Andy Stott @ Botanique: herrie in zijn meest poëtische vorm (29/11)

Concerten doen wat met een mens. Er zijn concerten die je met een euforie van jewelste de zaal uitsturen en er zijn er die je met een verweesd gevoel achterlaten. Er zijn concerten die je je doen afvragen waar je in godsnaam zonet tientallen pleuro's aan hebt uitgegeven, en er zijn er die de koers van je leven drastisch kunnen veranderen. En dan zijn er van die concerten zoals afgelopen dinsdag bij Andy Stott in de Brusselse Botanique waarvan je niet goed weet van welk hout pijlen te maken. Dat kwam door twee dingen: het volume en de muziek. 

In absolute cijfers was het nochtans niet eens zo indrukwekkend: de decibelmeter piekte zelden boven de 100 dB. Cijfers, zo weten we sinds de polls in 2016, betekenen bitter weinig. De trebly klank stelde onze teerbeminde gehoororganen al op de proef toen we halverwege de set van opwarmer van dienst Vatican Shadow binnenvielen in de Orangerie. 

Fan van 's mans muziek zal uw dienaar wellicht nooit worden maar per high-hat die bijna onze trommelvliezen in frieten scheurde, werd dat gevoel enkel versterkt. Tegen het einde van Andy Stott's set, toen die zijn handelsmerk distortion losliet op een emotieve synth, leek hij de arme PA-verantwoordelijke zodanig overweldigd dat Stott's boodschap geluidsgewijs absoluut niet in eer werd geïnterpreteerd. 

Soit, alsof dat nog niet dissociatief genoeg was, schudde Stott daar eventjes een set uit zijn botten die bestond uit de meest half dansbare, tegendraadse ritmematen en diepe bassen met nog dieper synthwerk. De compleet tegenovergestelde richting die hij was ingeslaan op recente worp Too Many Voices, quoi. Al een geluk dat wij graag verrast worden.

Terwijl Andy in zichzelf gekeerd boven zijn machines hing, keerde de muziek het publiek binnenstebuiten met zenuwachtig en frenetiek tikkende beats. Nu eens werd de muziek ons met vals-zachte hand in onze oren gemasseerd, dan weer werd ze nijdig als een wesp die onder een glas gevangen zit aan ons wezen gepresenteerd. Een man van contrasten, houdt het interessant.

Nummers herkennen was schier onmogelijk, Stott herwerkt zijn nummers in een livesetting helemaal tot er iets nieuws uit de output van zijn laptop komt. Als iemand ons zou vragen er een genre op te plakken (niet doen, genade!): we zouden het met de beste wil van de wereld niet kunnen. Electro-jungle? Ambient-dubstep? Faux-techno? We laten het bedenken van afschuwelijke genrebenamingen over aan het marketingteam van Beatport, ze schieten toch jammerlijk te kort.

De set valt het best samen te vatten als een disruptieve storm van percussie, compleet met oog en schade, en een climactisch einde van synthverminking en herrie in zijn meest poëtische vorm. Dit alles gepaard met een redelijk contradictoire, sobere lichtshow. La musique au-dessus. Buiten zag de herfst dat het goed was, en vroor verder de nacht in.

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel
Tags