Dour 2018 dag 2: Jong volk en oud talent

Onder de loom draaiende wieken van de windmolens slapen we onze roes uit. We kloppen het stof uit onze kleren en meten de schade aan onze lever op. De onweerstaanbare sirenezang van de wei roept ons, of was dat toch nog een verloren ziel die Doureeeuh! riep? Wat het ook zij, de lokroep heeft het vuur weer aangewakkerd en wij zijn klaar voor dag twee.

ULYSSE kreeg donderdag de loodzware taak om Dour na een eerste zware nacht terug uit haar tent te lokken. De Waalse band die vorig jaar nog opende voor Warhola in de Ancienne Belgique, opende zo een jaar later La Petite Maison Dans La Prairie op één van de grootste alternatieve festivals ter wereld. Gezellig optreden, maar ze kregen er de tent niet mee gevuld. Lag dit aan hun performance, of aan de slaperige festivalganger? Een combinatie van beiden gokken wij. ULYSSE opende wat moeizaam, maar naarmate de set vorderde, kwam er meer leven bij de band én het publiek. Surf was het eerste hoogtepunt en op Wounds ging het publiek helemaal los. Dat belooft voor de rest van de dag!

Na de wat rustigere muziek van ULYSSE was het tijd voor het zwaardere werk. Hiervoor begaven we ons richting Redbull Elektropedia Balzaal, waar Baz & Simplistix samen met MC Seko er met hyperactieve drum 'n' bass voor zorgden dat de feestvierders van Dour geen seconde stil stonden. Als de Red Bull Electropedia Balzaal een dak gehad zou hebben, dan zou het er afgegaan zijn wanneer Baz & Simplistix Murdock & Doctrines On a Rampage speelden. Ook Million Stylez’ Miss Fatty gooiden ze in een heerlijke remix die heel de menigte aan het dansen bracht.

Tegelijk met Baz & Simplistix was 10LEC6 (spreek uit dixlecsiz) te bezichtigen in La Petite Maison. Deze vijfkoppige band onder leiding van DJ/Producer Jess en gewezen straatmuzikant Simon brachten een furieus energetische mix van afrobeat-, disco-, house en allerhande percussiemateriaal. Want het draaide zeker en vast allemaal om het ritme bij 10LEC6, getuige daarvan de drie percussionisten die bijna competitief tegen elkaar opspeelden. De Kameroense zangeres Nicole nam het voortouw en wond het publiek moeiteloos rond haar vinger. De chaotische draaikolk aan percussie bracht rave-waardige energie met zich mee in een instrumentaal afro-jasje. Voor ons was het nog iets te warm om ons helemaal over te geven aan de muziek, maar enkele honderden fans vooraan dachten daar gelukkig anders over. Toch lichtjes benijdbaar die energie van 10LEC6.

Rond etenstijd stonden de festivalgangers voor een dilemma: gaan we Son Lux bewonderen in La Petite Maison Dans La Prairie of gaan we toch maar in de rij staan voor dat pak friet? Massaal werd er gekozen voor de eerste optie, er werd gezongen en gedanst op Easy en het instrumentaal improvisatiestukje dat daarop volgde werd onder luid applaus ontvangen, maar na een half uur werd het wat eentonig en werd het pakje friet met de minuut verleidelijker. Er was opeens weer wat ruimte vrijgekomen in de stampvolle tent. Leeggelopen is ze natuurlijk niet, Son Lux is en blijft een goede muzikant, al blijft er nog een pak ruimte om te groeien. Wij kijken uit naar dat moment, want dat gaat knallen.

Brusselaar DC Salas kwam op de tweede dag van Dour zijn liveband voorstellen in Le Labo. Verscholen achter een tafel vol synths en ander elektronisch gereedschap speelde hij met drumbegeleiding en vocaal talent een fijne house-set volgens de regels van de kunst. Daar lag voor ons een beetje het probleem. Het kabbelde allemaal iets te gemakkelijk voort en leek voor ons op het einde meer een gestileerde oefening in synthesizer-house.  Gaande van funky, naar happy tot extatisch en opzwepend. Alles passeerde de revue al was het een schoolcursus. Dat neemt niet weg dat het geen leuk feestje was, maar er zat mogelijk meer in.

Cashmere Cat mocht tijdens de schemering in de Boombox zijn set komen draaien. En muziek tijdens de schemering is altijd mooi, maar het werd zelden zo magisch als tijdens de set van de Noorse DJ. Veel toeters en bellen had hij niet nodig. Af en toe een zwaai naar het publiek, een video om op te slaan in zijn telefoon, een buiginkje, maar geen grote gebaren en toespraken. Minimalistische elektro. Dat is wat Cashmere Cat zo geliefd maakt. Het was een perfecte set om, na uitgerust te hebben na het avondeten, terug op los te kunnen gaan.

Hierna gingen we de allerlaatste set van Soldout op Dour bewonderen. In 2005 en 2009 stond dit Brusselse duo al op het Waalse festival, maar dit jaar zal het de laatste keer zijn. De band achter David Baboulis en Charlotte Maison heeft namelijk besloten om er na vijftien jaar mee op te houden. Ze gaan zich vanaf dit najaar concentreren op andere artistieke zaken. Veel moeite om nieuwe fans te betrekken bij de muziek deden ze op Dour dus niet, maar voor de trouwe fans was het een zeer fijn concert.

De uiterst dansbare maar oh zo virtuoze jazz van Badbadnotgood zorgde ervoor dat La Petite Maison in een mum van tijd tjokvol mensen stroomde. Al is het geen echte zuivere jazz toch is BBNG de geknipte groep om mensen het genre te laten exploreren. Live brengt dit vijftal een mix van eigen materiaal en herwerkte bekende en minder bekende nummers. Everybody Loves The Sunshine van Roy Ayers zorgde voor een extatisch meezingmoment. Een geforceerd “everybody get down” moment voelde bij ons dan weer niet helemaal juist aan in deze context. Het was een overbodige gimmick die volstrekt onnodig was bij wat BBNG afleverde, want ondanks dat ene moment voelde je wel echt een natuurlijk dynamiek tussen artiest en publiek. Een ander voorbeeld van een ongeforceerd publieksmomentje was toen de handen collectief omhoog gingen om vervolgens over te slaan in tientallen autonome luchtpiano’s. De combinatie van het luchtige en frivole met zo’n meesterlijk spel bleek de succesformule van BBNG.

Vóór al het techno-geweld en de afterparties het overnamen, mocht ODESZA op donderdag de Boombox nog even opwarmen. En hoe. Het duo uit Seattle liet geen kans onbenut om het publiek uit zijn dak te doen gaan. Ze openden sterk met A Moment Apart, de opener van hun gelijknamige nieuwste album. Hiervoor had ODESZA trompetten meegenomen en deze misten hun effect niet. De toon van een geweldige set was gezet. Late Night, Higher Ground, Across The Room, Falls… Allemaal kwamen ze aan bod, de ene in een nog heerlijkere remix dan de andere. Het hoogtepunt was weggelegd voor Line Of Sight, hierop ging de Boombox helemaal uit zijn dak. En terecht. Wij kijken al uit naar 26 januari, dan zijn ze opnieuw te bewonderen in de Ancienne Belgique.

Duits top duo Âme bracht een meesterlijke live techno set in La Petite Maison. Gespreid over een meterslange tafel vol digitaal en analoog materiaal creëerde ze een nagenoeg perfecte techno-set. Vooral op vlak van opbouw scoorde ze tonnen aan krediet bij ons, technisch hoogstandje van deze twee heren. Door de bijna drie uur lange set kregen ze ruim voldoende de tijd om alles te laten passeren. Van opzwepende techno met Oosterse melodieën tot strakke percussie, het was allemaal aanwezig. Ook het hardere werk kwam aan de beurt, zonder de verfijning of het publiek te verliezen. Âme kon ons heel de set lang bewonderen en bekoren, hoedje af voor deze Duitsers. 

Na dit hoogstandje besloten we dan maar naar onze tent te gaan, beter dan dit kon de avond niet meer worden.