Dark Sky - Othona

  • Release
Door Simon Demuynck 22 april 2017
8

Releasedatum: 

07/04/2017

Op 7 april releaste het Londense duo Matt Benyayer en Tom Edwards, beter bekend onder de noemer Dark Sky een nieuwe langspeler. Deze heet Othona en is hun tweede LP, ook dit keer releasten ze op het befaamde Monkeytown Records van Modeselektor

Bij wie af en toe naar sets van artiesten als Jamie XXPearson Sound of Four Tet luistert zal de naam Dark Sky ongetwijfeld niet onbekend in de oren klinken. Met experimentele doch aanstekelijke tracks als Shades en Clear zijn ze op de tracklist van menige DJ-set te vinden. Dit streven naar een ongewone, vernieuwende sound zat ook in het achterhoofd van Benyayer en Edwards tijdens het productieproces van Othona.

Othona opent meteen met de gelijknamige titeltrack, een nummer dat laag na laag wordt opgebouwd over een een energiek drumpatroon dat de ruggengraat van de track vormt. Synths worden langzaamaan over elkaar heen gelaagd terwijl de drums onvermoeibaar blijven voortrommelen en er hier en daar speelse bleepgeluiden worden ingegooid.

Track nummer twee heet Domes, een song die gedurende de eerste twee minuten weinig variatie vertoont en op de afgrond der verveling lijkt af te glijden, tot een bas plots geheel onverwacht voor een andere wending in het nummer zorgt. De lome sound wordt opzij geschoven en Domes transformeert tot onze verrassing in een actief breakbeatnummer.

Dan is er Cyan, een song die duister begint en ons aanvankelijk aan Moderat doet denken, maar geleidelijk aan steeds hoopvoller wordt en omhoog klimt naar het licht, alsof er op het einde van de track een euforische verlossing wacht. Angels (Marrakesh Remix) maakt dan weer gebruik van Arabisch klinkende samples waardoor de track een oosters aura krijgt. 

Er zijn twee constanten in dit album, de eerste is dat geen twee nummers hetzelfde klinken. De andere is dat elk nummer met elke luisterbeurt beter wordt, terwijl tracks als Cyan of The Walker ons aanvankelijk minder konden boeien merken wij dat ze hier aan de lopende band uit onze speakers weerklinken.

Othona sluit af met Field Tower, dit is de enige track van het album waar we meteen verslaafd aan waren. De eerste twee minuten lijkt dit nummer een soort van afsluitende ambient-track te zijn die doelloos richting het einde van het album vloeit. Net als in Domes wordt er echter plots een compleet nieuwe wendig aan het nummer gegeven, éen waarbij elk geluid en de vorming tot het geheel zodanig klopt dat wij enkel maar onze ogen kunnen sluiten en genietend achterover leunen. 

Othona is een plaat waar je geen goede nummers op zal ontdekken als je er haastig doorheen gaat. Diegenen die wel de moeite nemen om deze plaat in alle rust te laten ontplooien en ontdekken zullen echter een aantal pareltjes ontdekken.

Lees ook...