Worakls schippert tussen Booka Shade en Hans Zimmer @ Botanique (26/04)

 

Veel verrassingen moesten we niet meer verwachten na onze lange babbel met Worakls - Kevin voor de vrienden - maar soms ga je gewoon naar een concert omdat je op voorhand al weet dat het geweldig gaat zijn. De Parisien bracht kersvers album Orchestra en het twintigkoppige Orchestre de Fourvière mee naar misschien wel de meest dansbare avond van deze editie van Les Nuits Botaniques.

Maar eerst “speelt er nog één of andere deejay” ten dans, horen we rechts of links klinken in de enige bonnetjesrij met bancontact. De Franse Olik speelt nochtans live. In hoeverre je software met controllers ‘live’ kan noemen, althans. Wanneer hij na twintig minuten kosmische ambient ook live vocals begint op te nemen en te samplen komen er effectief ook beats tevoorschijn. Een enkeling met een heuptasje en een halve liter in zijn pollen waagt zich daarop in de tent voor een eerste poging tot dans. De olijke Olik beweegt zich ergens tussen de soundtrack van Interstellar en de beats van landgenoot Thylacine. Lekkere opwarmer.

Nog meer live beats uit laptops zien we bij onze eigen Rari, die zijn populariteit vorig jaar de hoogte in zag vliegen toen zijn The Eternal Return als soundtrack werd gebruikt in de populairdere Vlaamse realityshow slash spelprogramma. De man speelt vier platen in bijna evenveel kwartier en kroont zich dus meester in de opbouw. Van Stereoclip naar Stephan Bodzin naar De Mol naar trance op 110 petsers per minuut. Proper.

Wie naar een twintigkoppig orkest komt kijken verwacht zich doorgaans aan een gevestigde concertzaal met mogelijk hier en daar wat bladgoud aan het plafond. In het onderonsje met Fuzz vertrouwde Worakls ons al toe dat hij liever op zoek gaat naar locaties waar zowel gedanst als gezeten kan worden. De geïmproviseerde tent die Chapiteau heet op Les Nuits heeft geen van beiden. Twee jaar geleden zagen we Worakls hier ook al aan het werk met slechts enkele live muzikanten en toen liet de geluidskwaliteit al de wensen over. We houden ons hart vast.

Gedeeltelijk onterecht, zo blijkt wanneer intro Entrudo door de tent galmt. Niet het puurste geluid maar wel ver boven verwachting. Nu kan er niks meer misgaan. Tot From Now On dan, wanneer de meester der orkest zijn synthesizers en beats het leven laten. Het orkest met twee cello’s, twaalf violen, een enkeling aan de drums en een leger blazers speelt gewoon verder alsof ze willen bewijzen hoe live dit concert precies is. Wanneer Worakls zijn gerief terug in gang schiet wil hij zijn pareltje uit 2015 nog eens overdoen maar het concert speelt koppig verder en Kevin pikt nog net op tijd in om deel te nemen aan misschien wel de meest bombastische climax in de house-geschiedenis.

Met een show van bijna twee uur heeft Worakls de tijd om negentig percent van zijn nieuw album voor te stellen aan Brussel én er naast From Now On nog klassiekers tussen te werpen zoals Nocturne en Question Réponse. Klassiekers waar hij een half jaar aan heeft gewerkt om ze te verwerken tot de symfonische liveversies die Orchestra heten.

Er is enorm veel sfeer in de tent. Tijdens Nocturne wordt er meegejoeld alsof Booka Shade Body Language aan het spelen is, er wordt regelmatig collectief met de voetjes op de vloer gestampt, we zijn getuige van een sitdown waar zowat iedereen aan deelneemt en tijdens apotheose Crow ontstaat er zelfs een moshpit die Keith Flint-waardig is.

Maar ook op het podium is het lachen en tieren. Meneer eerste viool steelt regelmatig de show met gekke danspasjes en één van de viooldames links op het podium ligt letterlijk en figuurlijk strijk omdat ze blijkbaar een passage is vergeten meespelen.

Mooie muziek, prachtige uitvoering en een joviale sfeer: weer een nummertje erbij voor Botanique Brussel.