Cirque Magique: Totaalbeleving wint van muziek (5/8)

Ons Fuzz-raket daalde zaterdagmidag neer op de velden van Ledegem. Het is het tweede jaar op rij dat we de hobbelende vlakte mogen betreden om te genieten van wat de bende van Cirque Magique had voorzien. De verwachtingen waren, na die uitermate gezellige editie van vorig jaar, zeer hoog gespannen. Eens kijken of alle circusacts deze konden inlassen. 
 
Bij het binnenkomen viel ons al meteen op dat de inkleding twee treden de hoogte in ging. Een oldschool draaimolen met een hoog charisma fungeerde als middelpunt van het terrein. Onze voeten wilden eigenlijk meteen naar de Imaginarium, waar het altijd goedlachse duo Nukov & Yelmet de eerste bezoekers trakteerde op een leuke variatie house. 
 
Starten deden ze zweverig, maar naarmate er meer mensen tevoorschijn kwamen, schakelden ze een tandje bij. Dankzij de goede interactie en de lekkere flow was dit een ideale binnenkomer die smaakte naar meer. Maar eerst tijd voor een ommetje.
 
Het terein werd uitgebreid ten opzichte van vorig jaar met enkele leuk aangeklede standjes. Een aparte Primus-stand, masseurs, een overload aan schminksters en circusartiesten die te pas en te onpas hun leningheid en kracht etaleerde. Gooi daar nog een massa aan goed verklede bezoekers bij, en je krijgt al vlug een leuk-ogend zootje. Eens niet altijd zwart, een streling voor het oog. 
 
De Circodrome stond zaterdag helemaal in het teken van dreunende techno. De stage kreeg een visuele boost aan de hand van handig wat led schermen en werd gedeeltelijk afgeschermd om zich te beschermen tegen het geluid van de Imaginarium stage. Dat was niet meteen nodig want hier werd vanaf 's middags stevig gebeukt. 
 
Spacid had het publiek te pakken in een leuke vibe waarbij de breaks hartelijk werden onthaald met kenmerkende luchtige vuistslagen. Hij kreeg zelfs twintig minuten extra speeltijd door een vertraging bij het vliegtuigschema van Charlotte De Witte. Die gebruikte de Kozzmozz-resident maar al te graag om af en toe een leuk intermezzo te plaatsen aan de hand van zijn verfijnde techniek. En wat doe je als je draait op je eigen festival? Dat klopt, een kwartier na zijn set nam Spacid zijn verantwoordelijkheden terug op als festivalorganisator, petje af!
 
Bij het overschakelen naar Charlotte ging het meteen het weer zoals verwacht: een tempotje sneller, een pak steviger en de oppervlakte om te dansen beduidend kleiner. Met enkele rake kletsers zoals Video Siren kreeg ze  het merendeel alvast moeiteloos mee. 
 
Ondertussen was het de beurt aan Péo Watson die samen met zijn maatje Mainro een vrij ongeïnteresseerde vertoning afleverde. Was het omdat er een wolkenbed boven het festivalterrein hing, maar er bleef niet veel van de sfeer die Nukov & Yelmet hadden gecreeërd over.
 
Met voor de hand liggende tracks van onder meer Patrice Baumel, Maceo Plex en Kölsch probeerden ze tevergeefs het tegendeel te bewijzen. Iets wat Dimitri Andreas wel goed deed. Hij krikte de frivoliteit terug de hoogte in samen met de circusartiesten die het podium onveilig maakte. Het feit dat de zon af en toe kwam piepen hielp hem alleen maar met het behouden van een circusrijke groove. 
 
Djebali had een taak, maar vervulde die echter maar half. Als je hoogtepunt Renegade Master heet dan weet je dat het niet echt volledig goed zat. Of zorgde dat er net voor dat de wolken verdwenen en plaats maakte voor een natuurlijk schouwspel. Alleszins, we lieten het niet aan ons hart komen en onthouden enkel de positieve zaken. In dit geval de leuke mensenmassa die ondanks de eentonige vibe wel goedlachs bleef bewegen en zich klaarstoomde voor het Brits gevaar onder de noemer van WaFF
 
In de tussentijd ging het decibelniveau ook de hoogte in aan de de Luna Volante stage. Daar kon de retro, trance en oldschool techno-liefhebber zich naar hartenlust uitleven. De gemiddelde leeftijd lag hier vanzelfsprekend hoger maar werd leuk afgewisseld met een jongeling die vond dat hij te laat was geboren. (en terecht)
 
Met de ondergaande zon bracht meneer WaFF het Ibiza met zich mee. Over-all goede vibe zonder meer. Enkele vrolijke maar onbekende tracks zorgden er wel voor dat de Imaginarium voor het eerst vol liep. De negentig minuten waren vlugger dan verwacht voorbij en Matthew Dear zorgde dit keer voor de aflossing.
 
Begeleid door podiumdanseressen, vuurspuwers en enkele krachtpatsers was het vaak meer een spektakel voor het oog dan het oor. Matthew oogde wat onzeker en wisselde de Ibiza vibes om voor iet wat futuristisch ogende house en techno. Een mengelmoes van verschillende stijlen waarbij de leuke melodieën als rode draad in zijn set diende. Voor de thuisblijvers is ook een leuk cadeau achtergelaten door Slash9.tv op de Facebook-pagina van Cirque Magique. Allen daarheen om de binnenpretjes te spijzen. 
 
Met het vallen van de zon kwam ook de Circodrome volledig tot zijn recht. Lasers werden prachtig geprogrammeerd op de hangende circusballen en de ledschermen zogen je mee in een andere trippy virtuele wereld. Enkel spijtig dat vandaag ons hoofd niet stond naar de grauwe acidtechno die Perc & Truss door de speakers aan het blazen waren tegen gemakkelijk 138 beats per minuut.
 
Toch maar afsluiten bij de man die tegenwoordig elk festival op stelten weet te zetten, Stephan Bodzin. Ook hier werd hij uitgenodigd om een liveset af te leveren die uitzinnig begon. De eerste noten van zijn typerende synths werden met groot genot onthaald. Wij waren enkel enthousiast over het eerste half uur. Hierna herviel hij iets te veel in breaks die overliep in een break waarna er - wonder boven wonder - nog een breakje werd in gelast. Breakception was de term die spontaan bij ons opkwam.
 
Op de camping kon je nog tot krampens toe dansen op een zeer strakke set van Yeti, wij besloten echter van op onze campingstoel mee te genieten met nog een laatste frisse pint.
 
Algemeen was er een goede festivalbeleving waarbij de sfeer, inkleding en randanimatie er met kop en schouders boven uit stak. Het grootste minpunt voor ons was het verplaatsen van de Feestgedruis-stage van vorig jaar. Aan ons hart hebben we het nooit laten komen, daarvoor was het nog steeds te leuk. Op naar dag 2! 
 
Fotografie: Leyla Hesna