Pukkelpop: The Streets als balsem tegen de regen (17/08)

Zaterdag was er regen voorspeld, en helaas had onze vriend Frank niet gelogen. Onder een dreigende grijze lucht trokken wij naar de wei voor dag nummer drie. De deprimerende luchtkleur werd gelukkig ruimschoots gecounterd door de puike line-up die Chokri ook vandaag voorzien had. 

Wij waren al vroeg op post en maakten van de gelegenheid gebruik de show van Compact Disk Dummies, die openden voor een Dance Hall die ondertussen halfvol gestroomd was, mee te pikken. Dat de opkomst bescheiden was weerhield de heren er niet van een klein feestje te organiseren, diegenen die vooraan stonden zullen dat ongetwijfeld geweten hebben. Bovendien krijgt al wie een stukje Once In A Lifetime van Talking Heads tussen zijn set smijt extra puntjes van ons!

Daarna trokken wij richting Boiler Room voor Klaps. Ook hier was er van begins af aan weinig ruimte voor subtiliteit, Klaps vuurde beenharde techno op het publiek af alsof het al middernacht was. Wij ontwaarden onder andere Move Your Body van Reinier Zonneveld en Regal zijn acidgedreven remix van Interference. Wij genoten met volle teugen van deze set, maar stellen ons de vraag of dit soort artiest niet beter wat later geprogrammeerd wordt.

Daarna bleven wij nog even plakken voor Cellini, die rustiger draaide en hier en daar een klassiekertje ertussen smeet, zoals het heerlijke Sunshine van Thomas vs Filterheadz. Sunshine was er echter allesbehalve die dag, de hele dag door zag de lucht staalgrijs en bleef het tevergeefs hopen op een sprankeltje zon, waardoor het voor ons ook de hele tijd van tent naar tent hoppen werd. 

Op naar Ross From Friends dan, die in de Castello geprogrammeerd stonden. De heren brachten een stukje zweverige electronica à la Bicep, waarbij we tot onze grote vreugde ook hun nieuwe track Epiphany te horen kregen. Dit is het soort set waarvoor wij naar Kiewit gekomen zijn, energiek zonder te hard te willen zijn, en met momenten ontroerend melodieus.

Terug naar de Boiler dan voor Honey Dijon met een streepje house. Ondanks dat ze een goede set leverde (met voor ons als hoogtepunt een Catz ’n Dogz remix van Marlena Shaw’s Woman Of The Ghetto) was dit niet het soort set waar wij echt warm van liepen, Klaps was voor ons bijvoorbeeld een gepastere artiest geweest voor dit uur van de dag.

Vervolgens gingen wij een hapje eten (€9 euro voor een durüm van bedenkelijke kwaliteit, maar wat verwacht je van een festival dat €16 euro aanrekent voor het doorverkopen van je ticket) en gingen los op The Black Madonna, die nu eens stevig draaide, dan weer heerlijk zomers (niets heerlijker dan zweven op Feelin’ Good van Laurent Garnier, dolgelukkig waren wij).

Ondanks dat wij Sam Paganini zeker kunnen smaken hadden wij op dat uur een verplichtte afspraak met Mike Skinner en The Streets. Wij zagen de heren eerder aan het werk in de AB en werden omvergeblazen, en ook nu deden ze waar ze goed in zijn. Skinner, die overigens een pak scherper oogde dan in februari, betrad in zijn zwarte geezer-training het podium en vuurde de ene na de andere klassieker op ons af. Afsluiten deden The Streets met Fit But You Know It, een bom die de Marquee net niet deed instorten.

Ondertussen was het weer flink gaan regenen waardoor wij Tame Impala opgaven voor Paul Kalkbrenner. Daar was het echter zodanig druk dat wij noodgedwongen naar onze derde keuze afzakten: Stephan Bodzin. Het was ondertussen de zoveelste keer dit jaar dat Bodzin in België speelde, en wie zijn set niet aanpast is dan in het nadeel. Bodzin zijn muziek is zeker degelijk maar wij hoorden vooral hetzelfde materiaal als op Extrema Outdour, eerder dit jaar. Bovendien hadden wij het veel gepaster gevonden om Sam Paganini, die net iets actiever draait, voor op het einde te houden.

Naar het einde toe pikten wij nog een kwartiertje Booth mee, waar Bjeor aan een uitstekende set bezig was, maar ook hier werden wij weggepest door de hardnekkige regen. Volgend jaar nemen wij revanche op de weergoden!