Dour - dag 1: A-Trak tovert wei om tot EDM-festival

We zijn de file richting Dour Festival intussen wel gewoon, maar een écht genot is het nog steeds niet. De overladen tocht richting camping ging dan weer wel vlotjes dit jaar. Ook nieuw: iedereen gelijk voor de wet dit jaar. Campings A, B, C en D zijn getransformeerd tot één reusachtige camping op de plaats waar voordien Camping D lag. Iedereen moet dit jaar dus even lang op- en aflopen tussen de festivalweide en geïmproviseerde slaapplek. Behalve de festivalbezoeker die meer betaalt, dus toch niet iedereen gelijk voor de wet?

Sinds enkele jaren begint het festival al op woensdag. We staan dan ook als eerste paraat in Jupiler Boombox om Binkbeats te ontdekken. De Nederlander staat alleen op het podium maar bespeelt een bijna volledig orkest. Omsingeld door synthesizers, gitaren, vibra- en microfoons lanceert Binkbeats een meesterwerk richting de vroege festivalbezoeker. Technisch haalde hij de boter wellicht bij Jacques maar muzikaal luisterde de Utrechtenaar vooral naar Howling en Worakls. Alsook alles wat daar tussen ligt, opzoeken die man.

Onderweg naar het hoofdpodium of de zogenoemde The Last Arena stoten we op drie rabauwen die een stuk houten vloer aan flarden trekken – nu al? – en die als een boobytrap met de vijzen omhoog terug neerleggen. Pluim voor de oplettende steward die dat gevaarte zo snel mogelijk verwijdert. Knap, jongens.

Het grote pijnpunt van The Last Arena is ook dit jaar niet opgelost. Geen delay-torens om je geluid goed te verspreiden op de gigantische grasweide. Voor degene die waarde hecht aan een zuivere klank kan het komende weekend best helemaal vooraan staan op het hoofdpodium van Dour. Het Portugese kwartet Throes + The Shine krijgt de eer om de grootste stage van het festival op te warmen. We krijgen een mix van ska, hiphop, electropop, tribale percussie, Angolese rap en een zumbales tussen het publiek voorgeschoteld. Best geinig.

Sri Lanka heeft één van haar meest bekende tsunami’s M.I.A. richting Dour gestuurd. Ze is wel een kwartier te laat, maar dat is eigen aan een popdiva zeker? Want dat is ze wel, de in het spierwit gekleedde M.I.A., een popster. DJ Tiger zet het concert in gang met stevige beats en een uitgebreide introductie. Verschijnen ook nog op het podium: twee exotische achtergronddanseressen en een soort van huppelende gazelle die dienst doet als MC. In tegenstelling tot dat viertal doet M.I.A. zelf het eerder ingetogen, alsof ze zich heel goed moet concentreren om haar o zo bekende en loepzuivere stem ook live naar voren te brengen.

Muzikaal zien we een energieke show waarbij het electropop-kantje van de zangeres overschaduwd wordt door trap, hiphop, drum ‘n’ bass en andere urban beats. Hoogtepuntjes zien we in Bucky Done Gun – dat heel vroeg aan bod komt en opvallend lauw onthaald wordt -, M.I.A. die de gigantische led-wall beklimt en bisknaller Paper Planes die wel volledig tot zijn recht komt. “M-WHY-A?”, horen we na afloop in het publiek. Een semi-terechte vraag.

Dat de Canadees A-Trak bij de beste deejays ter wereld hoort op technisch vlak, bewijst hij meermaals door een potje turntablism. De man heeft blijkbaar ook geen koptelefoon nodig om vijf platen in één minuut aan elkaar te mixen, of heeft die software naast zijn draaitafels daar iets mee te maken? Hoe dan ook, het voornamelijk Franstalig publiek eet uit de man zijn hand.

De geblondeerde versie van Sean Dhondt krijgt anderhalf uur de tijd om zijn kunnen te tonen en schotelt ons dan ook meerdere genres voor. De intro van trap en future bass kan ons minder bekoren dan de elke-bekende-hiphop-plaat-ter-wereld-medley maar het is pas na een rondje EDMdat we even enthousiast worden tijdens electropunk van tien jaar geleden.The Proxy met RavenDaft PunkAerodynamicJacques Lu Cont met In The Night dat Martin SolveigThe Night Out – snap je ‘m? – lanceert en Les Petits Pilous’ legendarische Wake Up, het passeert allemaal de revue. Enkel zijn remix op Boys NoizeOh! ontbreekt nog.

Na eigen monsterhit Heads Will Roll valt het op dat het – doorgaans alternatief – publiek van Dour ook helemaal losgaat op snoeiharde EDM alsof we op Tomorrowland staan. Na een rondje discobeats met Barbara Streisand in de hoofdrol sluipt de man terug richting future beats, wat onze cue is om het einde van Vandal nog mee te pikken.

Die gekke Brit probeert het publiek in Boombox er namelijk van te overtuigen dat er een middenweg is tussen reggae en elektronische hardcore. Aan het overtollig zweet en ander lichaamsvocht dat in watervallen het plafond komt afgerold, blijkt die middenweg nog gulden te zijn ook. Vandal, wat een knotsgek feest, wat een rave, wat een ervaring.

Dour Festival trapt af met een preparty die ietwat afwijkt van de ziel waar het festival voor staat, maar het werkt wel. Morgen meer over het land waar vrouwen geen bh dragen.

Ontdek meer...Festival
Artiesten in dit artikel