Onze vrijdag op Pukkelpop 2019 (16/08)

Na de openingsdag die al veel steviger verlopen was dan gepland, kwamen we met een zwaar hoofd en toen nog droge kleren (in tegenstelling tot een andere dag) onze tent uit. Een goede bodem leggen op de straat waar de prijzen een stuk schappelijker waren dan op de weide, ons verdwaasd hoofd wakkerschudden met een klets water en wat rode wijn bovenop het "fond'ke" was dan ook de ideale remedie om aan de eerste volwaardige festivaldag te beginnen.

Ons strak schema dat achteraan in onze broekzak zat, speelden we na de openingsdag al kwijt. Dan maar via de Pukkelpop-app. Die bracht ons om 15u30 in de toen al goed gevulde Boiler Room voor Jewels aka "The King of Litburg". De 24-jarige Perenaar speelde al voor de 2e maal in zijn nog jonge carrière in de Boiler. Vorige keer was dat b2b met Gentenaar Eagl. Nu, solo. En of het hard ging. We zagen zelfs een jongeman uit enthousiasme zijn broek uitdoen voor hij in "moshpit 127" sommige feestvierders nog een meter hoger deed vliegen. 

Na Jewels was het tijd voor de vader van Trillers in de Boiler Room: Jeff Willem aka Eagl. Enkele maanden geleden gingen we nog op de koffie bij deze man voor een babbel over zijn carrière en toekomstvooruitzichten. De bewogen paar maanden die hier op volgde met de sluiting van Kompass, had hij echter niet zien aankomen. Hierdoor kon hij de vijfde verjaardag van zijn Trillers niet vieren in de beste club van België. Gelukkig is dit toch nog kunnen doorgaan op een andere locatie. Jeff zijn set was, om het in zijn woorden te zeggen: "eclectisch as fuck". Check het zelf maar. 

Na Jeff zijn set gingen we een gaatje in onze maag vullen op de straat om een uurtje later ons naar de eerste live artiest van de dag te begeven: Loyle Carner. Zonder twijfel de meest "humble guy" in de Britse hiphopscene. Rapt niet over geld, drugs en b*tches, maar over de dingen in het leven waar het al bij al echt om draait. Materiaal voor de ziel dus. Echter niet iedereen is fan van zijn soms tandeloze liedjes. Maar degenen die in de Dance Hall aanwezig waren, leken het alvast wel erg te smaken. Inclusief wijzelf. Alle handjes gingen moeiteloos de lucht in bij één van Loyle’s tophits Ain’t Nothing Changed. Waarna iedereen op het einde luidkeels meeschreeuwde met "Oh please, we ain't got no P's. Because we spent all our money on some old CDs". 

Na Loyle hadden we niet perse iemand anders op het lijstje staan om te gaan checken voor middernacht. Zo zwerfden we wat over weide van Kiewit en passeerden nog even kort langs Kamaal Williams en Modeselektor  (Live) om rond iets voor 12u voor de eerste keer die dag aan te komen in onze geliefde booth. Dit voor niemand minder dan Job Jobse. En of het een uitstekende keuze was. Job deed wat van hem verwacht werd en kreeg alleen maar lovende commentaar achteraf. Wat een kippenvelmoment toen hij Walk on Water van Milk Inc. door de sound system van de booth peerde. Deze man willen we snel in Limburg terugzien.