Album

Arca - Mutant

Arca

Arca - Mutant

6
Releasedatum: 
20/11/2015

Wie of wat is Arca? Het simpele antwoord; een Londense producer afkomstig uit Venezuela die al abstracte beats aanleverde voor Björk, Kanye West en FKA twigs. Het uitgebreide antwoord; de vaandeldrager van een nieuwe generatie 'internet-beatmakers' die in de voetsporen van Aphex Twin en Autechre geen thema uit de weg gaat met complexe producties.

(Trans-)seksualiteit, gendervraagstukken of geaardheid; geen taboe blijft links liggen bij de woordeloze nummers van de meta-producer. Z'n liveshows zijn dan ook een allegaartje van expliciete visuals en hijzelf die halfnaakt / half in lederen broek en high heels over het podium dartelt wanneer ie even een moment achter de set-up vandaan kan.

Gratuit choqueren is het echter niet: z'n beats zijn gewaagd futuristisch. Zo revolutionair zelfs dat velen er toch enigszins moeite mee hebben. Ruimer kunnen ook Holly Herndon en SOPHIE bij de experimentele, abstracte muziekgeneratie gerekend worden - elk bevlogen in hun hoek van het ruime spectrum.

Na debuutplaat Xen uit 2014 is Mutant amper een jaar later al het tweede full album van Alejandro Ghersi. Ook hier was opnieuw Jesse Kanda de vaste partner tijdens het creatieve proces. Twintig nummers lang flitst de toekomst ons tegemoet via tal van soundscapes en breaks. Wie daarbij angstaanjagende ijspegels verwacht, is echter mis.

Er schuilt namelijk een zekere melancholie achter de beats (Alive, Front Load, Soichiro). Van verwarde folie (Mutant) naar desolate industrial (Vanity, Extent, Faggot). De nummers muteren (vandaar Mutant, ziet u) in een hoekige stijl tot een log monster. Om dan weer straaltjes hoopvol synthgloren te laten binnensluipen.

Er is weinigs dansbaar aan deze plaat maar dat is ook niet de bedoeling van Arca. Wij horen de man hier grote brokken beats aan elkaar kleven als klei die mengt van kleur (Sinner). Daardoor is het moeilijk volgen, maar blijft de plaat wel onderhoudend als wat dankzij enkele honderden laagjes (Anger). Voor grote rappers of popzangeressen is het dan snippets uitpikken voor op het eigen album, als kiezen uit een snoepwinkel - voor de meerwaardezoeker een onvoorspelbare ontdekkingstocht, luisterbeurt per luisterbeurt.

Mutant is verwarrend. Net wanneer je denkt het op te geven, trekt Arca je terug bij zich via de meer toegankelijke nummers (Sever, Snakes, Enveloped). Halfweg worden we haast paranoïde van de argwanend kalme beats die ons bijgevolg doen afwachten tot wanneer de messcherpe gekte terug invalt (Else, Gratitud, Peonies). En als u daar de muren nog niet van op liep, zorgen de vele loops er wel voor (Umbilical, Hymn, EN).

Overall gezien is dit dus niet meteen materiaal om even op te zwieren tijdens een avondje uit, de fietstocht naar het werk of de treinrit naar dat vervelende examen. Meer zelfs; er valt amper een context op deze muziek te kleven. Toch is er een zeker element dat ons niet helemaal het hoofd doet keren. Arca intrigeert, en met verve.

Er valt amper een rode draad te noteren op Mutant, maar er zijn wel zoveel verschillende fascinerende beats aanwezig om te ontdekken. Het is een stevige en duistere brok om te doorslikken, aangezien dit genre zo mogelijk het verst verwijderd ligt van vlotjes binnen te schuiven house. Eens je de producer en z'n structuur denkt te doorgronden, ben je alweer hopeloos achter. Mateloos interessant voor de ene, ergerlijk irritante bagger voor de andere.

Artiesten in dit artikel