Extrema Outdoor 2017 dag 3: top, topper, Moodymann

Na twee dagen schudden met het kruim van de elektronische muziekwereld kan het op dag drie soms allemaal wat beginnen wegen. Gelukkig gingen we na het ter hand nemen van de goed doorspekte affiche met hernieuwde goesting op pad!

Zo waren we met plezier vroeg uit de veren om in het zand van de La Rocca stage Distanz, de winnaar van de Extrema live-set contest, te gaan bewonderen. En we kunnen het niet anders zeggen, volgend jaar mag hij gerust wat hoger op de line-up postvatten. Uit zijn set sprak een maturiteit en een goesting die we bij sommige grotere namen wel eens wat meer zouden mogen zien.

Hij speelde een gevarieerde set die hij melodisch begon en rustig opbouwde naar steviger werk, zonder te eindigen met droge stampers. Zijn nummers zijn echt mooi uitgewerkt, we hopen dan ook dat hij binnenkort eens een dikke EP op de wereld loslaat. Afwerken en persen die handel!

Na wat rondfladderen kwamen we dan aan de Red Bull Elektropedia mainstage terecht waar Lee Davon aan het afsluiten was. Het ging er behoorlijk stevig aan toe en het al aanwezige publiek kon het zeker smaken. We waren dan ook een beetje verrast door de manier waarop Maxim Lany overnam. Hij haalde het tempo zwaar naar beneden waarop een deel van het publiek het voor bekeken hield! 

Maar Lany had een goed plan want hij bouwde stilletjes aan terug op, onder meer met Stavroz' Gold Town en Rampa's Necessity, en na een half uur stond de Mainstage weer goed volgepakt. Een gewaagde zet om het tempo te breken, maar het pakte wonderwel uit. Zelfs op dit vroege uur ging het publiek bij momenten ferm uit zijn dak.

Na een kort intermezzo bij de Desperados-stage, waar Jasper Fioole een energieke set speelde met een topmoment tijdens de Hot Since 82 remix van Joe Goddards Music Is The Answer, waren we terug bij het hoofdpodium voor één van de eerste grote kleppers van de dag: Joris Voorn. De man staat al een eeuwigheid achter de knoppen maar doet het nog altijd even goed en levert ook nog steeds met de regelmaat van de klok topnummers af.

Het werd misschien geen heel avontuurlijke set, maar op zijn goeie trackselectie konden we zeker rekenen. Er waren drogere tracks zoals zijn nieuwe single I Ran The Zoo, maar evengoed de meer melodische nummers waarvoor Voorn vooral bekend staat. Leuk vonden we bijvoorbeeld Electrobelle met Falling in de Reeder’s In Your Heart Remix, we vermoeden in een soort van dub versie. Het absolute hoogtepunt kwam er echer toen hij op het einde van zijn set de trance klassieker Seven Days And One Week van B.B.E. speelde.

Meteen aansluitend met Voorn maakte DJ Koze zijn opwachting. De Duitser zijn set sprak nog meer tot de verbeelding. Soms klonk het wat nonchalant maar dat kwam vooral omdat hij zijn effectenbank ten volle benutte en af en toe op onverwachte momenten overgangen deed. Spannend klonk het in elk geval, maar wat er vooral uitsprong was zijn platenselectie.

Soms een hardere track maar dan weer een zweverig nummer zonder 4/4 beat. Het absolute toppunt hier ontvouwde zich toen de vocals van Koze’s remix van Bad Kingdom zachtjes door de mix begonnen te priemen en hij met loops de climax zodanig uitstelde dat wanneer de bas dan toch inviel het dak er volledig af ging. Ook zijn eigen XTC werd een moment om in te kaderen.

Na al dat geweld was het toch tijd voor een korte adempauze. We trokken even terug naar het strand aan de overkant waar Maya Jane Coles en wat later ook Hot Since 82 het zand deden opstuiven vanop de La Rocca/Ants stage. Coles speelde energieke techhouse met vette stabs en wat later voegde 82 daar nog wat welgeplaatste trommeltjes aan toe. Ook een leuke toets waren de echo’s die 82 graag goed getimed liet doorlopen over een climax.

Maar als we het over climaxen hebben dan kunnen we maar best door naar het volgende deel van de dag. Stephan Bodzin stond ons immers op te wachten na DJ Koze. Zijn show moet je als liefhebber van house en techno zeker eens gezien. Hoe hij, ook gisteren, vol enthousiasme zijn synths, mixer en effecten bedient, is altijd een genot om naar te kijken.

Maar gelukkig worden de oren even vakkundig van voeding voorzien als de ogen. De synths klinken precies toch altijd net wat straffer uit Bodzin zijn Moog en zijn producties richten steevast de nodige schade aan. Zulu en Wir waren topmomenten en Singularity en de Adriatique remix van Atlas vormden het straffe slotakkoord. We kunnen gerust voor het talrijk aanwezige publiek spreken als we zeggen dat dit vuurwerk was.

Als we dit verslag bekijken, viel er gisteren ferm wat goede muziek te beluisteren aan de plas in Houthalen-Helchteren, maar waar we toch al heel de dag reikhalzend naar uitkeken, was de komst van Moodymann. In een line-up gedomineerd door house en techno in al zijn vormen, sprong de Amerikaan, die bekend staat voor zijn fantastisch veelzijdige sets, er bovenuit.

En hij maakte die belofte vanaf het eerste nummer meteen waar. Anne Clarke galmde over de wei met haar Our Darkness en het publiek was meteen mee; wij werden alvast gek. Hierna volgde een fantastische, klassiek klinkende houseplaat waar we meteen van gingen zweven. Niet veel later volgde dan New Order met Blue Monday en ook Yazoo passeerde de revue met Don’t Go.

Hadden we al gezegd dat we het fantastisch vonden? Wel, het werd nog beter, er was een klein soul intermezzo, een dot acid en op het einde nog zalige house van Alaia & Galio en Dennis Ferrer. We willen de andere toppers van zondag geen oneer aandoen maar de set van Moodymann had ons veruit het meest in zijn greep en dan vooral door de geweldig afwisselende en straffe platenkeuze. Het was het perfecte einde van een prachtige driedaagse. Wij hebben genoten van Extrema Outdoor Belgium 2017!