Disco, new wave en funk aan het feest op Modfest (28/01)

Al voor de zeventiende keer konden we dit weekend afzakken naar de Hasseltse Muziekodroom en Forty Five voor Modfest, de jaarlijkse hoogmis voor het donkere spectrum van de elektronische muziek. Dit jaar was er naast mysterieuze en spacey beats ook extra aandacht voor onversneden funk. Zo kregen jonge wolven Konna en Gewelt een vrijgeleide om met hun vetste disco, soul en groovy eighties een verkleinde Forty Five om te vormen in Studio 45, maar daarover dadelijk meer.

Laat ons beginnen bij het begin. Bij aankomst begaven we ons eerst naar de grote zaal van de Muziekodroom waar Universe de boel net op gang had getrokken. Hij begon met een stevige en best donkere selectie platen. Misschien wat vroeg op de avond maar we konden zijn keuzes wel smaken. Miley Serious en Bruce Botnik gingen graag op dat elan verder maar voegden hier en daar wat meer spacey klanken toe. Vreemd genoeg sloeg die toon naar het einde van hun set wat om en staken plots pure discoschijven hun neus aan het venster. Fijne schijven, daar niet van, maar het zorgde ervoor dat hun set niet echt logisch aanvoelde.

Tijd om onze tocht door het mooie aanbod verder te zetten. Zo belandden we via het gezellige café van The Whatevers, waar Ricky & Bobby James op dat moment de bekendere funky klassiekers oplegden, bij de al even knusse club waar Delv!s het publiek bespeelde. En of er volk was, we konden zelfs niet echt naar binnen door de drukte. Gelukkig wisten we ons alsnog tot in de deuropening te wurmen om even een glimp op te vangen van de man en zijn band waar duidelijk heel wat mensen een boon voor hadden. We werden vooraf zelfs vastgeklampt door fruitige vrouwelijke fans die de weg vroegen naar 'de zaal van Delv!s', dat zegt genoeg. Maar omdat we dus niet verder kwamen dan de dorpel en deze band ook niet heel elektronisch uit de hoek komt, besloten we ons geluk elders te gaan beproeven.

Op naar de Forty Five waar Stu Bru-resident en Fuzz-redacteur Konna en de mannen van Gewelt zich vol in de disco en aanverwanten gooiden. De zaal beperkte zich tot het gedeelte aan de bar wat de setting best intiem maakte, ideaal voor de echte dansnummers. Die vibe sloeg duidelijk ook over op de aanwezige feestneuzen want rond een uur of twaalf waren de mensen al duidelijk in hun element. Hoewel er nog niet als gekken gedanst werd, was de sfeer toch het meest uitgelaten van wat we tot dan toe gezien hadden. Dat kwam natuurlijk ook door de bijzonder prettige platen die de zaal vulden. Wij voegen alvast It’s My House van Mark Funk & Danny Cruz toe aan onze iTunes-bib, wat een plaat.

Een dik half uur later besloten we om ons te laten meevoeren op de golven van de Nederlander I-F aka Interference, die dit jaar samen met Felix Da Housecat bovenaan de affiche prijkte. Of het Nederlands enthousiasme aan de basis lag weten we niet, maar het volume ging bij I-F plots met een stevige scheut de hoogte in. Niet slecht voor zijn trackkeuze, die de geest van Modfest alle eer aan deed. Erg donkere en sferige nummers maar hier en daar ook een stevige dot new wave.

Op een gegeven moment waren de jaren tachtig zelfs zodanig aanwezig dat we even een radiojingle verwachtten van een of andere eighties top 100, maar storend was het allerminst. Het paste allemaal prachtig in mekaar en ondanks de afwisseling tussen hardere nummers en resoluut funky platen, was het één geheel.

Hoewel we al een mooie portie op  hadden, voelden we toch de nood om nog eens langs te gaan bij het funk phenomena van de avond: Konna b2b met Gewelt. Daar was het publiek ondertussen stevig aangezwollen en de dansmoves waren er al een stukje wilder op geworden. En terecht want de platen waren er wederom niet naast. Een spervuur van regelrechte klassiekers en hedendaagse disco was het. We gingen uit de bol op onder meer Oh Sheila van Ready For The World, Can We Really Do This van Knee Deep en Time To Move van Carmen.

Iets minder vurig ging het er aan toe bij de bekendste naam van de avond: Felix Da Housecat. Er passeerden zeker een aantal straffe platen, maar door een gebrek aan afwisseling werden we nooit gegrepen door dezelfde drive die I-F wel in zijn set had. 

Als laatste nam Goldfox over. Hij greep wel meteen de juiste vibe en wist onze dansbenen nog een laatste keer goed aan het werk te zetten. Dat deed hij onder meer met Jo Gurt van Super Flu in de Stephan Bodzin remix, meteen ook de laatste registratie van onze Shazam. Lekkere techno met melodische toetsen voerde ons stilaan richting de eindmeet alwaar het zuur in onze benen finaal toesloeg tijdens Eisbär van Grauzone: het ultieme bewijs dat ook de zeventiende editie van Modfest er eentje om in te kaderen was.