Een dagje Meakusma: muziek van een ander niveau (10/09)

De derde dag op het alternatieve muziekfestival Meakusma in het verre Eupen was Fuzz Magazine van de partij. Een dag vol muzikale verrassingen, experimentele geluiden van overal en nergens en het belangrijkste van al: liefde voor muziek. 

We begonnen de dag in de Friedeskirche, een kerk in Eupen waar we The Eternal Chord bijwoonden. Dit project bestaat uit het idee dat de orgel het hoogst aantal frequenties van alle muziekinstrumenten kan bereiken en oneindig veel mogelijkheden heeft. Alle stoppen los dus voor Claire M. Singer en Philip Jeck die samen de kerk trakteerden op een sterk staaltje orgel vermengd met elektronische bassen die van overal en nergens tegelijk leken te komen.

Tijdens de ingelaste pauze scheerden wij ons weg, terug naar het cultuurcentrum waar we helaas moesten vaststellen dat Nosedrip niet van de partij was. We moeten jullie even verschuldigd blijven wie nu net het mooie weer daar aan het maken was in de Heuboden. Het publiek had zich alvast aardig genesteld op wat tapijten op de vloer. Er ging een vreemde rust van de zaal uit, waar gretig op ingespeeld werd met onder andere kalme oosterse vibes zoals Ryuichi Sakamoto's Plastic Bamboo.

Tussendoor namen we even afscheid van het muzikale gebeuren en zetten we ons aan de Self performative audio-guide die het festival heeft uitgestippeld. Een wandeling door de velden van Eupen waarbij de open koptelefoon ons steeds in het ongewisse liet of wat we horen echt was. Meakusma is een festival waar je niet alleen nieuwe muziek maar ook jezelf leert kennen. 

Onverwacht kondigde het festival ook nog een extra voorstelling van de Portugese drummer João Lobo aan, waar hij het beste van zichzelf gaf in de Kühlraum. Trouw aan de intieme sfeer van de ruimte bouwde de Portugees een set vol chaos op om dan enkele keren in een bombastische ontploffing uit te kunnen barsten met een wervelwind aan stokslagen. Het applaus bleef dan ook niet uit. 

Foto door Caroline Lessire

Dominique Lawalree was de volgende op onze planning en als de vorige artiesten als maatstaaf konden dienen, zou deze klepper en tevens landgenoot een concert van formaat geven in de Halle. Gesteund door zijn ensemble speelde de man eerst twee van zijn stukken bijgestaan door nog twee andere synths en percussie-instrumenten, maar boeien kan het amper. De goedgevulde zaal begint stilaan leeg te lopen. 

Zo tot het laatste nummer, waar zijn ensemble het podium verlaat en Dominique zich helemaal alleen aan het knappe Listen to the quiet voice zet. Wat zijn wij blij dat we zijn blijven zitten na de eerdere monotone nummers. Een zalig nummer dat perfect gebracht werd door de inmiddels 62-jarige Belg. 

Na voor een schappelijke prijs een wrap gegeten te hebben met ingrediënten uit de achtertuin, begaven we ons naar de Heuboden waar Matt Werth aan zijn laatste halfuur bezig was. De met vinyl draaiende Amerikaan haalde wereldse vibes boven. Nog steeds geen optimale dansmuziek, maar de zaal was weeral gevuld met zittend volk die duidelijk aan het genieten waren op de tonen van het Malinese nummer Furu Boyan.

De Amerikaan werd opgevolgd door Weird Dust oftewel Mike Crabbé die een knappe set vol psychedelische elektronica op de zaal lostte. Robotische geluiden trokken de set op gang, en tot het punt dat we naar de volgende artiest vertrokken liet het ons nog het meeste denken aan een op hol geslagen robot, zeg maar een soort van Wall-E on drugs.

De laatste artiest die we aanschouwden alvorens huiswaarts te keren was Jayce Clayton die een 70 minuten durende ode aan de ondergeapprecieerde avant-gardeïst Julius Eastman bracht. Geflankeerd door twee pianisten stak de Amerikaan van wal met een intensiteit die haaks op het zachte pianospel van eerder deze avond stond. Tussendoor wordt zijn set nog gestopt voor een 'job interview' waarbij enkele referenties naar Julius Eastman aan bod komen, onder andere zijn nummers Gay Guerrilla en Evil Nigger

Meakusma blijkt een enorm interessant festival te zijn met een groeipotentieel dat wat ons betreft nergens in België te evenaren valt. Waar op andere festivals steeds dezelfde artiesten de podia aandoen, is de line-up op dit festival (dat nog steeds maar aan zijn tweede editie toe is) een perfecte escapade van steeds datzelfde.


Alle foto's in dit artikel zijn gemaakt door Caroline Lessire