Fire Is Gold toont grote ambities (14/05)

Beelden door Casper Cox


Zondag 14 mei vond de eerste editie plaats van Fire Is Gold in één van Brussels mooiste parken, Drie Fonteinen. De twee stages van Trillers en Bloody Louis stonden garant voor zo'n 25 artiesten van voornamelijk eigen bodem. Maar ook fashion en sport kregen een prominente plaats op het festival. Wij waren erbij!

Het was alweer een vijftal jaar geleden dat we in Drie Fonteinen geweest waren. Het park is al verschillende keren de geschikte locatie geweest voor diverse (muziek)festivals in het verleden, maar een urban festival van deze grootte is ongezien. Met de kolossale bomen, het vele groen en het ruiterijcomplex heeft de organisatie de perfecte omgeving op zak om een statement te maken.

En een statement maakten ze. Kost noch moeite werden gespaard: bij onze aankomst stootten we onmiddellijk in het ruiterijcomplex op een basketzaal. Van de truitjes van de spelers tot het basketbalbord waren voorzien van de nodige logo's van het festival en de sponsors. Ook de skateramp, die ingericht werd door Red Bull en ergens halfweg tussen de twee stages stond, zorgde voor de nodige animo om uit te rusten tussen de acts door.


De Red Bull skate ramp / Beeld door Casper Cox

Hoewel de meeste artiesten van eigen bodem waren, slaagde de organisatie erin om een gevarieerde line-up te brengen met de nodige aandacht voor de diversiteit van de Vlaamse en Brusselse cultuur. Bloody Louis bewees nog maar eens met hun stage dat ze in Brussel een eigen subcultuur gecreëerd hebben die een brug slaat tussen hip-hop, pop en r&b.
Vroeg in de namiddag slaagde Hulk er al in om het weinige publiek van de grond te krijgen met de zwaardere trap-beats. En ook later op de avond hoorden we toch wel verschillende sterk gepolijste sets van bijvoorbeeld de aantrekkelijke Zoey Hasselbank.


Ook voor het podium was er genoeg animo...  / Beeld door Casper Cox

Maar onze interesse lag vooral bij de Trillers stage. Woodie Smalls, Brodinski, Roméo Elvis, Faisal en Jarreau Vandal maakten bijna volledig achtereenvolgens hun opwachting op het mooi ingerichte binnenplein van het ruiterijcomplex. Het was de eerste keer dat we Woodie Smalls live mochten bewonderen. Zijn goedlachs voorkomen zorgde ervoor dat het publiek al snel ging gaan wikkelen en wrikkelen op zijn rhymes en ook het geluid zat goed snor. Enkel de vocals kwamen niet steeds even helder door maar niemand stoorde er zich aan. Er was zon, beats, drank en heel wat te zien in het publiek.

Want het publiek was op z'n minst divers te noemen. De organisatie had de bezoekers opgeroepen "to dress like you're worth 18 carats." Blijkbaar een erg breed te interpreteren begrip want we zagen de meest uiteenlopende kledingstijlen. Van maatpakken die toch nog 5 maten te groot waren tot gescheurde salopettes. Maar iedereen zag er fashionable uit en genoot van de aandacht.


Roméo Elvis vol overgave aan het werk / Beeld door Casper Cox

Wie ook genoot van de aandacht was Roméo Elvis. Door sommige media wordt hij genoemd als de nieuwe koning van de Belgische hip-hop en om eerlijk te zijn ligt die stelling dicht bij de waarheid. Er zijn weinig artiesten die zo'n attitude uitstralen op een podium én zo'n band kunnen scheppen met hun publiek. Al van seconde één wordt je meegezogen in zijn act, mede door zijn energieke houding. Het was de eerste keer die dag dat het binnenplein bijna volledig volliep en iedereen stond mee te dansen.


Brodinski op de Trillers stage / Beeld door Casper Cox

Iets waar Brodinski een uur eerder enkel maar van kon dromen. De goeie oude tijd dat hij een volledige zaal kon vullen op I Love Techno met zijn stampende electrobeats lijkt voorgoed verdwenen. Nochtans bracht hij nog steeds zelfzeker een sterk gevarieerde set waar hij duidelijk teruggrijpt naar zijn typische elektronische sound. Toch was er een grote leegte op het plein en waren de bezoekers vooral versnipperd over het terrein; bij de sportpleinen en aan de eetkraampjes.

De leukste ontdekking van de dag was toch wel Jarreau Vandal. Tussen Wiley en Faisal, die onverwachts een vrij commerciële mix bracht, had de Nederlander bijna 2 uur de tijd om een verhaal te brengen. Disco, jazz, (old-school) house, hip-hop,... Er waren weinig genres die hij ongemoeid liet en toch op een minutieuze manier serveerde aan de luisteraar. 

Fire Is Gold bewijst met deze eerste editie zeker over voldoende ambitie te beschikken om dit concept uit te bouwen tot een gevestigde waarde in het Belgisch festivallandschap. De combinatie muziek - sport - fashion gaan duidelijk goed hand in hand en zorgen ervoor dat het festival zichzelf een zeker imago aanmeet. Iets wat zeker nodig is om als nieuw festival in het oog te springen maar de organisatie dan ook goed in geslaagd is.

Wij verlangen reeds naar de volgende editie!