en ‘zot’, wel te verstaan. Wapenstilstand is ondertussen al even bezig maar de absolute headliner van de avond heeft kanonnen meegebracht naar Petrol.

AnD - solo voor de gelegenheid - speelt net zoals Damcase in op het door Chris Liebing in het leven gebrachte ‘schranz’. Schreien und tanzen, dat in combinatie met hier en daar wat hardcore en verschroeiende bassen. Zelfs Damcase en D. Carbone moeten de duimen leggen voor deze set, dan maakt het echt niet meer uit hoe live of niet live de Brit eigenlijk aan het spelen is. Echt waar, onnozele zot.

Om klokslag half negen in de ochtend is de laatste paukeslag van Where House geslagen. Het feestconcept der industriële techno mag terugblikken op een geweldig avontuur dat meer dan drie jaar geleden begon met CJ Bolland en na zijn laatste editie nog hoogtepunten heeft gekend met South London Analogue Material, Earwiggle Records, Paul Birken, Ansome, Unit Moebius, Trish Van Eynde, Steve Cop, en onze persoonlijke favoriet Gaja.

Daarmee houdt Where House - voorlopig? - op met te bestaan. Het vindt naar eigen zeggen geen locatie in Antwerpen die zo goed past bij hun concept dan Petrol. Alhoewel volgende post op Facebook anders doet vermoeden. Where House, tot binnenkort?

 

Voor Petrol/Piaf definitief de deuren sluit kan je nog terecht op volgende partijtjes. Tot dan.