Album

Boys Noize - Mayday

Boys Noize

Boys Noize - Mayday

7
Releasedatum: 
20/05/2016

D-day voor Boys Noize -fans, zijn vierde studioalbum Mayday ligt in de rekken. Een album waar sinds februari van dit jaar alsmaar meer en meer info over vrijkwam en al drie eerste teasers werden gelost in de vorm van Overthrow, Euphoria en Starchild.

Die eerstgenoemde opent het nieuwe album met een zeer rustig intro. Alex Ridha of Boys Noize valt in tegenstelling tot zijn vorige drie albums dus niet met de deur in huis. Zoals dikwijls bij Boys Noize -tracks zijn de vocals vrij zwak maar de dreigende sound - die sterk aan Gesaffelstein doet denken - zet meteen de juiste toon voor dit album.

Meteen volgend is titeltrack - een unicum voor Boys Noize - Mayday. Een aftellende robotstem is wellicht het meest Boys Noize’ige dat je je kan inbeelden maar de zwakke beat die erop volgt is dat duidelijk niet. Een soort trage ravebeat met een enerverende sound die aan een botsautoset van Gunther D doet denken. Dit is duidelijk geen plaat voor de fans van het eerste uur.

Ook Would You Listen en Revolt zijn platen die de gemiddelde electropunker best links kan laten liggen. Would You Listen heeft tegen de norm in nog wel aanstekelijke vocals maar een nogal rommelige en platte beat. Met Revolt lanceert Boys Noize een soort van trage duistere stamper van zo’n honderd beats per minuut. Een beetje op zijn Birdy Nam Nams, maar dan slechter. De outro die Starchild moet inzetten, daarentegen, klinkt behoorlijk fenomenaal. Het is niet dat zijn sound niet goed zijn, integendeel.

Wat ons bij Starchild en de potentiële hitjes op dit album brengt. De radiohit in samenwerking met Poliça scoort op dit moment al heel goed - vraag dat maar aan Zane Lowe - maar ook Dynamite en Birthday hebben door hun aanstekelijke vocals behoorlijk wat hitpotentieel. Met collaboraties van Benga, Hudson Mohawke en Spank Rock is dat ook niet verwonderlijk. Nummers die goed gaan scoren bij petjes- en rugzakdragende jeugd.

Qua potentiële hits voor op de dansvloer schiet Euphoria er met kop en schouders bovenuit. Stevige Chicagohouse met een aanstekelijke beat die zowel kan werken in een set van Seth Troxler als in die van Kygo. Zoiets bestaat dus?

Geen paniek voor de fans van het eerste uur, die worden verwend met Los Ninos en 2 Live. Die eerste is een echte klassieke electroknaller met een overduidelijke new-wave beat. Het is geen geheim dat Ridha fan is van Depeche Mode en New Order. In 2 Live herkennen de fans dan weer een duidelijke Yeah Yeah of Shine Shine -vibe die hevig clasht met een climax die dan weer aan XTC doet denken. Hersenloos knallen op een goeie oude Boys Noize -plaat? Nostalgie.

Ook met Snoop Dogg heeft Boys Noize al samengewerkt en die hiphop-vibe komt sterk aan bod in Rock The Bells. Een plaat die van elektronische hiphop evolueert naar acid en breakbeat. Experimenteren is de man niet vreemd.

Ook in Midnight speelt Ridha de breakbeatkaart uit en maken we nog eens aangenaam kennis met de goede oude robotstem. Het einde van deze track is dan weer een knipoog naar PUZIQUes - zijn collaboratie met D.I.M. - Thomas. Het geluid van een nest vogelspinnen dat levend verbrand wordt. Cool.

En er volledig overgaan doet hij met Hardkotzen. Experimentele core à la Squarepusher, Venetian Snares of onze eigen Hiele. De robotvocals in de outro worden wel gesmaakt. Dus ‘hard kotsen’ is misschien overdreven. Lichtjes over de nek gaan?

Elk nummer heeft een intro en outro en qua genre is er ook geen rode draad. Het album springt van electro naar house naar hiphop naar future bass en zelfs naar breakcore. Dit is dus geen totaalalbum maar een verzameling van op zichzelf staande nummers, wat Boys Noize illustreert als de muzikale duizendpoot die hij is. Ideaal dus voor een liveshow. Komt dat even goed uit voor de fans die naar Dour Festival gaan deze zomer.

Behoorlijk storend zijn de alsmaar terugkerende fletse vocals, een trend die al aan de gang is sinds zijn tweede studioalbum Power. Een enkel woord tot vervelens toe herhalen met een roboteffect werkt echt niet elke keer opnieuw, Alex.

Alexander Ridha produceert nog steeds uit zijn hart en doet al jaren zijn eigen zin. Jammer voor zijn eerste fans want de klassieke punk uit de jaren tweeduizend is nog wel aanwezig, maar zeker niet prominent.

Ondanks alles is Mayday nog steeds een knap kunstje van de Berlijnse producer en je leert het album pas echt appreciëren na het een paar keer te beluisteren.

Baanbrekend is het allemaal niet, maar dat verwachten we dan ook al lang niet meer. De man hoeft niks meer te bewijzen.

Tracklist:

  • Overthrow
  • Mayday
  • Dynamite (ft. Benga)
  • Rock The Bells
  • Euphoria (ft. Remy Banks)
  • 2 Live
  • Would You Listen
  • Revolt
  • Starchild (ft. Poliça)
  • Midnight
  • Los Niños
  • Hardkotzen
  • Birthday (ft. Hudson Mohawke & Spank Rock)