Paradise City 2019: Zaterdag

Ook dit jaar ging er weer een editie door van éen van onze favoriete zomerfestivals: Paradise City. Dit drie dagen durend feest dat doorgaat aan het prachtige kasteel De Ribaucourt in Perk is een vaste waarde op onze festivalagenda. Niet alleen verwent de organisatie festivalgangers met een belachelijk goede line-up, op Paradise City kan je ook nog eens ecologisch verantwoord feesten. Zo wordt er geen gebruik gemaakt van bonnetjes of flyers, draaien ze op generatoren die geen CO2 uitstoten en is er zelfs een gigantische smartflower (een mast met zonnepanelen die meedraait met de zon) voorzien. Reden genoeg voor ons om zaterdag al vroeg op post te zijn!

En dat bleek een uitstekende zet, want niemand minder dan de heren van Motor City Drum Ensemble speelden van 13u tot 16u aan de Play Label Stage. Laat dat nu net de stage zijn die wij het eerst tegenkomen en waar wij dan ook meteen blijven plakken tot het einde van hun set, hoe kan dat ook anders als je met nummers als Summertime van High Frequency bestookt wordt. 

Vervolgens zakken wij onder een stralende zon af richting de Love Stage, waar Attari er ondetussen aan begonnen is. De muziek hier is iets minder funky maar valt ook zeker te pruimen, hoogtepuntje van de set voor ons is Autarkic's Some Things To Keep, trippy en opzwepend tegelijkertijd. Wanneer Adriatique vervolgens de knoppen overneemt is de technotrein pas echt vertrokken, zij het nog steeds op een melodieus spoor. 

Helaas hebben wij maar even tijd om van de Afterlife-achtige vibes van Adriatique te genieten aangezien wij ook nog een afspraak hebben aan de Play Label Stage, daar zijn Max Telaer & Bendrik immers aan hun set begonnen. Zonder genade worden wij opnieuw ondergedompeld in een bad van funk en zomerse house. Extra puntjes het heerlijke Midnight Or Late Afternoon van Mike Simonetti!

Na een korte maar idyllische eetstop aan de bankjes die rond de vijver  geplaatst zijn zakken wij af naar de Giegling-stage om naar Ateq te gaan kijken. De muziek hier is wat minder toegankelijk dan aan de andere stages, desondanks smult de wildenthousiaste menigte van basgedreven elektronica. Deze stage is overigens met voorsprong de meest gezellige van het festival. 

Uiteraard brengen wij ook een bezoekje aan Jan Blomqvist & Band, die overigens graag geziene gasten zijn op Paradise City (twee jaar geleden tekenden ze ook al present). Dit kunnen wij echter alleen maar toejuichen. Wij kunnen geen geschiktere muziek dan Blomqvists emotionele electronica bedenken voor dit festival, en genieten tot de laatste seconde van dit concert. 

Afsluiten doen wij bij Konstantin Sibold, nog zo'n graag geziene gast op Paradise City. Hij draait beduidend harder dan de meeste muziek die wij overdag hoorden, maar dat mag dan ook eens het wat later wordt, al schuwt hij ook wat commerciëlere platen als Prayer van Prospa niet (uitstekend nummer, overigens). Om 1u stipt wordt de muziek stilgelegd, waardoor Sibold het hemelse Along Came Polly van Rebuke helaas vroegtijdig moest stoppen. 

Ook deze editie van Paradise City was wederom meer dan geslaagd voor ons. Chapeau dat de organisatie erin slaagt om zo een kwaliteitsvol festival op een ecologisch verantwoorde manier te organiseren. Paradise City heeft het allemaal: prachtige stages, een line-up om van te kwijlen en een organisatie die bijzonder strak zit, tot volgend jaar!