Dour dag 4: leute bij Meute

Dour festival ontvangt op deze mooie zaterdag zo’n 55.000 bezoekers. Iets drukker dan de andere dagen, maar daarom niet minder gezellig. Een spatje regen hier en daar kleurt de dag, houdt het stof tijdelijk onder de duim en maakt hopelijk een einde aan het stof snuiten.

Bij Yussuf Kamaal is het iets minder gezellig. Yussuf Dayes en Kamaal Williams speelden samen onder de noemer Yussuf Kamaal en boekte vorig jaar nog succes met hun album Black Focus. Nu is de groep gesplitst en treedt Kamaal Williams op onder de naam Henry Wu presents The Kamaal Williams Experience.

Met Kamaal Williams himself aan de toetsen, een enthousiaste drummer, bassist en een blazer op het podium zitten we hoe dan ook goed. Dansbare, soms jazzy nummers worden afgewisseld met rustige en sferische muziekstukken. De bassist slapt erop los alsof het een lieve deugd is en dat resulteert in een grote brok funk met een ferme hoek af.

Vorig jaar ging een filmpje van Meute viraal op Facebook. De reden: het is een fanfare die bekende technoschijven brengt. Het concept liveset krijgt een nieuwe dimensie door deze zelfverklaarde techno marching band. De elfkoppige fanfare beleeft duidelijk zeer veel plezier op het podium en dat slaat aan bij het publiek.

De goedgevulde Maison is nog in vorm op dit vroege uur en gaat nederig mee in de sitting mobs. Wachtend op de climax van The Man With The Red Face gaat heel de keet – buiten enkele stoere jongens – op de knieën. Naast techno klassiekers krijgen we ook Adele met Rolling In The Deep en You And Me van Disclosure in de Flume remix. Meute neemt afscheid met een oorverdovend applaus en laat ons achter met een brede smile op het gezicht.

Voor de liveshow van Acid Arab wordt er een soort discobal opgehangen in La Maison, die veel wegheeft van een verfrommeld camouflagenet. Tijdens de show zijn de heren continu druk in de weer met hun knoppenbakken. Acid Arab maakt z’n naam waar en geeft ons Arabic Acid in plaats van droge house, wat ze af en toe ook wel eens durven te brengen.

Het wordt dringend tijd om onze stoute schoenen eens aan te doen. Shobaleader One staat klaar in ware Darth Vader-stijl in de Boombox en trekt een select publiek. Tom Jenkinson, die gast van Squarepusher, verzamelde een kwartet en brengt met dit zijproject een soort funk en jazz op amfetaminen. De muzikanten zijn gekleed in een zwart gewaad en hun gezicht wordt bedekt door een laskap met ledlichtjes erop.

Muzikaal is Shobaleader One zeer moeilijk te labelen. Zeer technisch, amper dansbaar en best hard. Het is moeilijk voor de bassist om te verstoppen wat hij met Squarepusher doet en de breaks achterwege te laten. En wie van de vier is nu juist Tom Jenkinson? De aandachtige kijker ziet bij de andere muzikanten een rondje of een driehoek op het masker verschijnen en slechts bij één man een vierkant (of square), Tom we hebben u gevonden.

Om even van het gedreun af te zijn begeven we ons naar de The Last Arena waar hip-hop legende De La Soul aan het soundchecken is. Met een half uur vertraging beginnen de Amerikanen aan hun show. We laten ons niet van de wijs brengen door de belabberde geluidsmix en genieten oprecht van een leuke show. De twee mc’s hebben een enorme fanbase die de vele hitjes kan meebrullen. Maar de populairste fan is zonder twijfel het kleine jongetje dat mee op het podium mag kruipen.

De La Soul houdt het redelijk rustig, maar brengt wel een strakke set. Hoogtepunten zijn uiteraard de überklassiekers Me, Myself and I en Ring Ring Ring. Naar het einde toe krijgt elke muzikant even een solomomentje en dat kan het publiek duidelijk appreciëren. Ook hier, stuk voor stuk topmuzikanten.

De shelter boven de Sterke Bieren-tent blijkt na De La Soul heel nuttig. Een regenbui houdt ons even binnen en last een welverdiende pauze in. Klaarstomen voor Rone is de boodschap, met een glaasje Ginette erbij.

La Maison loopt goed vol voor de liveshow van Rone. De Fransman ontwikkelt zich stilaan tot een vaste waarde binnen de elektronische muziekwereld. Hoe cliché het ook moge klinken, zijn hitje Bye Bye Macadam is een absoluut hoogtepunt in Rones set.

De opstelling van het podium is bijzonder basic en Rone laat de muziek spreken, al hebben we wel het idee dat er wat bassen missen. Naast ons zegt iemand dat ze de stijl niet snapt en dat begrijpen we. De sferische soundscapes zonder dreunende basdrum vragen veel geduld van de luisteraar en wijken wat af van de meeste elektronische acts. Niet iedereen trekt dat en velen verlaten vroegtijdig de tent.

Afsluiten doen we vanavond zowat overal. Bij The Gaslamp Killer krijgen we een portie stevige dubstep en trap op ons bord, terwijl het er bij Roman Flügel iets rustiger aan toe gaat. De drum ‘n’ bass-liefhebber kan al heel de dag terecht in de Balzaal, waar Camo & Krooked afsluit. En Lefto zou Lefto niet zijn zonder een stampvolle tent die meestal in vuur en vlam staat.

De vermoeidheid slaat duidelijk toe bij de festivalgangers. Morgen krijgen we nog een drukke dag en kunnen we eindelijk naar Carl Craig gaan kijken. Voor vandaag onthouden we vooral de onevenaarbare sfeer bij Meute en dat jazz in de toekomst het uitgangspunt wordt van vele elektronische acts.

Coverfoto © Nico Deb