Dusky vliegt in AB Club (10/03)

Afgelopen zaterdag was het verzamelen geblazen voor een nieuwe editie van Lotto Late Night, de samenwerking tussen de AB, Lotto en Poppunt. Vorig jaar in april zette Dr. Lektroluv de AB Club nog op stelten met zijn kenmerkende electro. Deze keer was het de beurt aan het Britse house-duo Dusky, die met hun 17 Steps tour, genoemd naar hun label, in Brussel passeerden.

WAR, de man achter de nieuwe platenzaak Warrecords die binnenkort zijn deuren opent in Antwerpen, had de eer om de avond te openen. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we de set niet hebben kunnen meepikken, maar als we ons zijn sets op bijvoorbeeld Pukkelpop herinneren, warmde hij de Club zeer vakkundig op, in dit geval waarschijnlijk met lekkere disco en oldskool house.

Hugo Massien, getekend op het 17 Steps, ging in elk geval wel in die lijn aan de slag. Het was vibey en best speels, de disco invloeden en 80’s synths vlogen in het rond. Wat ons betreft was dit niet zomaar een opwarmer om rustig een pintje bij te drinken, neen, we waren meteen mee. Hij bouwde mooi op, bijvoorbeeld dankzij de springerige synth van Paul Woolfords Chaos of de prachtige piano van KiNK zijn remix van Unit 2 met Sunshine.

 

 

Nog een trapje straffer, en dus helemaal klaar om Alfie en Nick te laten overnemen, werd het toen Feeks Like (Orlando Dub) van Totally Enormous Extinct Dinosaurs & Anna Lunoe uit de speakers schalde. Wat een knaller is dat.

 

 

Dusky kon op geliefd muzikaal terrein overnemen, met Basics van Leonardus bijvoorbeeld, dat dezelfde house-flow bracht. Kenmerkend voor het Britse duo is zeker dat het ze altijd de perfecte combinatie weten te vinden tussen harde en het dromerige sounds. Dat had die eerste track al, maar dat werd Thorarium van Tuff City Kids helemaal duidelijk. Diep, stevig en zweverig tegelijk, een fantastische plaat die de gezellige AB Club deed genieten.

 

 

Rond half één was het dan tijd voor een hoogtepunt van eigen signatuur met Cold Heart. We hadden hier duidelijk te maken met een publiek van echte fans want de eerste beat was nog maar gevallen of de kreetjes van herkenning weerklonken al enthousiast, en terecht. We zullen maar geen moeite doen om te verbergen dat we ook tot die schare fans behoren. Wat zijn die twee plucky Brits er toch geweldig in geslaagd om de Chicago-sound te overgieten met hun eigen dromerige sausje.

 

 

Met onder meer KiNK zijn versie van Children Of The E van Radio Slave werd het rond de kaap één uur wat harder maar algauw maakte een volgende Dusky topper zijn opwachting. Careless moet zowat hun grootste hit zijn van voor ze hun eigen label startten en is niet voor niets nog steeds één van hun meest gedraaide platen. Het tweede uur van hun set was goed ingezet en eigenlijk werd het enkel nog beter.

 

 

 

 

De track die we met stip hebben onthouden was Tempest van Pional. Deze Spaanse kerel remixte samen met John Talabot The XX, werkte samen met Henry Saiz en remixte ook Prins Thomas, geen prutserke dus. En dat kan je ook bezwaarlijk zeggen van Tempest, zijn meest recente release bij Permanent Vacation. Een doodeenvoudige plaat die steengoed is dankzij zijn 90’s baslijn en een geweldige leadsynth, een vlieger pur sang.

 

 

Daarna werden er eigenlijk alleen nog topplaten gespeeld. Wat zeker ook kon gemerkt worden aan de vlotte dansbewegingen bij het publiek. Geen uitzinnige menigte, maar wel een duidelijk genietende menigte. We zouden de nummer hier allemaal willen opsommen maar we zullen ons toch wat inhouden. Er was de fenomenale Robert Babicz met zijn Dark Flower in de Joris Voorn Magnolia Mix en U Got Me van Intruder, die enkel overtroffen konden worden door twee schijven van de mannen zelf. Bowed is de regelrechte disco-destroyer uit hun arsenaal, volledig met arpeggio bas en lasergeluidjes. Zodanig goed dat Giorgio Moroder er fier op zou zijn.

 

 

Na deze heerlijke reeks, was het na een korte adempauze tijd voor den bloemekee en welke plaat kon dat anders zijn dan Ingrid Is A Hybrid, de belangrijkste single van hun laatste LP Outer. Het nummer roept “Take me away” en dat is exact wat Dusky zo goed had gedaan. Iedereen in de zaal weggevoerd op een geweldige rit, meer heb je niet nodig.