Dour dag 5: langer aanschuiven dan dansen

Om er snel vanaf te zijn starten we met een valse noot. Op sociale en andere media regent het met horrorverhalen en wantoestanden op de parking van Dour Festival. Wel, die verhalen zijn allemaal waar. In het heengaan was het al een kleine twee uur aanschuiven waarbij locals in tegenovergestelde richting rotondes op vlogen om files te ontwijken en andere chaotische toestanden. Maar dat was niets vergeleken met het afrijden van de parking op maandag. De Fuzzwagon doet er vijf uur over van parkeerplaats tot eerste stuk asfalt, en dan zijn we nog niet eens bij de traagsten van de duizenden wagens die de Mad Max-woestenij proberen te verlaten.

Toegegeven, de infrastructuur en het wegennet in het miniscule Dour is niet gemaakt voor zo’n exodus. Maar als je dan ziet dat er rond zes uur in de namiddag op miraculeuze wijze toch twee extra uitgangen worden geopend - bijna iedereen is ondertussen weggeraakt -, zit er toch iets niet snor in de organisatie. Ook de miscommunicatie - zie ook Vitalic op de tweede dag van Dour - van het festival valt niet in goede aarde op zo’n cruciaal moment. Als er dan nog volk lastig begint te doen - hey wittekop - en je belaagd wordt door twee dwaze Nederlanders in een bloemetjeswagen, kan de pret niet meer op. Maar bon, organiseer het maar eens hé?

Terug bij de les dan want op zondag is het opnieuw op De Red Bull Elektropedia te doen voor drie en een half uur Solomun en Dixon voor het beste wat Diynamic en Innervisions te bieden hebben. De immense drukte van zaterdag - met 55.000 bezoekers de meest succesvolle festivaldag - is gelukkig gaan liggen en er is veel dansruimte om onder een lichtbewolkte hemel te dansen. Over Solomun is iedereen het eens dat de man een geniale set speelt maar Dixon wordt toch eerder lauw onthaald terwijl die volgens ons in dezelfde lijn doortrekt. Ze doen dat allebei best goed, maar het blijven natuurlijk gewoon deejays.

Daarom trekken we tussendoor ook richting Jupiler Boombox voor de liveset van Lone en op The Last Arena geeft popgroep Metronomy het beste van zichzelf. In de Boombox is een heel leuk feestje aan de gang maar geweldig veel volk valt er niet te bespeuren. Het is natuurlijk zondag en de vroege uittocht is al begonnen voor de gemiddelde werkmens of voor de slimmerik die de maandagfile wil ontwijken (al is het niet bijzonder slim om daardoor Carl Craig en Justice te missen).

Bovendien is het etenstijd en dat is ook zichtbaar voor Lone zijn neus. Meer volk in kleermakerszit met beef burgers dan enkelingen die op hun sokken staan te dansen. Dat komt misschien ook omdat de energieke breakbeat, rhythm ‘n’ blues en hiphop opeens plaatsmaken voor onderwater soundscapes en ambient. Laat dat toch wel een bruggetje zijn naar uptempo experiment en beats zeker? Lone live, proper werk.

Op het hoofdpodium zien we drie led-schermen staan waarachter een keyboardspeler, toetsenist en de Londense versie van Isolde Lasoen - Anna Prior voor wie ze wil opzoeken - zich schuilhouden. De gitarist en frontman die ook de tribale percussie bedient, maken het plaatje dat Metronomy heet compleet op The Last Arena. Muziekgewijs weerspiegelen de Londenaars zich in elektronisch ondersteunde indiepop die aan een afgelikte versie van Caribou doet denken. Hoewel de drum- en synthsolo’s tijdens Oldskool toch ook het nodige rock ‘n’ roll-gehalte bevatten. Heel aanstekelijk, heel leuk, perfect zondagnamiddagconcert.

Op zondag wordt er geschiedenis geschreven in La Petite Maison. Vier synthesizers, een enorme vleugelpiano en een Detroitse technolegende op één podium. De combinatie van klassieke muziek en elektronische dance gaan al langer hand in hand - zie bijvoorbeeld Jeff Mills en Worakls - maar Carl Craig gaat met zijn orkestrale Versus-show nog een stap verder. Op het podium van Dour reduceert hij zijn show met het honderdkoppig symfonisch orkest Les Siècles terug tot zijn essentie in een zogenoemd Synthesizer Ensemble. Een combinatie van orkestraal purisme en klassieke Detroit-techno. Dit is smullen.

Behalve Carl Craig zelf - achteraan op het podium met bijzónder grote hoed - gaat vooral Francesco Tristano met alle aandacht lopen. Het is bijna ongeloofwaardig hoe dat fijn ding zo’n enorme vleugel onder controle houdt. Maar hij doet het, en hoe! Het duo wordt geflankeerd door vier toetseniers op de synthesizers waarrond deze show draait. Hoogtepunten zijn Sandstorms en Carl Craigs At Les in wellicht de meest pure en prachtige metamorfose die deze klassieker kan aannemen. Voor alle atheïsten, het is tijd om te bekeren.

Nog minder atheïsme te bespeuren iets later op het hoofdpodium waar een reuzachtig katholiek kruis oplicht. Justice die terug in het land is met een liveshow is misschien wel hetgene waar we al een hele Dour-week het hardst naar uitkijken. Het Franse electropunkduo’s laatste plaat Woman was een goed stuk, maar werd niet bijzonder goed onthaald omdat het te citch zou zijn. De liveversies van de plaat - waarrond deze livetour draait - bewijzen het tegendeel. Alles klinkt lekker explosief, lekker hard, lekker rauw. Zo ook hitjes Safe And Sound en het verplichte Randy.

“Oei, Justice heeft weinig visueel spektakel meegebracht?”, klinkt het links van ons. Maar tijdens Chorus - met kop en schouders de beste track op Woman - komt de aanvankelijk onzichtbare show volledig tot leven. “Amai, Justice heeft veel visueel spektakel meegebracht!”¸wordt er enthousiast gecorrigeerd. De subwoofers waarop enkele moving heads staan blijken ook een lichtspektakel op zichzelf te zijn en opeens komen er enorme led-plafonds uit de lucht gevlogen. Het komt het explosieve karakter van dit concert alleen maar ten goede. Waaw.

De gepunkte Woman-tracks en het visueel kunstwerk onderhouden de dansbenen en het enthousiasme van het publiek sowieso al. Voeg daar nog oude bekenden zoals Audio, Video, Disco, Stress, DVNO en D.A.N.C.E. aan toe en je weet met wat voor een eensgezind volksfeest je te maken hebt. Gewezen intro Genesis doet het blijkbaar ook zeer goed in het midden van het concert en met oerpunker Waters Of Nazareth wordt er her en der zelfs door de knieën gegaan. Na de ietwat vreemde outro On’n’On waarbij Justice zelf door de knieën gaat, markeren we gewezen bisknaller Phantom Pt. II lichtjes verdrietig als grote afwezige. En o ja, Never Be Alone zat er ook nog ergens tussen. Because we…!

Waar anders het festival afsluiten dan in La Petite Maison Dans La Prairie¸ het podium waar we dit weekend ons hart en andere ingewanden meermaals zijn verloren? Tussen het geweld van Justice en de harde ki(n)cks van KiNK is het uiterst zoete Kiasmos wel even wennen. Maar Thrown, dat we nog net kunnen meepikken, doet het toch weer goed. Het Bulgaarse pladijshoofd dat KiNK heet, neemt de knoppen al over en laat zoals steeds weer zien hoe technisch onderlegd hij is. Via afstandsbediening zet hij de kick en varia snarewerk naar zijn hand tussen de melodische techno door en dat is duidelijk naar de zin van het publiek dat nog een allerlaatste keer uit zijn dak gaat.

Dour mon Amour, tot de volgende!

Coverfoto The Last Arena © laetitiasd.be
Ontdek meer...Festival