Daniel Avery - Song For Alpha

  • Release
Door Ben Moens 09 april 2018
6,5

Releasedatum: 

06/04/2018

De nieuwlichter van analoge softtechno is terug. Daniel Avery komt vijf jaar na de overweldigende binnenkomer Drone Logic met fonkelnieuwe langspeler Song For Alpha op de proppen. De Britse producer trotseert daarmee torenhoge verwachtingen, want het debuut van de wonderboy op Erol Alkans Phantasy zindert nog steeds na als instant classic.

Song For Alpha laat zich daardoor allerminst intimderen en start bijzonder gemoedelijk. Na de meanderende intro First Light komen de analoge bleeps ons toegewaaid in Stereo L. Avery neemt alle tijd om z'n sound te ontplooien. Hij lijkt nergens naartoe te moeten, want na haast een kwartier diep in het album blijft het op flou beats (TBW17) en golvende soundscapes na ontzettend kalm. De vage waas na een nachtje door heeft met Projector een soundtrack. Tegelijkertijd kan het perfect dienen als goddelijke indommelmuziek. Brave aanzet.

Sensation (eerder verschenen als EP tussendoor maar nu opnieuw opgevist) scherpt het potlood en start met het uitrollen van enkele venijnige randjes. Als een zandstorm trekt de Brit vervolgens een immense muur van steigerende synths op. Wat percussie erbovenop en de trein lijkt vertrokken. Ook hier smeert Avery het nummer minutenlang uit. Eens die wervelende distortion-golf, dan weer de monotone kalmt van de percussie. Alles lijkt gedoseerd. Een eerste tussenstand concludeert dat Song For Alpha veel logger luistert dan het vinnige Drone Logic. Later op de plaat bevestigen Days From Now, Slow Fade en Glitter die veronderstelling. 

Daniel Avery neemt daarbij meer risico's want hij duikt op dit nieuwe album het ongewisse in. Volledig toegelegd op het experiment puurt hij geluiden uit tot de laatste snik, waar voorganger Drone Logic het moest hebben van meer kekke arrangementen. Citizen // Nowhere kon even goed van Aphex Twin zijn, terwijl Clear zich vermomt als acid trance.

Ook Diminuendo doet z'n duit in het zakje: ellenlange beatlandschappen (deze keer ratelende percussie) die immer oppervlakkig blijven. Het album grossiert erin, en dat is ietwat jammer. We slagen er na enkele luisterbeurten nog steeds niet in er een kenmerkend nummer uit te pikken. Song For Alpha is generisch.

Daniel Avery trekt op Song For Alpha volledig de kaart van ambient en verlaat daarmee het pad van de kekke softtechno waarmee hij imponeerde op Drone Logic. Dit album probeert je onder te dompelen in een bepaalde generische mood, en wel, het slaagt erin.

Lees ook...