Neversea Festival | Roemenië (5/7 - 8/7)

Verslag van onze avonturen op Roemeense bodem

Neversea. Never seen before. ‘Nuut geziejn’ zouden wij zeggen. Een trip over kronkelwegen met slechte asfalt, moeilijke Roemenen en gevaarlijke achterbuurten. ‘Maar wel heel schoon, hé!’.

Wij lachten al eens grauw toen mensen ons aanspraken over onze toekomstige trip naar Roemenië. ‘Wat we daar allemaal gaan zien?’. ‘T was al na middernacht toen we aankwamen in Boekarest, daar moesten we dan ook nog eens een uurtje bijtellen, gezien het tijdsverschil. Gelukkig waren er shuttles voorzien tussen Boekarest Airport en Neversea Festival. Onze vriendelijke chauffeur (keurig uitgedost in kostuum) zou ons gidsen over slechte wegen die het halve land doorkruisen om aan te komen in Constanta, plaats van het gebeuren. Het zou een moeizame rit van meer dan 3 uur worden.

Niets was minder waar, een spiksplinternieuwe autosnelweg, een chauffeur die z’n eigen snelheidslimieten bepaalde en onderweg een pitstop maakte om ons te voorzien van een midnight-snack. Na een comfortabele rit in de dikke Mercedes kwamen we zelfs binnen de twee uur aan in ons hotel. De toon was gezet, ook het hotel waarin we verbleven voorzag ons van de beste bedden in Oost-Europa. De ochtend nadien konden we genieten van een stevig ontbijt en namen we nadien plaats in een busje met zo’n tien andere festivalgangers. Joepie! Een uitstap! De frivole lokale gids nam ons mee naar plaatselijke dorpjes, waar waren die gevaarlijke achterbuurten? De Roemenen krijgen van ons een 10/10 qua sfeer en gezelligheid. Een zeilboot-trip op de zee, bijhorende zwempartij in verbluffend warm zeewater en een heerlijke vismaaltijd later, zakten we eindelijk af naar het festival. Neversea ligt pal op het strand van Constanta, met zicht op de Zwarte Zee konden we ons geen betere plek voorstellen. Tijd voor onze verkenning!

Onze eerste festivaldag, de tweede festivaldag van het geheel. De dag van Brazilië-België. Stress. Gelukkig valt er al vroeg heel wat te beleven op het festivalterrein, sponsors zorgden voor randanimatie waar andere festivals nog het een en het ander van kunnen leren. Al snel trokken we op ontdekkingstocht over het festivalterrein. De aankleding kon tellen, levensgrote dromenvangers, indrukwekkende podia, mooie uitkijkpunten en een foodtruck-area om U tegen te zeggen. Dit kon wel eens een plezant weekend worden. Toegegeven: de match van de Rode Duivels bleef steevast in ons achterhoofd hangen.

Toen we in de persruimte met een Roemeens biertje aan het genieten waren van de Rode Duivels, verschoten we hoeveel nieuwsgierigen mee kwamen staren op ons scherm. Toen de buit zo goed als binnen was, begon onze dansbenen al te tintelen. De opzwepende beats van nieuwe golden boy in de dance-wereld, Kungs, zaten daar ongetwijfeld voor iets tussen. Kungs ruimde plaats voor LMFAO’er Redfoo, de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat deze niet echt op voorhand in onze planning stond.

Uiteindelijk werd het een niet geheel onverwachte teleurstelling, schoon van ver maar verre van schoon. Geprogrammeerd voor de naam alleen.

Op naar kwaliteit want Redfoo en de zijnen, inclusief verkleedpartijtje met kartonnen dozen à la DJ’s From Mars, werden van het podium geleid. De openingsshow van dag twee kon beginnen. Wat die openingsshow betreft: elke festivaldag is er wanneer de klok tien slaat een openingsshow. Denk aan zwevende acrobaten, een leuke lichtshow en melodische beats die het geheel begeleiden en daarmee de mainstage voor zo’n 20 minuten overnemen. Iedereen zag het graag gebeuren. Wij wachten op de verrassing in de Neversea line-up, de vocalist van Avicii’s ‘Wake Me Up’, Aloe Blacc.

Klokslag 23 uur en geen minuut later, verscheen de Amerikaan op het podium. Samen met zijn steengoede live band pakte hij meteen het publiek in. Zo’n 10.000 festivalgangers konden het wel smaken. Vanuit de pitlane werden ook wij overgoten met de jazzy popmuziek die Blacc en gezelschap over Constanta strooiden. Uiteraard werd het meezing-moment zijn akoestische versie van, jawel, Wake Me Up. Allemaal mooi dat ‘ie het deed, wat ons betreft de enige artiest die het ‘Avicii-moment’ in zijn set niet uitmelkt om extra hits op sociale media in te winnen. Hij had geen ‘put your lighters up’ nodig, dat deed het publiek spontaan. Mooi, simpel en ongelooflijk sterk gebracht. Na z’n geschooide dollars verwees ons strakke schema ons na zo’n 20 minuten naar The Ark , waar DJ Premier op ons wachtte. Tot straks mainstage, laat ons iets weten als Galantis er is!

Het Gang Starr-lid verraste ons niet, het werd een ‘best-of’ oldskool hip-hop set met dansplaatjes van Blackstreet, Grandmaster Flash en zelfs Christina Aguilera op de koop toe. Oerdegelijk, maar niet op maat gemaakt voor de 3000 kijklustigen. Er hing een leuk zomers lounge-sfeertje, maar ook niet meer dan dat. Wij genoten met een Bombay gin tonic in de hand, maar een echte fysieke dans-uitdaging werd het niet. Ohja: waar wij 4 stages verwachtte, zorgden Orange & Samsung voor een vijfde podium, Oasis. Een leuke ontdekking, die met zijn jungle-achtige aankleding, een oase aan pompende tech-house tracks voortbracht. Sterke sets verzorgt door lokale helden, dacht de naïeveling in ons. Dadelijk meer.

Onze smartphone biepte op, de officiële festival-app wees ons erop dat Rusko zich opmaakte om van start te gaan. Leuk dingetje trouwens die app, ideaal om jouw persoonlijke line-up schema bij te houden. U kent het wel. De app werd ook gebruikt voor andere mededelingen, al verschenen die meestal in het vloeiend Roemeens. Ze deden wel hun best, af en toe een werd er een Google-translate waardige vertaling in het Engels tussen gesmeten. Andere leuk gadget was het festivalbandje zelf, waar je geld op kon laden zoals we ook kennen vanop Tomorrowland en Rock Werchter. Vaak bestempeld als een gevaar, want dan geef je het geld sneller uit. In Roemenië gaat dit echter niet op. Voor een pint van een halve liter betaal je hier 9 lei, omgerekend iets minder dan €2. Voor een Gin Tonic of andere cocktail het dubbele. Wil je zowel genieten van vakantie als festivalervaring, op een betaalbare manier? Één adres: Neversea, Constanta! Bovendien zijn de Roemenen erg vriendelijk, ze zien ons graag komen.

Rusko: dat kan niet tegenvallen, toch? The Ark was een stage die wel kon tellen, Rusko’s visuals gaven dit indrukwekkende podium een extra dimensie. Met visuals alleen kom je er niet, dat wist de producer uit Leeds ook. De nadruk lag op dubstep, met ongelooflijk veel unreleased remix-materiaal van zichzelf. Hiervoor kwamen de festivalgangers, een set die je vanaf minuut één vastgrijpt en je pas loslaat bij de laatste backspin. We kennen de Brit al langer, zagen hem al een aantal keren live en hij bewees waarom we altijd zo graag terug komen. We stonden zelfs mee te zingen en dansen op een ongelooflijk heerlijke remix van Gwen Stefani’s Hollaback Girl. This shit is Bananas.

Rusko zijn set was een absoluut succes. Met een gerust hart kon hij in de artist-zone genieten van een lekkere Ursus (Roemeens bier, enkel verkrijgbaar in halve liters!).

Op naar de main, dance-duo Galantis gaf er namelijk het beste van zichzelf. Een vreemde opstelling trok onze aandacht, iets tussen een live-set en een dj-set in. Het podium werd gevuld met een dj-booth met daarachter gi-gan-tische trommels die hun eigen tracks voorzagen van extra drums. Degene die ze het laatste jaar al aan het werk zagen kenden het al. Niet enorm speciaal, wel leuk.

In eerste instantie was dit niet de muziek waarvoor wij kwamen, maar de energie in deze set zorgde ervoor dat ze onze volle aandacht kreeg. En plots was het daar dan, het tweede ‘Avicii-moment’ van de avond. Mooi eerbetoon aan hun landgenoot, maar deze set had het niet nodig. Ach, nu zijn we aan het muggenneuken en mierenziften want er was verder niets op aan te merken. Monsterhit ‘Runaway’ werd luidkeels meegezongen, mainstage-headliner waardig, die Zweden.

Even terug naar Oasis, dat extra vijfde podium. We waren op weg naar Pendulum, tot er plots wel heel interessante beats onze oren triggerden. Tijd voor een pitstop. ‘Ik ken die van ergens! Even onze app checken.’ Tot onze grote verbazing stonden we te dansen op beats van M.A.N.D.Y.! De dj-set van Pendulum zal even moeten wachten. ‘Put Put Put’, gelukkig hadden wij onze dansschoenen aan. Kwaliteit, aangevuld met de populairste tracks binnen het genre, dat pakte wel bij het publiek. Waar was eigenlijk de tweede helft van het dj-duo? Het zal ons een worst wezen, ‘t was goed, heel goed.

Tijdens de helft van Pendulums dj-set, u zoals gewoonlijk gebracht door het laatst overgebleven lid El Hornet, vervoegden wij de menigte. Wat was dit? Zware EDM-beats weerklonken, de roots van Pendulum waren ver zoek. Een remix van de vriendjes van Knife Party’s ‘Internet Friends’ werd er zelfs tussen gesmeten. We dansten wel en we waren niet de enige. Het Roemeense publiek is redelijk ‘mainstream’ gericht en kan veel smaken, zolang het maar regelmatig bekend in de oren klinkt. Verontwaardiging alom, in de positieve zin van het woord, toen El Hornet zijn set uit het niets omkeerde. De echte Drum’n’bass-liefhebbers kwamen bovendrijven. Het werd geen volksverhuizing naar andere podia, iedereen bleef, dit smaakte naar meer. Beste festival-programmatoren, blijf hem met een gerust hart een plaatsje geven in uw line-up, MC Verse heeft hij niet nodig, maar doe het hem niet aan voor een té mainstream publiek te draaien. Hij toonde lef door zijn set over een andere boeg te gooien en ons te geven waarvoor we kwamen, je merkte dat dit hem zoveel beter lag. Zijn gok werkte en dat kunnen wij alleen maar toejuichen.

Toen werden we weer voor een dilemma geplaatst. ‘T was kiezen (en ook een beetje verliezen.) Steve Angello, Claptone of Nina Kraviz. Een blik op het schema stelde ons gerust, jonkvrouw Kraviz speelde een set van 3 uur, een (Zwarte) zee van tijd. Geen gezever met afterparty’s. Na een uitgebreid bezoek aan de foodtruck area sloften we over het strand richting main. Jezus wat een zalige temperaturen ‘s nachts! Daar stond ‘ie dan, Steve aka ⅓ SHM, Angello. Hij is niet zo bekend, commercieel en niet zo uitbundig als Axwell & Ingrosso. Die laatstgenoemden zouden het festival afsluiten op zondag. Angello: het werd een stevige set, je had niet de indruk dat alles voorgeprogrammeerd was, hij deed zijn best en werd er rijkelijk voor beloond want de populatie van de mainstage bereikten een hoogtepunt. Stampvol stond het daar en het stoorde niemand. En jawel, daar was het weer, 'Avicii-moment' drie. Ook hij vertelde ons dat hij een goede vriend was en smeet Levels op, gevolgd door een minimix van twintig minuten vol met Tim Berg zijn beste songs.

We konden zijn set gerust tot het einde volgen want het was leuk en goed, maar met liquid spirits in de hand trokken wij naar Claptone op de Daydreaming stage. Hij stelt eigenlijk nooit teleur, zijn muziek was ideaal voor deze stage. Met de zee in zijn rug, in combinatie met een opkomende zon aan de horizon en een gigantische dromenvanger als podium kon hij zich geen betere setting wensen.

De DJ met het Venetiaanse masker had wel stevige concurrentie op dat moment, want ene Russische schoonheid palmde The Temple in. Overdag is dit podium een hoop stellingen op elkaar, tot de lichtshow begint. Wij waren verkocht, opnieuw petje af voor ‘den technische dienst’. Dit moment stond voor velen met stip aangeduid in de line-up, een drie uur durende, stomende set. Nina kwam, zag en overwon en daar hoeven wij verder niets aan toe te voegen.

Gelukzalig en uitgeteld op ons bed.

Op het programma van dag twee stond een uitstap naar de Danube Delta gepland, de tweede grootste delta van Europa. Helaas waanden wij ons 's ochtends nog steeds in de roes van de overwinning van onze Rode Duivels op de Brazilianen, de avond voordien. Daarboven stonden onze dansbenen nog op ‘Error 404 Not Found’, ze lagen in de knoop van al het lekkers dat we de dag (en nacht) voordien voorgeschoteld hadden gekregen.

We besloten om goed uitgerust aan onze tweede festivaldag te beginnen. Maar zoals vaak gebeurt worden festivalplannen al eens volledig omgegooid. Plots ontdekten we dat er een gigantische kermis opgesteld stond op enkele tientallen meters van ons hotel. Qua grootte vergelijkbaar met een pretpark bij ons in België. We hebben ons laten vertellen dat dergelijke kermissen de standaard zijn in Roemenië, zeker in de zomer. Roemenen trekken vaak op vakantie in eigen land en strijken zo neer aan de kust van de Zwarte Zee. Constanta is dan ook de favoriete bestemming van menig Roemeen, aangezien de hotels hier de meeste luxe bieden. Overdag zonnen en genieten van het mooie weer op het strand en 's avonds plezier maken op de kermis. Qua locatie voor een festival kan dat wel tellen. Vakantie en festivalervaring voor de prijs van één. Kan het nog beter worden?

Jazeker, de line-up voor Neversea dag drie (lees: onze tweede) was alweer om van te likkebaarden. We mochten ons opmaken voor onder andere Armin Van Buuren, een dj-set van Âme en drum'n'bass geweld van Chase & Status en Camo & Krooked. Wat we ook zeker in de to-do lijst opnamen: zonsopgang aan de Daydreaming Stage, met uitzicht op de Zwarte Zee. De zon zien zakken in de zee, maar dan in omgekeerde richting, weet je wel.

Aanvangen deden we met de openingsshow van dag 3 en Tujamo op de Mainstage. De Duitser, die al jarenlang de ene EDM-hit na de andere te pakken heeft, maar toch nog niet in hetzelfde rijtje wordt geplaatst als Dimitri Vegas & Like Mike, Steve Aoki of Axwell ^ Ingrosso. Onterecht, volgens ons. Zijn set was er eentje perfect op maat van het Roemeense publiek. Ideaal om de nacht in te zetten. Al waren wij bij momenten niet overtuigd van zijn gelegenheids MC, toch deed de beste man goed zijn duit in het zakje om de vlam in de pijp te houden. Ook de mannen van het licht- en geluid zorgden ervoor dat met tijd en stond het vuur aangewakkerd werd op de Mainstage, getuige onderstaande video van Tujamo zelf.

Naast al dat DJ-geweld staan op Neversea ook enkele live-acts geprogrammeerd. De Ierse band The Script, die een dag eerder nog de Mainstage van Rock Werchter beklommen, vonden zo hun weg naar het strand van Roemenië. Een andere live-act was John Newman, de popster waar eerder dit jaar het nieuws van bekend raakte dat hij door het leven gaat met een hersentumor waar voorlopig weinig aan gedaan kan worden. Aan enthousiasme en inzet doch geen gebrek bij de stem achter Rudimentals hit ‘Feel The Love’. Indrukwekkend hoe de Engelsman zo dartel over het podium schiet, gezien zijn gezondheid. Can you love me again? Wel John, Roemenië houdt na zaterdagavond nog meer van jou. Naast zijn eigen nummers, sloegen vooral die samenwerkingen met Rudimental sterk aan. I can feel the love, can you feel it too?

Hoogste tijd om ons te begeven naar The Ark, waar Camo & Krooked het vuur aan de lont staken. Mannen waarvan we weten dat ze áltijd brengen wat van hen verwacht wordt: een feest. Zij het nu met hun live shows of dj-sets, wij voelen ons altijd voldaan na een set van de Oostenrijkers. MC Daxta was dan wel zo high als een garnaal, al weten we ondertussen al dat alles kan en alles mag voor de Roemeen, zolang het maar goed klinkt. Muzikaal zijn wij erg grote fans van de vernieuwende muziek die C&K brengen binnen de Drum’n’bass-wereld. Voeg daar nog wat Noisia remixes, die aantreden op de laatste festivaldag, aan toe en je komt tot een heel complete set binnen het spectrum van 175 BPM. Hoedje af!

Chase & Status, dat andere iconische Drum’n’bass-duo, was daarentegen maar op halve kracht. Chase moest het zien te rooien zonder Status (en zonder MC Rage), al is dat tegenwoordig eerder een regel dan een uitzondering. We kunnen ongeveer hetzelfde concluderen als voor El Hornet van Pendulum eerder die week: nog steeds goed in wat ie doet, maar niet voor een publiek dat “new-skool” verwacht. ‘In onzen tijd was het veel beter’, weetjewel. Jungle-platen slaan dezer dagen helaas niet meer aan, maar blijven wel een verademing om nostalgisch te mijmeren over het verleden. Take me away!

Op de Mainstage was het ondertussen de beurt aan Sunnery James & Ryan Marciano, misschien wel dé next big thing uit EDM-Oranje. In een vorig leven verkochten ze nog samen kledij, tegenwoordig pakken ze hele menigten in met hun eclectische EDM-tracks. Een leuke, afwisselende set, met uplifting chords en bijhorende vocals, afgewerkt met zware drops. Zoals het hoort op de Mainstage van een EDM-festival. Niets op aan te merken, puik werk, jongens!

We zeggen graag waar het op staat: wij keken al uit naar Armin Van Buuren, dé trance-koning bij uitstek. Vroeger had je ook nog Tiësto, maar die heeft zijn roots tegenwoordig al ver uit het oog verloren. Toegegeven: ook Armin springt af en toe mee op de trein van pop-edm, maar ‘t blijft leuk dat hij die trein meestal laat voorbijrijden.

Aanvankelijk dachten we het eerste halfuur mee te pikken van Armin, zodat we nadien met de voeten in het zand konden wegdromen op de melodieën van Âme. Het ondertussen 42-jarige kerstkindje zorgde er echter voor dat we bleven plakken in de buurt van de Mainstage. Toen we even later dan toch op weg waren naar The Temple, dachten we even te passeren langs Ninetoes, waarvan verwacht werd dat die de Oasis Stage helemaal ondersteboven gingen spelen. Helaas was de beste man achter ‘Finder’ zelf nergens te vinden. Gelukkig zou hij de dag nadien nog een tweede set spelen op Neversea.

Âme, Âme, Âme. We konden meteen de echte fans eruit halen. De Temple stage was dan ook fantastisch opgebouwd, zodat er veel plaats was om onze dansbenen te kunnen uitzwieren. Zowel visueel als qua sound zat deze stage ook bij deze set weer bijzonder strak in elkaar. Muzikaal was het ook genieten van de Duitser, enkelvoud, want het was geen live maar dj-set. Zoals vanouds was het zweven en dartelen tussen house en techno van de bovenste plank. Enige jammere, voor ons dan, was dat Âme niet op de Daydreaming Stage geprogrammeerd stond. Die stage met uitzicht op zee. Wat een beleving! Viken Arman gaf er het beste van zichzelf tot het ochtendgloren, waarna Marwan nog moest overnemen.

Uiteindelijk besloten we om stilletjes huiswaarts te keren, het was immers een zeer mooie avond/nacht/ochtend geweest. Bleek dat onze vriend Armin Van Buuren er nog steeds niet genoeg van had op de Mainstage. Blijkbaar maakt hij er een traditie van om zijn Roemeense fans dubbel en dik in de watten te leggen, want het scenario van het jaar voordien op moederfestival Untold, herhaalde zich gewoonweg. Ook toen was zijn set voorzien te eindigen om klokslag 4u, maar eindigde die op een uur dat wij eigenlijk al zouden staan aan te schuiven bij de bakker.  ‘T was ook nu al na half zeven in de ochtend, maar hij stond nog steeds te glunderen in die mooie ochtendzon.

Schitterend beeld om onze eerste festivalervaring in Roemenië, samen met de nog steeds meer dan 8000 aanwezigen, mee af te sluiten. Mocht je last-minute nog op zoek zijn naar een leuke uitstap, dan is het moederfestival Untold, dat plaatsvindt van donderdag 2 augustus tot en met zondag 5 augustus in Cluj, zeker de moeite om te overwegen!