Hungry Music verovert Brussel @ Botanique (12/05)

Worakls, Joachim Pastor, N’to en Stereoclip. De vier musketiers achter het Franse label Hungry Music tekenen allemaal present voor een zweverige labelnight op de eerste vrijdag van Les Nuits Botanique 2017. En daarvoor hoeven ze geen enkele plaat op te leggen, het is namelijk allemaal live te doen. Dit wordt smullen.

Een paar enkelingen in het publiek zijn verbaasd wanneer ze Stereoclip - en niet Worakls - rond acht uur zien aantreden in de tent die Chapiteau heet. Men heeft blijkbaar niet door dat de affiche is opgesteld in volgorde van grootsheid, en niet chronologisch. Het zal hen worst wezen, want onze Belgische Stereoclip bewijst met verve dat hij deel uitmaakt van de gelukkige Hungry Music-familie.

Heel enthousiast hangt de man over zijn software en externe controller om de typerende house waarvoor het label staat in de tent te katapulteren. Muzikaal vormt zijn stijl ergens de brug tussen zijn drie Franse kompanen en een Agoria in zomerstemming. Na een propere warm-up voor best al wat volk verdiept Stereoclip zich nog één keer in de hoge noot van Lost In Brussels. Goed zo.

Vijf minuten later staat superster van de avond Worakls al klaar voor zijn keyboard terwijl zijn liveband op het startschot wacht in de coulissen. Het viel al op dat de geluidskwaliteit tijdens Stereoclip zijn set niet perfect was en die trend zet zich na de eerste toon van Worakls blijkbaar verder voor de rest van de avond. Luxeproblemen voor nerds, zeg maar.

Worakls zelf begint er onmiddellijk aan - keyboard, software en controller - en zijn liveband sluit niet veel later aan. Aan de linkerkant van het podium is het genieten van de diepe bassen uit de elektronische cello en aan de andere zijde wordt er gezweefd dankzij de klassieke viool. De drie muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld en het samenspel is goed afgemixt, dat zit allemaal goed.

Met kersvers lied Nocturne als derde op de tracklist is het niet lang wachten op de eerste golf van collectieve euforie in het publiek. Het filmische karakter van deze plaat wordt nog eens versterkt door het solospel op de viool en cello. Zelfs de technische storing tijdens de climax - dju toch! - krijgt het kippenvel niet van ons lijf.

Het drama achter monsterplaat From Now On hebben we deze keer niet kunnen meemaken. Maar de collectieve feestvreugde tijdens Question Réponse - de andere track op die EP - maakt enorm veel goed. Ook Adagio For Square kan op veel bijval rekenen. Zoveel zelfs dat heel de tent meedoet aan een gigantische sitdown alsof het terug 2009 is. Wanneer de helft van de zaal te vroeg opspringt - klassiek verhaal - speelt Worakls’ cellist even meester der ceremonie en doet teken wanneer iedereen nu net moet opspringen. Er zijn dus wel degelijk mensen die zoiets niet aanvoelen.

Als laatste laat het drietal Pandemonium door de tent schallen. Het meest bombastische nummer in Worakls’ oeuvre - dat betekent wel wat - waarin de grens tussen klassieke- en elektronische muziek nauwelijks herkenbaar is. Na een korte discussie met de stagemanager komt er dan toch nog een bisnummer waarin Worakls - gij kieken! - in al zijn enthousiasme zijn controller tegen de vlakte werpt. Een technische storing later waarbij de arme man zijn toestel zelf van de korst moet gaan rapen kan het publiek nog één keer lyrisch worden tijdens een chaotisch samenspel van breakbeat en snerpende viool- en cellosnaren. Waaw.

De forsheid van de baard weerspiegelt bij Hungry Music doorgaans ook de muziekstijl. Zo verdiept de netjes getrimde Joachim Pastor zich in de zeemzoetere muziek terwijl de robuuste N’to dikwijls steviger te werk gaat. Onder de noemer Sinners doen de twee heren het deze keer samen en het moet gezegd, N’to zijn stijl wordt wel degelijk doorgedrukt in deze liveset. Het tweetal is blijkbaar wel te koppig om in tegenstelling tot de rest van de productie géén t-shirt van Hungry Music te dragen. Flauw hoor.

In een afsluitende set kan het natuurlijk verre van kwaad dat zowel het tempo als de vettigheid wat wordt opgekrikt. Het resultaat is een lekkere minimalset waarbij de hitjes van beide heren gedrenkt zijn in een sausje van distortion. Zo passeert niet enkel N’to’s bekende Trauma maar ook Pastors Milennium in een gedaanteverwisseling. Het einde dat jammer genoeg veel te vroeg komt, staat in het teken van melodieuze techno à la de vrienden van het Italiaanse Life and Death. Omdat het kan.

Op naar de officiële afterparty in Labyrinth

Coverfoto © Caroline Vandekerckhove/Indiestyle

Ontdek meer...Festival
Artiesten in dit artikel