Boys Noize @ Fuse: meesterentertainer (03/03)

Naast de zomerfestivals komt elektronisch tovenaar Alexander Ridha oftewel Boys Noize af en toe wel eens langs in ons land. En wanneer hij dat doet, is dat steevast in de Brusselse Fuse te doen. Zo ook deze keer, het publiek in onze hoofdstad wordt verwend met een een drie uur durend deejayrelaas in het teken van de Berliner zijn kersverse Warehaus Tour. Na Londen, Glasgow, Barcelona, Toulouse en Hamburg is nu dus Brussel aan de beurt. Hello!

Voor de warm-up heeft Boys Noize één van zijn trouwste luitenanten meegenomen. De Fransman Djedjotronic krijgt drie uur de tijd om het feest in gang te krijgen en neemt daar ook overduidelijk alle tijd voor. Trage, zware en repetitieve electronica schalt door het Brussels clubhuis en het zijn nog maar enkelingen die zich aan subtiele danspasjes wagen in de arena.

Mixgewijs doet Djedjo het op zijn duizendste gemak en hij laat zijn platen enorm lang uitspelen. Bij sommige daarvan werkt dat, dankzij een soort van meeslepend karakter dat uit de pre-electro-hype periode komt met namen zoals Tiefschwarz en Alexander Robotnick. Bij andere tracks jammer genoeg niet.

Ondertussen is een verkenningstocht doorheen Fuse vrij overbodig. Fuse ziet er nog steeds hetzelfde uit en dat zal wellicht nog heel lang zo blijven, ook. De opstelling qua bar, dansarena, cocktailbar en dj-booth doet het nog steeds puik. De steeds wederkerende malaise in de donkere kruipgangen richting toiletten en vestiaire, is een deel van de charme, zeker? Een dansvloer vol gebroken glas omdat men weigert in plastic te serveren, is dat eigenlijk niet. Levensgevaarlijk.

Ondertussen staat de dansarena al beladen vol. Niet enkel omdat de uitverkochte club volledig vol loopt, maar ook omdat Djedjotronic in de Detroit techno gevlogen is. Ritme omhoog, knallende bassen en gaan maar, het publiek wordt volledig warm gestoomd terwijl de grootmeester zelf al eens hallo komt wuiven. Djedjo sluit zijn drie uur durende set van ups en downs af met een verplicht nummertje als je in België komt draaien: Jaydee’s Plastic Dreams kan zoals altijd op veel bijval rekenen.

Doorgaans neemt Boys Noize de micro ter hand om zijn publiek hartelijk te onthalen. Maar speciaal voor zijn Warehaus Tour heeft hij een introductieplaatje voorbereid waarin zijn kenmerkende robotstem de simpele woorden “Hello, my name is Boys Noize. Love you” uitkraamt. Het publiek eet nu al uit zijn hand.

De man heeft gepersonaliseerde visuals meegebracht die volledig in het teken staan van zijn laatste studio-album Mayday (review). Het hoeft dus niet te verbazen dat zijn introductieplaat Overthrow is, wat onmiddellijk uitbundig gevierd wordt op de dansvloer. Naast die trage knaller die aan Gesaffelstein doet denken is er nog weinig Mayday-materiaal gepasseerd. Gezien dat album vooral dankbaar is voor een liveset, en minder voor het clubgegeven, vinden we dat helemaal niet erg.

Ook Boys Noize stort zich tussen de zware electronica en regelmatige breaks op beenharde techno. Maar de manier waarop hij dat doet is op zijn minst geweldig te noemen. Zijn overduidelijk erg voorbereide set zit vol met samples, bruggetjes en onuitgebrachte Boys Noize-edits van klassiekers die zowel van zijn als een ander zijn hand komen.

De manier waarop stevige techno in gang wordt gezet door de intro van & Down, of hoe New Orders Confusion zijn intrede vindt doorheen een XTC-sample, om nog maar te zwijgen van de subtiele edit van Laurent Garniers The Sound Of The Big Babou. Stuk voor stuk technische hoogstandjes.

Dansmoves en zelfvertrouwen zijn Kid Alex ook niet vreemd. Zoals steeds ontpopt de Berlijnse prins der electro zich tot meesterentertainer. Als slotoffensief verwent de man het opvallend oude publiek van acid-remixen op Talking Heads en Depeche Mode, stort hij zich na Len Faki’s Stranger To Stability in de hardcore techno om dan te eindigen met hetgene waarop iedereen al drie uur zit te wachten. Een Frau-sample die een beklijvend overstuurde versie van Lemonade laat ontsporen. Moshpits en crowdsurfing, welkom in 2007, iedereen.

Al dat getease heeft natuurlijk ook zijn keerzijde. Het is behoorlijk teleurstellend wanneer je enkele Boys Noize-klassiekers hoort opkomen, om ze dan nooit in volle glorie te horen te krijgen. Lemonade was het licht aan de tunnel, dat klopt, maar soms zit je publiek wel degelijk te wachten op die éne favoriete Oi Oi Oi -plaat. Gun het hen dan ook af en toe.

Michael Midnight, die de avond mag afsluiten, heeft dat beter begrepen. De man rijgt de electroclassics aan elkaar alsof Fuse tien jaar in de tijd heeft stilgestaan. Onder de geweldige sounds van Tiga, Gesaffelstein, Mumbai Science, Anthony Rother en Trentemøller begint het publiek te slinken tot een aangenaam niveau. Want tijdens Boys Noize was het wel degelijk stampen op de dansvloer.

Via een zwoele remix van Fatima Yamaha’s What’s A Girl To Do zoekt Michael Midnight minder opzwepende oorden op om de hectische nacht op een rustieke manier af te sluiten. Misschien wel de beste set van de avond, wat eigenlijk niet zou mogen met Boys Noize en Djedjotronic op het programma.

En nu maar glas rapen.

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel