Tomorrowland - Dag 2.2: trance is beter dan techno (29/07)

De titel van dit artikel gaat zo kort door de bocht dat de gemiddelde muziekliefhebber er wellicht van gaat walgen. Het is natuurlijk oerdom om eender welk muziekgenre in al zijn aspecten objectief beter of slechter te noemen dan een ander. Maar graag werpen we daarmee wel een balletje op.

De tweede zaterdag van Tomorrowland heeft net zoals alle andere vijf dagen van het festival een line-up om van te smullen. Als undergroundmedium richten wij onze pijlen bij aanvang meteen op rinkende house- en technonamen zoals Joris Voorn, Kollektiv Turmstrasse, Richie Hawtin, Solomun, Chris Liebing en Tale of Us. Maar na een ietwat teleurstellende act van Undercatt op het prachtige vlot van Diynamic krijgen wij opeens een epifanie om Amicorum Spectaculum tegen te zeggen.

Waaróm onze weinig modieuze maar erg praktische festivalbroek nog verslijten aan al die acts die je elk jaar drie keer kan zien in de stad bij jou in de buurt? Zijn we nu echt naar Tomorrowland afgezakt om alle jongens en meisjes van Diynamic voor de zevende keer aan het werk te zien? Het antwoord vinden we terug bij Paul Oakenfold op het Trance Addict-podium. Neen. En dat wordt nog eens bevestigd door andere (psy)trance acts zoals Alien Project, Andy Moor en Tenishia. Zelfs edm-acts zoals Armin van Buuren en Axwell krijgen van ons de voorkeur op Loco Dice en Solomun. En terécht.

In de hedendaagse undergroundscene wordt wel eens neergekeken op de klassieke trance uit de jaren negentig. Die zou generisch, goedkoop en inspiratieloos zijn. Wel, hou u vast, damens en heren. De huidige house- en technowereld is wellicht nog generischer, goedkoper en inspiratielozer. Dat komt mede doordat house en techno zich van de underground naar de mainstream aan het bewegen zijn, en daar hoort een nieuwe generatie producers bij die hun grote helden willen kopiëren. Jammer genoeg is de inspiratie bij die grote helden tegenwoordig ook ver zoek. Drumcode, CLR, трип (Trip), Life And Death, Diynamic, Second State… Op enkele parels na allemaal dezelfde bagger.

Eerlijk gezegd wisten we dat allemaal al veel langer dus van een echt epifanie is hier geen sprake, eerder een bevestiging. Met dank aan Paul Oakenfold, de Elton John van de trancewereld. Best goedkoop doch enorm kwalitatief en ook wel een beetje gay. De Brit neemt zijn supersoundtrack Ready Steady Go jammer genoeg niet mee naar Wind Stage waar vandaag Trance Addict voor de line-up zorgt. Wel tovert hij de tent vol blazers om tot een rave uit 1993 en dat is ook te zien aan een publiek dat bestaat uit jonge veertigers die nog eens buiten mogen.

Oakenfold trakteert zijn tranceliefhebbers op een bijzonder energieke en zweverige set waar onder andere Alena’s Turn It Around en het verplichte trancenummertje The Age Of Love met de plak zwaaien. Oakenfolds aansluitende landgenoot Andy Moor bewijst dat hij ondanks invloeden van Sasha en John Digweed het ook bijzonder goed doet voor een trancepubliek. In de technoscene is het tegenwoordig cool om atmosferisch op te bouwen en dan te vervallen in een volledig gestripte anticlimax. Noem ons gerust conservatief want wij begrijpen dat niet. En Andy Moor blijkbaar ook niet, de man rijgt de climaxen aan elkaar alsof zijn leven ervan afhangt. Bang!

Ondertussen is het verkassen richting Cage waar B2B met psytrance, full-on en goa de lakens uitdeelt. Alien Project - hij heeft iets weg van DJ Ricardo in een danscafé aan de Kontichsesteenweg - staat heel enthousiast achter de draaitafels op een locatie die nog het meeste weg heeft van een ondergrondse club in het hartje van een bruisende stad. Als poulain van onder andere GMS en Stryker liggen de verwachtingen vrij hoog maar de Ricardo van Tomorrowland kiest voor een vertraagde afgelikte goabeat. Melodieus zit het dan weer wel goed in elkaar en er gebeuren leuke dingen met synthesizers en distortion bovenop de muziek. Ook even goedkoop en generisch als de techno van daarnet. Maar wel veel interessanter.

Terug naar de échte trance dan want Tenishia neemt de knoppen over van Andy Moor aan Trance Addict. De Maltezer op Armin van Buurens label Armada ontpopt zich zowaar tot ster van de festivaldag met één van de meest zweverige en atmosferische deejaysets die we ooit mochten meemaken. De enorme ventilators op Wind Stage blazen de haren van de festivalgangers ver naar achteren zodat de smile op ieders wezen heel goed zichtbaar is, vooral tijdens de Vito De Santis remix van Alone In Love. Pure klasse, nostalgie of guilty pleasure? Wie zal het zeggen.

Een genre dat zowaar nog harder onder vuur ligt dan trance is big room house of zogenoemde ‘edm’. Edm baseert zich nog harder dan techno of trance op een voorgekauwd recept en het copycat-gedrag van zijn ambassadeurs loopt al meer dan vijf jaar de spuigaten uit. Toch kunnen wij onder invloed van onze vernieuwde trance addiction het niet laten om de kapitein van Armada op Main Stage aan het werk te zien.

Het is aan de deejaysets en recente producties namelijk duidelijk zichtbaar dat gewezen trancekoning Armin van Buuren zich na enkele jaren edm terug aan het herbronnen is. Dat bewees hij de vorige dagen al op Tomorrowland op zijn eigen Armada-stage. Op het hoofdpodium is er jammer genoeg niks minder waar. Jordan & Bakers Explode kan nog op bijval rekenen bij ons, maar voor de rest speelt de Nederlander volledig in op de wensen van het edm-publiek. Begrijpelijk, uiteraard.

Een weinig inspirerende set zonder trance en veel publieksopzweperij. Armins herhaaldelijke oproep in gebrekkig Engels om nationale vlaggen te laten zien aan iedereen die live meevolgt ter wereld, is zelfs zo irritant dat ze er in Barcelona het Unite-podium voor in brand steken. En dan nog een tip voor de techniekers. Als Armin vraagt voor een zee van telefoonlichtjes, is het niet de bedoeling om de publieksfaren te laten aanstaan.

Vanuit de backstage - vluchten van die massa! - zien we Dimitri Vegas & Like Mike nog starten. Hun deejayset ziet er met Tremor en The Hum nog exact hetzelfde uit als vorig jaar, het jaar daarvoor en wellicht alle jaren voordien. Maar daarvoor blijven we niet zitten. De mensenmassa die zich als een krioelende mierenhoop met golven over De Schorre beweegt, is op zijn minst indrukwekkend te noemen. Die twee broertjes op dat podium zijn goden. Gelukkig staan we er wel niet tussen.

Ook Axwell van Swedish House Mafia krijgt van ons nog eens een kans. Hij cureert vandaag het Freedom-podium met zijn eigen Axtone. Een volledig overdekte balzaal die met led-screens op het plafond nog het meeste weg heeft van Pukkelpops legendarische Boiler Room. De Zweed pakt uit met een frisse set die afwisselt van toegankelijke knallers tot weinig bekende beats. Van Ibiza-house tot electro tot pop, allemaal doordrongen van distortion en bleeps. Binnenkomen doet hij met PrydzPjanoo en eindigen met eigen zomerhit More Than You Know, die tot onze verstomming door heel de zaal luidkeels wordt meegezongen.

Eerder die dag stonden we met veel goeie wil voor de neus van Undercatt op de drijvende Garden of Madness die vandaag gecontroleerd wordt door Solomuns Diynamic. Het Italiaanse duo pinde zich al vast bij Solomun, maar op Tomorrowland serveren ze ons een koud kunstje dat we ondertussen wel al kennen van hun landgenoten bij Afterlife. De korte en soms goede melodieën worden telkens opnieuw weer afgebroken door een droge inspiratieloze technobeat.

Dit is gewoon écht niet goed, zelfs het degelijke Hana komt er zwak uit. Bestaat er dan geen spitsvondige house of techno meer tegenwoordig? Zeker wel, al is het wel jammer dat die op Tomorrowland enkel van oude bekenden moet komen zoals Joris Voorn en Richie Hawtin.

Onze noorderbuur krijgt de eer vandaag Main Stage te openen met een drie uur durende Daybreak Session. Opstaan heeft nog nooit zo goed gevoeld. Heel vroeg al zet Voorn aan met pareltje Ringo om een lekkere housy set af te steken. De vroege edm-ers op Main zijn niet volledig overtuigd en dat heeft ook Voorn gezien. Na een korte verdwijning - plaspauze Joris? - geeft de man toe aan zijn publiek door Daft Punks Around The World te lanceren. Wat volgt is een vrij toegankelijke set die wel doorspekt is met parels zoals zijn Utopia-remix en een ongereleaste Paul Simon-herwerking. Meer daarover in ons interview met de goede man.

Richie Hawtin, de meester der minimal, heeft zich ergens verstopt in een diep bos. Het Core-podium is ingekleed door PLAYDifferently: Model 1 vandaag en voorziet naast Hawtin onder andere ook Loco Dice en Tale of Us. Bij Core is het dansen tussen de bomen op de minimale technoknallers van Hawtin, wat dit het gezelligste feestje van het hele festival maakt. De M_NUS-labelbaas houdt permanent een knallend ritme aan met uitstekende tracks waar we nog nooit van gehoord hebben. Geen enkel zweverig bruggetje dat uitmondt in een non-ontploffing. Dít, lieve vrienden, is techno.

Tomorrowland 2017 is een waar spektakel waarin alle details kloppen en waarbij de organisatie al zijn pijlen richt op - ja, Decuypere - beleving. Of de premier van dit land nu wel of niet van het podium wordt geschopt, hij mag trots zijn dat dit festijn zich in België afspeelt. Morgen is het zondag.

Coverfoto Main Stage © Dave Sips / Tomorrowland