Album

Digitalism - Mirage

Digitalism

Digitalism - Mirage

8
Releasedatum: 
13/05/2016

Na Boys Noize komt ook die andere electrosensatie die zo’n forse tien jaar geleden het licht zag - Digitalism - met een nieuw album. Het is alweer vijf jaar geleden dat Digitalism een langspeler uitbracht maar daar is met Mirage niet veel van te merken, dat in tegenstelling tot hun tweede album I Love You, Dude sterker aanleunt tegen Digitalisms roots van weleer. Een nieuwe Idealism in wording?

Maar liefst zeven van de vijftien (!) tracks op dit album zouden evengoed van tien jaar geleden kunnen dateren wanneer melodieuze punk- en trashelectro de undergroundscene domineerde met namen als Boys Noize, Vitalic, Justice en uiteraard Digitalism zelf. De manier waarop Arena met de deur in huis valt zegt meteen hoe laat het is. Digitalism trekt zich weinig aan van de trends die op dit moment spelen in de elektronische muziekwereld en doet gewoon waar het al tien jaar goed in is. (Punk)electro.

Ook Blink en No Cash steunen op de specifieke Digitalismsound en doen door het repetitieve karakter sterk denken aan één van hun vorige singles Blitz of een Daft Punk van pakweg de millenniumwisseling. Destination Breakdown is iets meer rock ‘n’ roll met de melige stem van zanger Jens Moelle en een zware outro vol distortion à la Justice. Het aantal muzikale lagen valt amper te tellen waardoor het geheel ietwat rommelig klinkt, maar het werkt wel.

Die gewaagde gelaagdheid en melige vocals komen ook sterk aan bod in Open Waters. Eén van de betere platen op dit album die nog het beste te vergelijken valt met een hardere elektronische versie van een U2-meezinger. Wie denkt dat dat een belediging is, komt bedrogen uit.

En de echte hekkensleurders zijn Power Station en Dynamo. Die eerstgenoemde zit qua opbouw als oerklassieker Magnets in elkaar maar waar Magnets nog een aanstekelijke melodie bevat is Power Station eerder een hersenloze pomper. Over Dynamo daarentegen is net iets langer nagedacht maar ook hier blijven de kernwoorden pompelectro, zware bassen, distortion en voor de gelegenheid zelfs robotstemmen en acid. Deze klinkt wel heel erg Boys Noize.

Naast de electrobangers komt ook het melige poprock Pogo-kantje van Digitalism naar boven in dit album. Shangri-La bijvoorbeeld is met zijn eightiessynths een echte feelgoodsong en van stadionrockplaat Battlecry is het afwachten hoe Digitalism deze plaat live gaat brengen zonder gitaar. Maar het nummer dat volledig doordrongen is van Pogo moet Go Time - beluister hier de Mumbai Science remix - zijn met zijn uptempo rockbeat, melige vocals en subtiele distortion. Regenboogjes en zonneschijn.

De zuinige successen van hun tweede album I Love You, Dude - waar werd ingespeeld op poppy sounds en trage electronica - is ook Digitalism niet ontgaan. Toch voorziet het duo ook nu een breekpunt in het doorgaans uptempo album dat je in één ruk kan uitluisteren. Titeltracks Mirage Part 1 en Part 2 zorgen voor een enorm gelaagde en best epische intro tot een ietwat flauwe beat. Voor de opbouwende claps heeft het duo naar hedendaagse edm-artiesten geluisterd en de enerverende percussie na elke vierde beat heeft zelfs iets reggae-achtig.

Dan is het daarop volgende Indigo Skies een betere ritmebreker. Eentje dat zo zou kunnen passen in het debuutalbum van Compact Disk Dummies. De gelaagdheid in dit nummer ligt weer net op het randje en ondanks het een goede plaat is, is het begrijpelijk dat sommige luisteraars het moeilijk zullen hebben met al die verschillende lagen die je trommelvliezen moeten verwerken.

Utopia en The Ism - platen die al eerder gelost waren - zijn eigenlijk de enige tracks waar Digitalism iets mee gedaan heeft wat we niet van hun gewoon zijn. Utopia bijvoorbeeld zou wel eens een enorme clubhit kunnen worden die mits een Axwell-edit met weinig toegevoegde waarde het kan schoppen tot Tomorrowland-anthem of lokale Scoutsfuifhit. Vooral het eerste deel met het aanstekelijk zomermelodietje dat aan Joris Voorns Ringo doet denken. Het geweldige tweede luik van Utopia bewijst dat het niet zomaar een hersenloze kaskraker is.

En dan nog The Ism. Het vervelende kleine broertje van dit album. Aanvankelijk een urban schuurnummer of industriële rap die dan uitmondt in een uptempo… ja wat eigenlijk? Wat je initieel als ‘klaarbelachelijk’ kan beschrijven lijkt na een tijdje toch te werken. Het folieke op dit album is misschien wel net wat het nodig heeft.

Mirage is duidelijk een album voor punkelectrofans van het eerste uur. Jammer genoeg zijn die niet meer zo talrijk waardoor dit uitstekende album wel eens in de vergetelheid zou kunnen raken. Dit album is goed, maar de muziek is gedateerd en heeft weinig kansen om een nieuw publiek aan te spreken.

Als je wil scoren in de undergroundscene moet je clubhits maken tegenwoordig. De gelaagdheid in dit album verleent zich niet tot dj-werk en Digitalism heeft duidelijk geproducet met het oog op liveshows. Die kan maar beter goed zijn, anders hoef je de vraag, ‘nieuwe Idealism in wording?’, zelfs niet stellen.

TRACKLIST:

  1. Arena
  2. Battlecry
  3. Go Time
  4. Utopia
  5. Destination Breakdown
  6. Power Station
  7. Open Waters
  8. Mirage Part 1
  9. Mirage Part 2
  10. Indigo Skies
  11. Dynamo
  12. The Ism
  13. Shangri-La
  14. Blink

 

Artiesten in dit artikel