Voor de laatste dag van DGTL Amsterdam 2017 is ons programma minder gevuld dan de dag voordien of de preparty. De dilemma’s tussen de afsluiters daarentegen bezorgen ons een déjâ vu. We hebben onze dagelijkse portie regen deze voormiddag al gehad en begeven ons gauw naar de eerste afspraak in Amp, waar Dixon vandaag al zijn vrienden uitnodigt.

Beginnen doen we bij Trikk, een dj/producer die z’n thuisbasis in Londen heeft. Deze man stond op onze radar door de officiële Spotify-playlist van DGTL. Proto-Ryth trok in de wagen richting Amsterdam onze aandacht en deed dat ook op de dansvloer. Trikk neemt ons mee op een wereldreis van Afrika tot Zuid-Amerika. Peruviaanse panfluiten, oosterse trompetjes en Afrikaanse trommels worden rond onze oren gedraaid, ondersteund door vrij donkere baslijnen.

Gerd Janson neemt samen met Move D het roer over en brengt ons meteen naar de discowereld. Vorig jaar speelde Gerd de boxen nog aan flarden via Kölsch, maar dat zien we dit jaar niet gebeuren, aangezien de tent letterlijk en figuurlijk nog verre van opgewarmd is. Wij begeven ons naar een grote golfbal die in het midden van het terrein ligt: Gain by Resident Advisor.

Met de haren nog nat van een korte plensbui vallen we binnen in een oase van warmte en zomerse beats. De tent heeft een wat après-skibar-achtig karakter met de deejay in een grote cirkel in het midden van de dansvloer. Plots staan we bijna neus aan neus met Simon Weiss, de deejay van dienst. De jonge snaak trekt behoorlijk wat volk naar z’n tentje met funky house. Aangenaam vertoeven is het hier wel, met coole visuals en een heel intiem sfeertje.

Next up is lunch. DGTL Amsterdam staat naast de knappe programmering bol van de acties voor het milieu. In één van de mysterieuze, grote golfballen die op het terrein liggen kan je terecht voor een algencocktail nadat je zelf wat CO2 doneert voor het groene doel. Iets verderop staat een standje waar je dan weer zeewier en sprinkhanen kan eten, die je eerst zelf de kop moet afhakken en ontdoen van hun ledematen. Zelf pesto maken van zogezegd onkruid? Zeker weten. Aan de arme ziel die alle moed verliest wanneer hij te horen kreeg dat er geen vlees te verkrijgen is op DGTL: u was nochtans gewaarschuwd.

In Frequency, aka de serre, staat andhim klaar achter de decks. Vorig jaar brachten ze nog een videoclip uit van Super, waarbij Simon zijn been brak tijdens de opnames. andhim speelt voonamelijk aanstekelijk diepe house met een pianootje, maar ook acidhouse schuwen ze niet. Het wordt ons duidelijk waarom deze Duitsers zo populair zijn de laatste tijd. Alsof het nog niet genoeg is krijgen ze zelfs de zon zover om mee te komen dansen, wat tot collectieve euforie leidt.

Na andhim pikken we nog het laatste stuk van de liveset van Dorisburg mee, het voorprogramma van Howling. Onder het toeziend oog van Frank Wiedemann speelt Dorisburg een donkere set, die eigenlijk best een paar uurtjes vroeger mocht plaatsvinden. Het publiek laat het echter niet aan z’n hart komen en is na afloop volledig klaar voor de liveset van Howling.

Howling live staat met rood omcirkeld op onze line-up. Met manusje-van-alles Frank Wiedemann (vijftig procent van Âme) achter de knoppen van de synthesizers en singer-songwriter Ry Cuming achter de micro krijgt Howling veel aandacht, een derde heerschap vervoegd het gezelschap achter de drums. Desondanks de aangekondigde technische problemen begint Howling op tijd aan z’n set. Nog niet alles staat op scherp, maar Wiedemann geeft Ry een bemoedigende knipoog en steekt van wal.

Naast de synthesizers heeft Wiedemann een koebel hangen, die hij duchtig bespeelt tijdens de meeslepende instrumentale stukken. Bij Stole The Night krijgen we plots het publiek te horen. Een groot deel van de tent zingt het refrein van het catchy nummer mee en ziet dat het goed is. We noteren dat als publieksfavoriet, maar niet per se als hoogtepunt van de set.

Na een sterk Howling wagen we ons aan de oversteek naar Mind Against in de grootste tent Modular, maar dat draait uit op een blitzbezoek. Droge techno die nood heeft aan wat peper in het achterwerk wordt ons geserveerd door de heren van Mind Against. Het festival loopt stilaan op z’n einde en dan mag het van ons zeker wat steviger. Desalniettemin blijft deze grote stage redelijk goed gevuld. Wij gaan ons geluk zoeken bij Speedy J, die wellicht wat meer fors in zijn mars heeft.

De Rotterdammer speelt een halve thuismatch en er is veel belangstelling voor het stevigere werk in de Generator. Hier wordt wild gefeest, het publiek wordt licht amoureus en de beats zijn navenant, hoewel we het van hem soms nog harder gewend zijn. Speedy J heeft een verleden in de schranz, maar daar is nu niet meer veel van te merken. Ook jammer dat we zijn klassiekers als Three O Three moeten missen. Rødhåd sluit af na Speedy en gaat verder op het zelfde elan. Lekker knallen is de boodschap, maar afsluiten doen we vandaag met DJ Koze. Geen gemakkelijke keuze als ook Dixon, George Fitzgerald b2b Joy Orbison, Matrixxman en Rampa b2b &Me geprogrammeerd staan.

DJ Koze is bezig aan een stevigere house-set die uitnodigt om te dansen. Het tempo ligt relatief hoog en dat wordt gesmaakt door iedereen in de tent. De laatste druppels jus worden uit de spieren gedanst maar een apotheose blijft uit. DJ Koze besluit zijn set met disco en funk en dat breekt enigszins de vibe bij het publiek. Blijven we op onze honger zitten na deze set? Absoluut niet! Misschien is het wel gewoon omdat we niet willen dat DGTL Amsterdam 2017 er nu al op zit.

Met hetzelfde gevoel als vorig jaar keren we huiswaarts. DGTL is een prachtig festival met zeer behulpzame mensen en een aangename sfeer. Geen enkel opstootje, alles is goed geregeld en als je wat uitkijkt bespaar je een hoop geld door bekers en andere prullen te rapen. We onthouden vooral zaterdag als een muzikaal hoogstandje, maar dat kan niet anders wanneer Stephan Bodzin zo in zijn nopjes is. Bedankt DGTL Amsterdam 2017, we wensen je nog veel succes met de komende evenementen dit jaar.

 

Gerelateerd