Dour 2018 dag 4: Dansen in de hitte

Met Nils Frahm, Alt-J en Ben UFO als hoogtepunten

Dour begon op de vierde dag zijn tol te eisen. Slechts enkelen waren zaterdag al wakker genoeg om de eerste optredens mee te pikken en ook de verzengende hitte in de tenten speelde niet bepaald in het voordeel van de acts die geprogrammeerd stonden rond het middaguur.

Zo was er bij Hong Kong Dong, de openingsact van Le Labo, tot tien minuten voor de aanvang nog geen kat te bespeuren in de tent. De eerste noten van de band lokten ook niet bijzonder veel volk, maar de Gentse band liet het weinige volk niet aan hun hart komen. Ze speelden een energieke set afgewisseld met wat rustigere nummers voor een publiek van pakweg honderd man. Soms kwamen er wat meer mensen een kijkje nemen, maar echt veel volk was er nooit aanwezig. Het was gewoonweg te warm in de tent, jammer.

Onmens bracht op de vroege namiddag ruig gitaarwerk onder een mengsel van bonzende industrial naar Le Caverne. Bert, de explosieve zanger van dit duistere duo, had een overschot aan energie. Maar goed ook want het handjevol mensen dat was komen opdagen kon nog niet helemaal uit de startblokken schieten. Het spervuur aan beats in combinatie met de gitzwarte gitaarriffs en ronduit deprimerende teksten waarin meermaals “fuck my life” werd gescandeerd, namen we allemaal diep tot in onze ziel. Naar het einde toe voelde we ons inwendig helemaal gekauwd, vermalen en weer uitgespuwd. Misschien toch even vrolijkere oorden opzoeken om hiervan te bekomen.

Ook Glints probeerde het publiek tevergeefs aan het dansen te krijgen. Opwarmen was niet meer nodig, dat was al in te hoge mate gebeurd. De Antwerpenaar sprong van de ene kant van het podium naar de andere, schreeuwde een ‘there’s no standing still here’ en een ‘I want you all to move’ en dit lukte zowaar bijna, maar de energie die hij aan het publiek gaf, kreeg hij nooit voor de volle 100% terug. Het enthousiaste Doureeeeeuh werd wel luidkeels teruggeschreeuwd, maar was tegelijk ook het spannendste moment van de hele show.

New Flow en zelfs een cover van MIAs Paper Planes kregen niet de appreciatie die het volgens ons verdiende, maar laten we dat wijten aan het feit dat de Rode Duivels bijna gingen beginnen aan hun kleine finale en het gewoonweg veel te warm was, ondanks het briesje dat door La Petite Maison gejaagd werd. Een laatste keer probeerde Glints iedereen te doen dansen op zijn Bugatti, maar ook dit bleef grotendeels onbeantwoord. Een goede show die werd gekilld door de warmte, dat is hoe we dit optreden het best kunnen samenvatten.

Tijdens de tweede helft van België - Engeland twijfelde we even of we wel naar Nathy Peluso moesten gaan kijken. Maar de innerlijke drang en plicht van de muziekrecensent is luider dan de schreeuw van een weide vol voetbalfanatiekelingen. De Argentijnse zangeres kon ook niet echt veel mensen lokken tijdens de eerste helft van haar set. Haar band leverde een ongeïnspireerd bedje van funk, hip-hop, soul en dub met altijd een lichte Latino vibe. Nathy Peluso overtuigde wél met haar zwoele teksten, waarvan we geen hol verstonden maar die wel pure seks uitstraalden. Daarmee lokte de zangeres vooral een horde enthousiast gillende meisjes naar de Boombox. Eindigen deed ze met Esmeralda, een in mysterieuze zweem gehulde track waarbij we stiekem hoopte dat de rest van de setlist ook zo klonk. Beste voor laatste zeker?

 

 

FùGù MANGO zorgt normaal voor het mooie weer, maar vandaag was dat al volop aanwezig. Veel had deze Brusselse band dus niet nodig om La Petite Maison aan het dansen te krijgen. De hitte met soms een verkoelende bries vormde een perfect decor voor deze show.

In Le Labo konden we op datzelfde moment gaan genieten van Tsar B. De warmte leek even niemand meer te kunnen schelen, want de tent stond vol met fans van de ex-School is Cool zangeres. Het imago van zangeresje van een rockband liet ze in deze performance mijlenver achter zich. Haar performance was de perfecte weerspiegeling van het weer vandaag: zwoele beats die ervoor zorgden dat we het snel warm kregen, afgewisseld met de nodige verfrissende vocals. Hoogtepuntjes van de set waren wanneer mevrouw B haar viool besloot boven te halen én wanneer ze zomaar opeens het publiek in sprong om even met haar fans te gaan dansen.

R+R=NOW zorgde tijdens de schemering van deze warme dag voor het perfecte uitrustmoment. Ideaal om ons op te laden vóór we aan het betere danswerk gingen beginnen. Dit jazz collectief rond Robert Glasper lokte het volk met rustige songs doorvlochten met reggae en r&b waarop het volk niet aan het dansen ging, maar dit zorgde voor deze ene keer niet voor slechte punten.

Hierna begaven we ons naar Le Labo, waar al een pak volk te vinden was. Dat lag waarschijnlijk aan het feit dat Mount Kimbie hier even later zou beginnen aan een wel heel dansbare set. De Londense artiesten hadden eerder die dag vertraging opgelopen door het vliegtuig en hierdoor zag de organisatie van het festival zich verplicht het optreden te verschuiven. Dat kwam ons goed uit, want na uitgerust te hebben op R+R=NOW waren we er weer helemaal klaar voor. 

De Duitse neo-klassieke componist Nils Frahm bracht mogelijk hét concert van deze editie. Voor de aanvang van de show, ging er een voor Dour ongebruikelijke stilte door de zaal. Mensen die het toch niet konden laten Doureeuh te roepen werden onderbroken door een luid sssshht!! Nils Frahm had vanaf de eerste aanslag op zijn toetsen het publiek volledig in de ban. Hij pakte zijn tijd om een langgerekte intro op te bouwen, maar toverde toch relatief snel voor een Nils Frahm set een beat uit zijn vingertoppen.

Engelengezangen vulden de gigantische open ruimte van La Petite Maison al ware het een Gotische kathedraal, met priester Nils op het altaar. Weinig artiesten kunnen live ook zo’n perfect gelaagde opbouw en spanning creëeren. De intensiteit van Frahm zijn klankenspel was tot ver in het publiek te bewonderen. Vanachter zijn laboratorium vol orgels, piano’s, synthesizers en vleugelpiano, zwoegde en zweette hij zich te pletter tot de grote bewondering van de Douristen. Met het nazinderen van de laatste noot, ontlaadde de toeschouwers hun verering van deze meester met een op Dour ongeëvenaard applaus.

Tussen half twaalf en half één speelde alt-J een magische show op The Last Arena. Openen deed de Britse band met Deadcrush, maar het zou duren tot In Cold Blood voor ze het publiek helemaal meekregen. Ze gaven geen show waarop iedereen aan het dansen ging, maar betoverden het publiek met hun melodieën. Breezeblocks en Left Hand Free bleven na al die jaren toch nog steeds publieksfavorieten, maar ook Taro werd luidkeels meegezongen door les Douriens.

Floating Points bracht jammer genoeg niet het gebruikelijke vuur met zijn solo live set, dat we van de Brit gewend zijn. Toegegeven het was nog altijd een uitstekend dansbare set, met zijn gebruikelijke opzwepende techno en house, maar het tempo van de set liet wat te wensen over. De experimentele momenten vierden iets te veel hoogtij en zorgde dat de set te veel stokte. Ook waren er momenten waarbij het geluid niet helemaal goed door kwam. Technische mankementen of had de man gewoon een mindere dag? Ratio, één van zijn laatste knallers, stemde ons gemoed weer heel even goed, maar het kwaad was al geschied. Op een goede dag is Floating Points, live met zijn band of achter de draaitafels, één van de beste artiesten die je kan tegenkomen maar deze keer liet het te wensen over.

 

Onze hoop op de rest van de avond was volledig gezet op de onnavolgbare Ben UFO. Deze Britste dj staat al jaren bekend als één van de beste platendraaiers ter wereld, zonder ook maar ooit iets uitgebracht te hebben van muziek, een selector pur sang dus. De eeuwig jong uitziende dj (is 32, ziet eruit als 16) bracht een stevige selectie aan techno, acid en house met zo nu en dan een vettige knipoog naar de jaren 90 met ratelende breakbeats en piano akkoorden. Met drie cdj’s draaide hij tot op de absolute perfectie toe.

Wat Ben UFO klaarspeelt achter een draaitafel doen weinig mensen hem na. Elk moment stonden wij op het puntje van onze stoel afwachtend welk nummer hij nu weer tevoorschijn zou toveren. Onze blaas ontplofte bijna doordat we geen seconde wilden missen. Favoriete ontdekking van de avond was Burn The Witch van LSDXOXO, een track die tot vandaag nog altijd in ons hoofd spookt.