Paradise City Festival 2018 - Dag 3: jukeboxen en ouwe rotten

Derde dag vol verrassingen en (kleine) teleurstellingen

De derde snikhete dag van dit paradijselijke festival. De warmte en het dansen begint zijn fysieke tol te eisen, maar mentaal zijn we nog kiplekker in onze hersenpan. Net zoals dag twee beginnen we ons avontuur van de dag met een snelle wasbeurt, een koffie, een Club Maté en een smoske. Het vier stappen tellende gouden recept dat al negen generaties in onze familie is en waar al menig festival tot een goed einde mee is gebracht. Genoeg gezeverd, op naar de weide.

De legendarische drummer en afro-beat pionier Tony Allen en Detroit funkster Amp Fiddler lokte ons naar de ABSTRKT stage. Door de nog altijd niet te harden hitte, was het weer eens de schaduw in de zijkanten waar we ons plaatsten. Allen speelde strakker dan de mars van een Noord-Koreaans elite regiment en werd al even strak aan de lijn gehouden door de retefunky synths van Amp.

De nummers kwamen voornamelijk van Amp Dog Knights, zijn laatste album, waarvan Good Vibes onze favo was. Maar het totaalpakket wrong een beetje. Hoe goed de muziek en de uitvoering van dit duo was, toch voelen dit soort optredens in de verkeerde context vaak een beetje aan als een slaapwandelende jukebox die de weg kwijt is.

 

Na de verstofte Detroit vibes lokten onze oorschelpen de rest van ons lichaam mee naar de Silo stage waar het vrolijke Noorse trio van Studio Barnhus de boel aan het ontregelen was. Dit trio ken je misschien beter als de respectievelijke artiesten: Axel Boman, Petter Nordkvist en Kornél Kovács.

Deze jongens wisten de snikhete zomerse temperaturen perfect te vatten in hun met zon overgoten house, de soort die een glimlach op je gezicht tovert. De betere tracks uit de setlist? Santiago Salazar’s Sucio Beat en de heerlijke psychedelische afro-beat van Bunzu Sounds Zinabu.

Om de sfeer nog wat meer op te jutten hadden ze een cimbaal naast hun op het podium geplaatst. Of dat een leuke gimmick was of toch een toegevoegde waarde laten we even in het midden. Feit dat als paal boven water stond was dat Studio Barnhus een feestje weet te bouwen als geen ander.

 

Op naar DJ Koze, die al met luid gejuich onthaald werd toen hij zijn altijd bemutste hoofd even liet zien aan het publiek. De Duitser was één van de meest gehypte artiesten op het festival en maakte dat voor ons slechts bij momenten waar. Op Koze zijn vaardigheden hebben we niks aan te merken, zeker het teasen van Pump Up The Jam was een goeie zet bij het Belgische publiek.

De verdere trackselectie overtuigde ons niet helemaal, vooral wanneer hij iets te makkelijk verteerbare melodische house- en technoplaatjes er begon door te persen. Insomniac TherapyLurking Miami Sun (Name Does Not Matter Acid Mix) was één van de betere binnen de makkelijk te verteren sectie. Eindigen kon de man niet anders dan met zijn hoogsteigen zomerhit Pick Up, die dezelfde sample draagt als zomerhit van 2016 Final Credits. Ondanks dat DJ Koze ons niet met heel zijn set kon overtuigen was Pick Up wel één van onze favorieten momenten op Paradise City.

 

Laurent Garnier zwom voor ons een beetje in hetzelfde vaarwater als Koze. Een te voor de hand liggende set die we niet hadden verwacht bij een dj met zo’n legendarische status. De oude rot is een meester in zijn vak en kan absoluut draaien. Hij weet perfect spanning op en af te bouwen om zo technisch goed gelaagde overgangen te bekomen.

Maar bij momenten viel de nummerkeuze ook wat tegen. The Age Of Love remix van Jam & Spoon was wel een goede zet en ook het bijna officieel erkende techno-anthem van de zomer Your Mind van Adam Beyer klonk ons nog fris in de oren.

 

 

Toch gingen we een uurtje bij KiNK rondhangen die een stage verder de boel aan het slopen was met zijn altijd strakke mix van acid, techno, house en 90s breakbeats. Voor ons had KiNK gewoon drie uur lang zijn ding mogen doen i.p.v. Laurent Garnier.

Paradise City Festival 2018 was voor ons een meer dan geslaagde editie. De hitte was zowel een goddelijk geschenk als een duivelse vloek. Eén ding staat buiten kijf, dat je ons volgend jaar zeker kunt terugvinden op deze stedelijke groene utopie.