Album

Bonobo - Migration

Bonobo

Bonobo - Migration

8
Releasedatum: 
13/01/2017

17 jaar. Dat is niet alleen de leeftijd van onze jongste medewerker, maar ook het aantal jaar geleden dat het debuut van Bonobo alias Simon Green het licht zag. Het op 13 januari uitgebrachte Migration is ondertussen diens zesde full album bij Ninja Tune, het legendarische Londense label van het duo Coldcut. Met voorganger The North Borders (2013) kroop Bonobo gedurende 18 maanden niet minder dan 175 keer op een podium met een twaalfkoppige band, in dertig landen, voor een publiek van 2 miljoen mensen. Om maar te zeggen: een grote mijnheer.

Op het twaalf tracks tellende Migrations paradeert Bonobo opnieuw met de experimentele, downtempo electronica die omstreeks de milleniumwissel de hitparades domineerde en waarvan hij als één van de grondleggers wordt beschouwd. Tegelijk hengelt hij voorzichtig naar de aandacht van een breder publiek. Enkele nummers klinken erg poppy, zelfs radiopresentabel, zeker in de tracks waar gastzangers uit het indie/pop circuit de strofes en de refreinen van elkaar komen onderscheiden. De namen in Bonobo’s adresboekje blijken niet de minsten: Mike Milosh (Rhye), Nicole Miglis (Hundred Waters), Innov Gnawa en Nick Murphy (Chet Faker).

Het album vangt aan met titeltrack Migration. Daarop combineert Bonobo de geduldige betovering van Nils Frahm of Olafur Arnalds met de nervositeit van Caribou, als de langgerekte aankondiging van de avond die op het punt staat te vallen. Ook Break Apart, de vorige maand gereleasete single die door Milosh van vocals wordt voorzien, bevat zelfs geen begin van een vermoeden van een uitbarsting. Zacht als een kasjmieren sjaal, warm als een kersenpitkussentje legt Green de luisteraars te slapen.

Om vervolgens wakker gehouden te worden door Outlier. Na de introductie van een hamerende kick plus pulserende bas in minuut drie zwelt de track aan tot een even broeierige als prikkelende dance floor filler, die zomaar uit de draaitafels van John Talabot getoverd lijkt te worden. Grains en Second Sun vertegenwoordigen dan weer the day after. De zon schijnt nog steeds, maar wordt wel vergezeld door een lichte kater, occasionele pijnscheuten incluis.

Het contrast tussen opbouwen en afremmen, aantrekken en afstoten, tussen slaan en zalven is de steunpilaar van Migration. Kerala, niet toevallig de single waarmee het album op 3 november werd aangekondigd, vat deze dynamiek uitstekend samen. Melodische riedeltjes over rechttoe rechtaan drums, gepitchte rims en warme bassen, met de op elkaar gestapelde samples van de stem van R&B-zangeres Brandy (yeayeayeayeayea, yeayeayeayeayea) als bezwerende kracht om de duivels uit te drijven.

Afsluiters 7th Sevens en vooral Figures vormen ten slotte het gepaste slotakkoord. De melancholische, haast smekende vocals doen ons onder begeleiding van treurige strijkers twijfelen of we de toekomst nu hoopvol of hopeloos tegemoet moeten zien.

Migration is niet noodzakelijk een mijlpaal. Bonobo slaat geen totaal nieuwe richting in, noch laat hij ons totaal verbluft achter. Wel horen we de -tigste bevestiging van een artiest die zijn stem al lang gevonden heeft en er in de eerste plaats voor kiest zijn sound verder te finetunen. Zo predikt hij geen revolutie, maar evolutie. De experimentele niche is Bonobo nog steeds niet ontgroeid, maar met Migrations slaat de producer meer dan ooit een brug tussen fijnzinnige electronica en mainstream.