Ampere in de househemel van John Digweed (24/05)

 

Uitgesteld genot is vaak het beste. Het is soms wat geduld uitoefenen, maar je bent achteraf eens zo tevreden. Daar kunnen de bezoekers van Ampere gisteren van meespreken. Normaal gezien moest de Britse grootmeester van de progressieve house John Digweed vorig jaar al zijn kunsten komen etaleren, maar door de aanslagen in Zaventem en Maalbeek kon dat helaas niet doorgaan.

Reden te meer om Digweed lekker lang te laten spelen, moeten ze bij Ampere gedacht hebben. Een ganse avond Bedrock-tunes en aanverwant lekkers, wij waren er klaar voor.

'All night' wil vaak zeggen dat er toch nog opgewarmd wordt door een andere dj en dat was ook hier het geval. Toen we rond een uur of één arriveerden waren de openers Eran Aviner en BP nog lekker aan het grooven. Het tempo lag nog laag en het publiek zweefde lekker mee. Lang uitgesponnen tracks en melodieuze synths vormden de hoofdmoot, maar toch dook er naarmate 2 uur naderde soms wel een iets steviger ritme op. Het publiek kon het zeker smaken, maar het kon gerust wat straffers verdragen.

Het perfecte moment dus voor Digweed om over te nemen. Ook hij koos in eerste instantie voor vrij zweverige tracks, maar liet met zijn volgende platen de bpm gestaag oplopen. Zijn mixen waren langgerokken en knap getimed. Je kon hem mooi zien spelen met de loops die hij liet lopen om de overgangen smooth en strak te doen aanvoelen en de groove nooit te verliezen.

Rond half drie was het dan tijd voor het eerste echte hoogtepunt. In de break van het nummer klonk er plots een soort van omgekeerd THX-geluid dat bijdroeg tot een perfecte climax waarop werkelijk heel de zaal plots buiten zinnen was. Maar om eerlijk te zijn waren dit soort momenten iets te dun gezaaid in het eerste uur van zijn set. Het bleef vaak nogal op de vlakte en dat hoeft op dat moment van de avond niet meer.

Gelukkig leek ook Digweed dit aan te voelen. We werden plots geserveerd op strakkere tracks met meer ritmische bass en percussie. Het publiek was weer helemaal mee en liet eens echt van zich horen. De spannende climaxen en rake grooves werden talrijker en we hadden het gevoel dat we eindelijk op een trein zaten. Eén van de tracks hiervoor verantwoordelijk was de laatste nieuwe van Jeremy Olander en Cristoph die nog maar net uitkwam bij Bedrock Records.

Naarmate het later werd, werden de nummers donkerder, maar niet noodzakelijk veel harder. Er zat hier en daar wel een iets drogere boenker tussen, maar Digweed trok niet volledig de stevige technokaart. We hadden het gevoel dat het naar de ochtend toe wel wat harder had gemogen, maar daar leek hij niet per se zin in te hebben. Kwam het omdat de keet niet afgeladen vol zat of door de warmte, wie zal het zeggen, maar er zat misschien toch ietsje meer in.

Let op, hiermee willen we niet zeggen dat hij geen knappe set speelde en dat we niet lekker gedanst hebben. Zijn mixen zijn nagenoeg perfect en hij wist het publiek op tijd en stond echt uit zijn hand te laten eten. Maar toch hopen we dat hij nog eens terugkomt voor een nog straffere avond.