Na de nacht gebraakt te hebben op de officiële preparty van DGTL, is het niet meer dan normaal om op zaterdag te starten met Nachtbraker. De man wacht ons met vinyl op aan het kleine Filter-podium en bespeelt de vroege vogels in het publiek met uiterst melodische house met een klassiek karakter. Een soms niet loepzuivere overgang is al snel vergeten.

Ook Ferro is verantwoordelijk voor de zaterdaagse ochtendgymnastiek op DGTL Amsterdam. Niet omdat we het gehad hebben bij Nachtbraker, maar gewoon omdat we het hoofdpodium of zogenoemde Modular een bezoekje willen brengen voordat de grote massa hem platloopt. De man draait repetitieve doch aanstekelijke housebeats die even verteerbaar zijn als de versgeperste smoothies in onze handen. Aangenaam vertoeven, hier.

Omdat we De Sluwe Vos ondertussen wel al kennen, trekken we nieuwsgierig richting Generator - de zaal van de preparty - voor de liveset van Be Svendsen. De Deen gebruikt software en knoppenbakken om een liveset los te laten op een publiek dat voornamelijk op Joachim Pastor zit te wachten. Terwijl zijn linkerhand instaat voor het knoppengedraai, mept Be Svendsen met zijn rechter heel vlotjes op zijn elektrische drumpad. Het resultaat is een vrij stevig setje - de lage tonen zijn eigenlijk iets te luid afgetoetst - met enorm veel wereldse melodieën en invloeden.

Ondertussen is het drummen tussen het publiek in Generator gezien Hungry Music-coryfee Joachim Pastor zijn aantrede maakt. Pastor amuseert zichzelf enorm duidelijk tijdens zijn liveset en draait het publiek rond zijn vinger tijdens de basloze zweefstukken in zijn geniale producties. Er is nog maar één plaat gepasseerd wanneer Pastor het geweldige Taïga op het publiek loslaat. De live-versie daarvan kent na zijn twee gekende climaxen blijkbaar nog een instrumentale brug van jewelste die dan uitmondt in een derde (!) climax.

Joachim Pastor verwent ons met de beste set tot nu toe op heel het festival, mede dankzij Millenium dat enorm goed onthaald wordt door het publiek. Opvallend ook dat de voertaal in datzelfde publiek blijkbaar Frans is geworden. Gelukkig hoeven de Amsterdamse vrienden in de loods die taal niet te verstaan om de genialiteit van Pastors muziek te begrijpen. Joachim Pastor, op handen gedragen door iedereen. Dank u.

Het grootste probleem van DGTL manifesteert zich op zaterdagmiddag. Na de set van Pastor is het namelijk kiezen tussen vier andere live-performances onder de noemers Henrik Schwarz, Moscoman, Space Dimension Controller en HVOB. Die laatste liveband - een revelatie op de laatste editie van Pukkelpop - moeten we daardoor met enorm veel spijt in het hart missen. Luxeproblemen voor nerds.

Jammer, want bij Space Dimension Controller op het gezellige Filter-stage stoten we op één van de grotere teleurstellingen van het festival. De Noord-Ierse Space Dimension Controller staat namelijk bekend om zijn originele en uiteenlopende platenkeuze met geweldige Boiler Room-sets tot gevolg. Die troef kan hij uiteraard niet uitspelen tijdens een liveset, en dat is er ook aan te merken. De man levert een vrij inspiratieloze set af met hier en daar wel een gelukzalig atmosferisch bruggetje.

Op die manier kunnen we wel nog een notie van Henrik Schwarz en Moscoman meepikken. Die eerste Innervisions­-sterkhouder gebruikt heel wat vocals in zijn set die nog het beste te beschrijven is als wandeltechno. De kleine melodietjes die chaotisch door elkaar springen doet een stampvolle Amp (vandaag gecureerd door Mosaic) op en neergaan. Eindigen doet de Duitser met een funky baslijn om het zonnetje op te zoeken.

Veel meer zon is er te zien in de serre die Frequency heet. Want daar staat Moscoman met zijn liveband het beste van zichzelf te geven tussen de planten. Een chille set die perfect past in de gezellige aankleding van Frequency. Met drummer en gitarist - zelf ook soms aan de gitaar - brengt Moscoman even soelaas tussen al dat house- en technogeweld. De liveversie van Dalmar Arbon is één van de uitblinkers.

Terug naar Generator dan maar weer voor alweer een liveset van Jan Blomqvist die gelukkig voor ons iets later van start gaat zodat we ze nog volledig kunnen meepikken. De berliner zingt zijn vocals volledig zelf in, en dat doet hij nog eens met verve ook. Hij brengt zijn typerende zeemzoete house op een wel heel overtuigende manier. Eindigen doet hij met zijn eigen onuitgebrachte versie van Moby’s Natural Blues. Om dan nog te bissen met de woorden “I play this track for the very first time, I hope you like it.” - “We do!”, klinkt een collectieve brul vanuit het publiek.

Ondanks het niet werd aangekondigd is de daaropvolgende set van Max Cooper ook live. Hij brengt daarmee producties die aan zijn gekende Emergence-show doen denken maar speelt ook enkele parels van andere technogoden zoals Agoria’s Panta Rei. Cooper stort zich regelmatig op de breaks en bewerkt zijn tracks live op een manier die zeker gesmaakt wordt door het publiek. Geen ramharde technoset van Cooper, ook geen subtiele Emergence-show. Iets tussenin dan maar, zeker?

“You can’t simply walk into Paranoid London and behave”, klinkt het uit het publiek in een gezellig gevulde Amp. De Britse acidmeesters gaan hoe dan ook met de eerste prijs naar huis als we het hebben over publieksopzweperij. Een duo aan de liveknoppen en een energetische mc die onverstaanbare klanken uitkraamt en het publiek uitdaagt om over de dranghekken te klimmen. Een leuk acidfeestje met een publiek dat voor het vroege uur verdacht goed in vorm is. Het is eens iets anders.

Op het hoofdpodium of Modular krijgt Tom Trago een droomplaats op het uurschema om zijn thuismatch tot een goed einde te brengen. Wanneer undergroundhit en grijsgedraaide plaat op Amsterdam Dance Event 2015 - Brutal Romance ­­- verrassend vroeg uit de speakers klinkt is er al meteen een gelukzalig momentje bij ons. Enkel bij ons, zo te zien, want het publiek reageert weinig of nauwelijks. Daarna valt Trago’s liveset in elkaar dankzij een relaas van amelodisch gepomp. Ook daarmee kan hij het publiek niet uit zijn hand laten eten. Tjah.

Op zaterdag staat onze figuurlijke tent steevast gekampeerd in het Generator-podium. Als dan nog eens blijkt dat Stephan Bodzin de keet daar afsluit, is er geen enkele reden meer om de overstap van podium nog lang uit te stellen. Door het enthousiasme van Bodzin tijdens zijn fenomenale live-performance lijkt het alsof de geluiden uit zijn armen komen in plaats van uit zijn in plexiglas gegoten synthesizers. De Duitser gunt het publiek geen enkele adempauze en wanneer Singularity door de speakers klinkt, worden er evenveel telefoons omhoog gehouden dan tijdens een Drake-concert.

Stephan Bodzin blijft trouw aan zijn eerste publiek door af te sluiten met Phobos. De woorden van de stagehost die het podium wil afsluiten zijn nog niet koud wanneer er zelfs een bisrondje af kan in de vorm van Atlas. Stephan Bodzin, de beste set van het volledige festival. Bam, het is eruit.

Voor degenen die geen ticket bemachtigd hebben voor de officiële afterparty met onder andere Maceo Plex en Adriatique, zijn er gelukkig nog de do-it-yourself speakers op het pontje richting de binnenstad. Over de nek gaan door zeeziekte op eigen risico.

Gerelateerd