Dour Dag 3: Wakker worden als de zon ondergaat (12/07)

Zoals op elk festival heeft ook Dour zijn mindere dagen en gisteren was het van dat. Te veel blabla door de vele rappers, te weinig gedans voor onze beenspieren. Doorheen de dag kregen we enkele lichtpuntjes in de vorm van Charlotte Adigéry en Raw District, verder was het vooral lang wachten tot het echte werk.  

Veel te vroeg op de dag trokken wij naar La Petite Maison om de show van Charlotte Adigéry te gaan bewonderen. Ongelooflijk waar deze Belgische artieste haar energie bleef halen, want nummer na nummer bleef ze al springend en dansend contact zoeken met haar publiek. Het was gewoonweg onmogelijk om stil te blijven staan. 

Naast publieksfavorieten High Lights en Paténipat maakte Adigéry ook tijd voor enkele nieuwe nummers. Eén ervan leek wel een rollenspel waarin ze een conversatie voerde met zichzelf, een ander dat ze voor het laatst bewaarde was meer een lang uitgerokken dankwoord. Dit was een show die we veel liever hadden willen zien tegen het vallen van de avond. De beukende tonen kwamen in het klaar daglicht nog niet voor de volle honderd procent tot hun recht, maar zorgden eerder voor een jetlag bij het verlaten van de tent. 


© Annelies Rom

Na regen komt zonneschijn, maar het gedonder moest nog beginnen. Aan de start van de set van Local Preachers feat. Raw District, Enzo Postiga & Rodham wisten we al meteen dat het code rood was in Dour. De zonnestralen van de voorbije dagen maakten plaats voor sterke wind en donkere wolken. Geen ideale achtergrond voor ontwakende deep house, ware het niet dat de sfeer door dit contrast nog meer versterkt werd. Heerlijk thuiskomen, zoals het hoort op house

Wie Apparat de voorbije maanden indoor aan het werk zag, kreeg telkens een heel erg intieme set voorgeschoteld. Zij die dachten dat dit deze keer niet anders zou zijn, kregen bij de eerste nummers van de Duitse producer al een sterke wake-up call. Beginnen deed hij zoals vertrouwd wel met enkele nummers van zijn jongste plaat, maar al snel ruilde hij deze rustige tonen in voor het hardere werk. 

Sascha Ring trakteerde het Dour-publiek dus op nummers waar ze al zo lang naar snakten. Hapklare, dansbare en vooral live techno. Na een goede twintig minuten stevig wakker worden, zag de Duitser de kans om terug te grijpen naar zijn rustigere muziek. Caronte, een parel van op zijn nieuwste LP5, ontspon zich als een waar anthem. Af en toe hoorden we het gebeuk van de Boombox op de achtergrond, wat voor ons nog eens het volgende bevestigde: Apparat hoort niet in grote zalen en festivaltenten. Zet hem alstublieft eens in een klein donker zaaltje. 


© Annelies Rom

Disclosure kreeg de opdracht om na een dag vol rap en hiphop The Last Arena af te sluiten met niets minder dan house. Even leek het alsof Dour hier toch niet warm van zou lopen en begon het duo op een halflege wei aan hun anderhalf uur lang durende set. De Britten zijn echter niet nieuw in de scene en pakten het wel heel slim aan. Ze lokten de festivalgangers met een rustige intro en hun eigen F For You, om daarna een stevige sprong te maken naar het echte, zwaardere werk. 

Geen liefhebber van al dat rap- of technogeweld, maar toch zin om je benen eens goed los te gooien? Dan moest je gisteren bij Disclosure zijn. Dit DJ-duo trakteerde ons op enkele eigen nummers, waaronder Hold On Me en White Noise. Ook Latch passeerde de revue, wat door Les Douriens werd opgepeuzeld als een welkome snack. The Last Arena ging nog een laatste keer volledig uit zijn dak.


© Annelies Rom

Aan de andere kant van het terrein vloog Paula Temple er weer wel meteen stevig in met duistere, industriële techno. De Engelse ravequeen deed wat we van haar gewoon zijn: chaos en tirannie brengen op de Red Bull Elektropedia Balzaal. Door de fascinerende, afwisselende visuals op de stage waanden we ons in een wild oerwoud. Interessante trip, als je het ons vraagt. De set bleef aanhouden met een terugkomend tempo, maar opgeven staat niet in ons woordenboek. Paula wist haar tempel zoals altijd stevig te doen dansen. 

Geen betere DJ om Paula Temple op te volgen dan Nina Kraviz. Deze Russische schone zette het gebeuk van Temple verder en bij haar eerste track was het meteen al duidelijk dat ook zij nog niet klaar was om in haar tent te kruipen. Ze draaide stevige techno, maar na een tijd viel haar enthousiasme wat weg. Dit zorgde ervoor dat sommige tracks wat langdradig overkwamen. Hoogtepunt van het setje was voor ons de reggae klassieker You don't love me. Na een zware dag was deze set de ideale oppepper.