DGTL Amsterdam 2019: de zomer is begonnen (19-21/04)

Naar goede gewoonte vierden wij Pasen niet op het zoveelste familiefeest, maar wel al dansend in Amsterdam. DGTL toonde zich met grote én kleine namen ook dit jaar weer als de perfecte start van het festivalseizoen.

Annelies

Ons weekendje Amsterdam begon dit jaar niet op vrijdag, op het officiële openingsfeest, maar wel op zaterdagmiddag onder de hete zon aan de AMP. Daar trok de piepjonge Luuk van Dijk al heel wat volk met zijn zomerse house. Hij werd opgevolgd door Patrick Topping & Green Velvet, die ons vanaf de eerste minuut trakteerden op pompende tech house. Al was er nog niet veel volk aanwezig op dat vroege uur, hun tracks werden niet met minder enthousiasme onthaald. En terecht, het festival kon beginnen. 

Nieuw dit jaar is de LIVE stage. Hier kregen we een fijne selectie van DJ's die hun tracks helemaal live aan ons kwamen voorstellen. Otzeki mocht dit jaar de LIVE openen. Dat deed het duo met een gitaar en synthesizer en een sound die ons weg nam van het warme weer. Gecombineerd met het lichte briesje in de tent waanden we ons zomaar even op een strand, ver weg van het industriële NDSM. Datzelfde strandgevoel vonden we ook terug aan FREAQUENCY bij Horse Meat Disco, maar daar bevonden we ons dankzij het glazen dak dan weer eerder op eentje dat broeiend heet was.

Tijd om ons naar de MODULAR te begeven voor de set van Weval. Een tijdje geleden hadden we een leuk interview met deze twee mannen en hun set op DGTL was minstens even fijn. De Nederlanders begonnen hun set rustig, om het tempo daarna lied na lied op te drijven. Wat ons opviel, was dat dit duo ontzettend goed op elkaar ingespeeld was voor een toch wel ingewikkelde set. Het eerste hoogtepunt van het weekend was een feit.

Aan de andere kant van het domein speelde Joachim Pastor voor een overgelopen LIVE stage. Met zijn set kon hij rekenen op een publiek dat enthousiast meedanst en wanneer hij dan zijn Reykavik in de strijd gooide, hadden we niet meer nodig om in hogere sferen te geraken.

Moodymann, Bedouin, De Sluwe Vos, Ben Klock met zijn house set en George Fitzgerald. DGTL zette ons voor een keiharde keuze door deze namen allemaal op hetzelfde moment te programmeren. We pikten een stukje van Moodymann's dromerige disco mee, hoorden de beats van Bouduin van over het hele terrein en trokken dan toch maar op tijd naar GAIN BY RA, waar Ben Klock een exclusieve house set verzorgde. 

Van die house set kwam echter weinig in huis. Tracks van Gabriella Vergilov en Marcel Dettmann werden in de mix gegooid, waardoor het toch nog steeds een technofeestje werd. Een goed technofeestje wel, maar jammer genoeg niet de zeldzame housemix waarop we gehoopt hadden.

Onze dag werd afgesloten door de performance van Oceanic op de SKYLINE. Ook dit jaar had DGTL er weer alles aan gedaan om hun bezoekers te verbluffen met indrukwekkende stages, maar deze stage overtrof al onze verwachtingen. SKYLINE werd voorzien van kunstprojecten van Boris Acket, Nick Verstand en Bob Roijen en elke dag mocht één DJ een speciale set spelen. Op zaterdag was dat dus Oceanic. Hij toonde zich als de perfecte afsluiter. Na zijn minimalistische techno keerden wij tevreden richting huis.

Mattice

Wanneer Annelies al een dagje dansen in de benen had, arriveerde ik zondag samen met Sebastiaan in de late namiddag op het festival. DGTL kwam dit jaar haar belofte na door meer live-acts te boeken en wijdde er zelfs een stage aan.

In de late namiddag van de laatste festivaldag was het de beurt aan Tourist, een naam op de affiche die onze oogjes toch wel deed fonkelen. De Britse producer en éénmalig Grammy winnaar, William Phillips, zwerft al jaren rond in de scene en heeft met zijn warme en unieke stijl zeker zijn stempel gedrukt op de geschiedenis van de elektronische muziek.

Onlangs bracht hij zijn tweede album Everyday uit. Naar eigen zeggen een muzikale omschrijving van zijn dagelijks leven als producer en het geluk dat hij daarin gevonden heeft. Naar onze bescheiden mening een parel van een album, maar wel een stuk minder opzwepend dan het vorige. We waren dan ook zeer benieuwd hoe hij het publiek een uur lang geboeid ging houden.

Dan was het eindelijk aan hem. William werd warm onthaald door een bijna half volgelopen tent. Jammer, want en óf hij ons een uur lang geboeid heeft kunnen houden. We werden verwend door een naadloze mix van de uiterst dansbare tracks op zijn debuutplaat "U" en de zweverige melodieën op zijn meer recent werk. Hij wist ons mee te nemen in een dromerig verhaal dat af en toe zelfs een gevoelige snaar durfde te raken.

De sfeer zat vrij goed en kreeg nog een extra duwtje toen hij het laatste nummer, Run, op ons losliet. Volgens ons toch één van de meest catchy stukken uit zijn repertoire. Al bij al een fijne performance en de perfecte inzet voor een nog lange avond. We zijn zeer benieuwd wat de toekomst voor hem brengt, hopelijk tot snel en vergeet zeker niet eens te passeren ons kleine Belgenlandje, Tourist.

De dansbare eindtrack van Tourist deed ons zin krijgen in Disclosure. We zagen de twee Britten al enkele keren live aan het werk, dit keer wel de eerste keer achter de draaitafels. Met klassiekers als White Noise en Latch pakten ze het Amsterdamse publiek met twee vingers in de neus in. Een leuk begin van de avond.

Van twee geniën in de studio verhuisden we naar een selector in hart en nieren: Motor City Drum Ensemble. Hem zagen we vorige maand nog aan het werk in Maastricht. Afgelopen zondag nam hij zijn set nochtans helemaal anders aan dan toen. Zijn selectie bracht een zomers gevoel naar boven met een afwisseling van house en 80's disco. Bij het horen van onderstaande klassieker kwam er toch wel een speciale sfeer boven drijven. Na MCDE zijn set was het tijd om een fond te leggen om volop te kunnen genieten van de sluitact van Kölsch.

Een melodische trip door techno dat gesmaakt werd door heel het publiek dat tot buiten de tent stond. Het zicht over alle ravers vanuit de backstage, armpompend op "Surge" van Patrice Baumel was toch wel een kippenvelmoment. Als we eerlijk moeten zijn, was het niet Kölsch die ons naar de AMP trok maar wel de sfeer op de stage. Achteraf sloten we DGTL toch af met een muzikaal voldaan gevoel, een knappe set van de man met de hoed.