Eerste editie Karaat is een schot in de roos (3/03)

Hasselt heeft een nieuw hiphopfeest

Jewels is uitgegroeid naar een fenomeen in de Limburgse partyscene. Op een jaar tijd ging hij met zijn feestconcept Grensloos van een avondje met bevriende dj's naar een event met drie podia en de grootste hiphopacts van de lage landen. Het was dan ook even schrikken toen hij aankondigde dat hij stopte met Grensloos. Hoewel de oude Grensloos niet altijd even sterk was, was Hasselt toch een drijvende kracht achter één van zijn weinige goede feesten kwijt.

Nu is Jewels er dus met een nieuw evenement: KaraatKaraat presenteert zich min of meer als wat Grensloos was, maar met twee podia en een extra focus op live hiphop. De line-up vertoonde heel veel gelijkenissen met die van Grensloos, behalve de drie toevoegingen van live-acts Dvtch NorrisOnze Zaak en hoofdact Jacin Trill. Genoeg objectieve achtergrondinfo, tijd voor wat we er van vonden.

Bij aankomst konden we nog net een stukje N9899 en Onze Zaak meepikken. Zoals je hier eerder al kon lezen, zijn we er van overtuigd dat N9899 het nog erg ver schopt. Ze zijn een van de weinige dj's met zo'n fijne selectie qua experimental club en weten een mooie set op te bouwen die het publiek ook iets bijbrengt. Wel staan ze minder op hun plaats op een rasecht hiphopfeest dan naast Sinjin Hawke, waar we hen vorige keer aan het werk zagen.

Onze Zaak zijn Genkenaars die hun strepen verworven hebben met jaren lang rappen en zich ook in te zetten voor de lokale hiphopcultuur. De heren brachten nu nieuwe lichting Chaz & Djalu met zich mee. Een verbazend goede set brachten ze niet, maar een slechte evenmin. Om als stevige hiphopact te openen voor een nog niet erg gevulde zaal, brachten de heren het er erg goed van af.

Foto door Zeb Coune

Ondertussen waren op de 18KRT stage Susobrino en Yooth aan hun b2b-set begonnen. De stage was een beetje ongelukkig opgesteld tussen de ingang en de bar, wat niet meteen een feestatmosfeer creëerde, maar eens iedereen opgewarmd was, hield dat nog maar weinigen tegen.

Susobrino (fka Bcote) won nog maar enkele weken geleden bij Champion Sound de titel van beste producer van het land. Yooth leek met zijn zelfde Zuid-Amerikaanse Baile-vibes de ideale match voor een b2b.

Kong schreef ooit in een opiniestuk voor Poppunt dat er maar heel weinig producers ook goede dj's zijn en dit leek helaas weer bevestigd te worden. Yooth (100% dj) bouwde geregeld een sterke vibe op, maar Susobrino (50% dj, 50% producer) leek die vibe niet te kunnen behouden. Er kwamen steeds weer Zuid-Afrikaanse deep cuts waar duidelijk heel wat zoekwerk in was gekropen en die op zich ook niet slecht klonken, maar de vibe (en het feestje) kreeg hij niet opgestart.

Op het hoofdpodium was Dvtch Norris ondertussen aan zijn optreden begonnen. In zijn laatste videoclip draagt hij een oude brandweerjas en die trend leek hij ook in de Muziekodroom voort te zetten: van top tot teen (van muts tot broek) was hij in het brandweerrood. Een statement of niet, het zag er best leuk uit.
Dvtch is op zich geen slechte performer en ook zijn muziek kunnen we wel smaken, maar alsjeblieft, vertel geen lange bindteksten in het Engels tegen een publiek waarvan je zo goed als zeker bent dat het volledig Nederlandstalig is. Zeker niet als je zelf een Antwerpenaar bent.
Er werd wel wat gedanst, maar het publiek hield zijn energie toch voor de echte ster van de avond: de Nederlandse raprevelatie Jacin Trill.

Foto door Zeb Coune

Als muziekredacteur moeten we een beetje fijnproever zijn en dus kunnen we het optreden van Jacin Trill bezwaarlijk "goed" noemen. Maar leuk was het zeker weten. Het publiek had inderdaad zijn energie opgespaard en die kwam er nu allemaal uit. Jacin bespeelde het publiek en hoefde maar in zijn vingers te knippen om iedereen aan het springen te krijgen. Zijn set duurde maar een half uur, wat de ideale duur was om al zijn hits één voor één af te gaan (en ook lang genoeg voor het publiek om zich te geven zonder flauw te vallen). rozeswoeshkspreyopjebytch en Nikes waren de hoogvliegers, maar er was geen enkel nummer waarbij je veilig kon rondlopen. Jacin zelf stond als de immer sympathieke kerel die hij is te glimlachen en het publiek aan te moedigen en de rest ging van zelf.

Foto door Zeb Coune

Het was van in het begin al duidelijk dat heel de avond zou afhangen van of Jacin Trill goed of slecht zou zijn. Het was dus duidelijk het eerste en Jewels' set die er direct op volgde was een viering van de overwinning. De King Of Litburg werd opnieuw gekroond in de vorm van een één uur durende set. Om even in de vergelijking met Grensloos te vallen: daar stoorde het vaak dat Jewels' sets bestonden uit nummers die op dat moment immens populair waren (denk aan Bad and Boujee van Migos of Look At Me! van XXXTentacion), maar nu nam hij meer dan ooit zijn rol als tastemaker op. Een feestje werd er zoals gezegd wel degelijk gebouwd en de erg gehypete nummers kwamen ook langs, maar er passeerde evenzeer straffe nieuwe ontdekkingen.

Foto door Zeb Coune

We gingen even wat op adem komen bij de 18KRT stage waar Catwar & Lilihell nog bezig waren aan hun set. De twee dames leverde een leuke aaneenschakeling van degelijke rapnummers, die eigenlijk ideaal was in de setting van dit podium. Ideaal om even uit te rusten van al het muzikale geweld van het hoofdpodium.

Het uitrusten was al snel gedaan toen de twee dames werden afgelost door de twee, in bivakmutsen gehulde, heren van Euro Matraque Posse. Een half uurtje speelden ze maar, maar in dat half uur braken ze de hele keet af. Harder dan deze set wordt het niet. De twee knalden track na track, af en toe bijgesterkt door een fles champagne die over het publiek uitgespoten werd.

Normaal gezien zou Euro Matraque Posse de afsluiter van de avond geweest zijn, maar last-minute werd er gewisseld met Grover. De big boss van de Shuttle-feestjes zou dus de avond afsluiten. Na Euro Matraque Posse was de rustige Zuiderse muziek waar Grovers sets wel vaker mee beginnen wat een gat. Het leek gelukkig alsof hij dit zelf ook door had en al snel werd het tempo opgedreven. Jewels waagde zich aan de mic om zíjn feest nog een laatste keer op te zwepen, maar het geluid van de mic was zó slecht dat dat niet lang duurde. Uiteindelijk bracht Grover het er heel wat beter van af dan verwacht voor de laatste Karaatgangers.

Foto door Zeb Coune

Om toch even een conclusie te stellen: Karaat is wat Grensloos in zijn allereerste edities was, maar dan grootser. Op voorwaarde dat de line-up even sterk (en wel gevariëerd) blijft, hebben we er alle vertrouwen in dat Karaat iets heel moois wordt.