Gras onder onze voeten: Couleur Café 2017

Couleur Café werd na 23 jaar gedwongen om de site van Tour & Taxis te verlaten, maar vond met het Ossegempark, aan de Heizel, de ideale locatie. Weg met al het stof tussen de tenen, welkom gras onder de voeten!

Bij aankomst worden we meteen ondergedompeld in de exotische sfeer door restaurantjes van alle afkomsten, opgesteld in de schaduw van het Atomium, langs weerszijden van de Eeuwfeestlaan, die voor de gelegenheid van naam verandert naar “Rue du Bien Manger”. Wij kunnen dit enkel maar beamen!

Dag 1

De dag ging traag van start, zelfs met een iets of wat valse noot wegens het laattijdig afzeggen van Dubioza Kolektiv. De Bosniërs hadden problemen met hun paspoort en geraakten op die manier niet in België. De beurt viel dan maar aan Ronnie Flex om het festival op gang te trappen, maar ook de Nederlander vond de weg niet naar de nieuwe locatie: volgens de officiële festivalapp zat hij vast in het verkeer. Tevens ook het laatste dat we van de rapper vernomen hebben. Weinigen die het echter aan hun hart lieten komen, de gevarieerde randanimatie en leuke groene plekjes zorgden voor genoeg afleiding.

Couleur Café Green Stage

Muzikaal was het wachten tot Roméo Elvis & Le Motel de Green Stage bestegen, én hoe! Het podium lag onderaan een natuurlijke heuvel, die onderverdeeld is in niveau’s door kortgeschoren hagen, wat ervoor zorgde dat iedereen een schitterend zicht had. De Brusselaars speelden er een thuismatch en hadden het publiek meteen mee vanaf de eerste beat!

Roméo Elvis zorgde voor een zwoele setting met opblaasbare palmbomen en krokodillen, terwijl Le Motel met exotische samples toverde bovenop de bestaande nummers. Luidkeels werd er meegezongen op de nummers Drôle de question en Morale, maar het was natuurlijk wachten op grote hit Bruxelles Arrive, helemaal op het einde van de set. Roméo sprong er zelfs voor in het publiek! Nogmaals een bevestiging van één van de talloze Redbull Elektropedia-awards die hij vorig jaar op zijn naam kon schrijven: beste live-act!

Kort daarop stonden we voor de hartverscheurende keuze tussen de Franse turntablists van Birdy Nam Nam of de zwoele beats van Sango. Uiteindelijk besloten we om aan te vatten met de heren van Birdy Nam Nam, die ook op de Green Stage van wal staken. De performance van de turntablists was helaas niet van hetzelfde niveau als die van Roméo Elvis, waardoor wij ons al vrij vroeg richting Sango begaven.

Geen slechte keuze, de Amerikaan had het publiek aan de Blue Stage al danig goed opgewarmd bij onze aankomst met zijn exotische Soulection-beats. Zo speelde hij onder andere heel wat nieuw eigen materiaal, maar ook de gloednieuwe Kaytranada, waar helaas nog geen preview van beschikbaar werd gesteld. Sango veroverde gisteren heel wat nieuwe harten en dansbenen, wat een set!

Dag 2

Op het menu voor vandaag: Niveau4, de supergroep waar zowat elke belangrijke jonge hiphop-naam van België in zit. Daarnaast is het ook uitkijken naar de sets van Lefto, CoelyThe Roots en Compact Disk Dummies!

Wakker worden deden we met Sysmo, dat is de combinatie van 14 percussionisten, één DJ en een dirigent. De oorsprong van het concept is terug te vinden in Buenos Aires, Argentinië. Vonken en vuur! Ze organiseren op regelmatige basis ook avonden in Brussel en staan binnenkort nog op Dour Festival. Aanrader.

Later op de avond kregen we de vrouwelijke nummer één uit de Belgische hiphop-scene voorgeschoteld: Coely! De Green Stage was volledig volgelopen voor de Antwerpse, die op het podium steun kreeg van vaste kompaan Dvtch Norris. Het is moeilijk om, in een optreden dat het publiek van start tot finish mee sleurde aan 150 kilometer per uur, hoogtepunten op te sommen. Hitsongs Don't Care en Ain't Chasing Pavements zorgden voor de ultieme climax op het einde!

Het was daarna uitkijken naar het optreden van Niveau4, een samenstelling van Belgium's Finest. Het jaar voordien hadden ze met de samenstelling Coely, Dvtch Norris, Woodie Smalls, Roméo Elvis, Stikstof, Senamo & Seyté en Caballero & Jeanjass de pannen van het dak gespeeld aan Tour & Taxis.

Een jaar later was er niet veel meer over van de oorspronkelijke bezetting: enkel Zwangere Guy, lid van Stikstof, was er het jaar voordien ook bij. Het collectief bestond verder uit Le 77L'Or Du CommunTheColorGreyDarrell Cole en Isha, voorzien van beats door platendraaiers DJ Vega en Junior Goodfellaz. Jammer genoeg schoot er na enkele nummers niet al te veel meer over van onze hoogopgelopen verwachtingen. Geen slechte set, maar iets té monotoon voor ons. 

Lefto daarentegen scheerde wel hoge toppen op de Blue Stage. Zoals we van hem gewoon zijn hoorden we invloeden van over de gehele aardbol, met daartussen en bovenop hiphop van 's werelds grootsten. Daarnaast kwam Zwangere Guy zijn laatste restjes energie nog delen op het podium. Één groot feest met de nachtburgemeester van BXL!

Voor de afsluitende acts probeerden we ons op te splitsen in tweeën, we wilden namelijk zowel The Roots als Belgische trots Compact Disk Dummies niet missen. Gelukkig overlapten de twee niet volledig, waardoor we konden aanvatten met de Amerikanen uit Philadelphia. Deze heren hebben reeds 16 albums op hun naam staan, maar zijn bij het grote publiek waarschijnlijk het meest bekend als de liveband van Jimmy Fallon's The Tonight Show. Ze rijgden het ene nummer naadloos aan het andere, alsof ze al jarenlang niets anders doen. Dertig jaar om precies te zijn! De samenstelling is uiteraard wel gewijzigd doorheen de jaren, maar drummer Questlove en rapper Black Thought bemannen nog steeds hetzelfde postje. 

Dag 3

Er leek een patroon te zitten in de weersverwachting op deze editie van Couleur Café: het regende in de namiddag lichtjes, terwijl de zon er in de vooravond goed door kwam. Niet zo op de derde en laatste dag van het festival, zomerse temperaturen van ’s morgens tot ’s avonds laat!

Diezelfde temperaturen zorgden, waarschijnlijk in combinatie met de vermoeidheid van twee festivaldagen in de benen, er voor dat het publiek de dag zeer rustig aanvatte. Toegegeven, ook wij hadden heel graag in de hangmatten tussen het groen gelegen. Nog een pluspunt van het Ossegempark, de verplaatsing van het ene podium naar het andere voelde niet aan als een verplichting, maar eerder als een avontuur. Er viel telkens wel wat te beleven, zo kon je overdag dansles volgen of kreeg je een instrument in de handen gestopt en maakte de hele groep samen muziek. Heel toffe ervaringen en herinneringen, we-experiences, zoals Peter Decuypere het zou omschrijven.

Ook wij deden het rustig aan en haalden ons hartje op (of eerder de maag) in de Rue du Bien Manger. Noedels, kip, nachos, samosa, loempia’s, ... Bij het schrijven beginnen we opnieuw te watertanden. Zou het geen goed idee zijn om die eetkraampjes een vergunning voor een volledig jaar te geven? Pretty please?

Op de Green Stage gingen we kijken naar Lil Dicky, een Amerikaanse rapper. Al vonden we hem eerlijk gezegd meer entertainer dan rapper. Nog voor hij het podium bestormde speelde zijn DJ nummers als Mask Off van Future en Kendrick Lamar zijn HUMBLE. om het publiek op te hitsen. Naarmate de set vorderde, namen het aantal kledingstukken van onze vriend Lil Dicky af. Zo stond hij op het einde in zijn boxershort zijn lichaam te etaleren, terwijl hij een jongedame op het podium uitgenodigd had om haar op een lapdance te trakteren. “Don’t press charges please!”.

Het contrast kon bijna niet groter toen Lianne La Havas het overnam op datzelfde Green Stage. De Londense soulzangeres, van Griekse & Jamaicaanse origine, had niets anders dan haar gitaar nodig om haar te vergezellen op het grote podium. Al deed ze ook wel beroep op het publiek om voor de percussie te zorgen, door hen te vragen te knippen met de vingers. Verre van elektronisch, maar daarom niet minder goed.

Dat is wat Couleur Café zich eigen maakt, verschillende genres, geen afgetekende lijntjes, alles kan en alles mag. Precies de reden waarom wij volgend jaar terug naar het festival trekken. Opnieuw in het Ossegempark? Of opnieuw op zoek naar een nieuwe locatie? Afwachten en nagenieten van editie 2017!