Album

Eric Prydz - Opus

Eric Prydz

Eric Prydz - Opus

7
Releasedatum: 
05/02/2016

Eric Prydz is sinds afgelopen zomer niet in zijn gewone doen. Het afgelopen half jaar heeft hij immers een stroom van 28 nummers uitgebracht. Dat is een hele boterham, maar voor Prydz is het eigenlijk een mirakel. Hij heeft immers de gewoonte om maar een fractie van zijn werk effectief uit te brengen en het liefst van al een aantal jaren nadat hij het gemaakt heeft. 

Er moet zich in 2015 dus een stemmingswisseling voorgedaan hebben bij de Zweedse producer want met drie Pryda EP’s, een Cirez D EP en de Eric Prydz single Opus werden liefhebbers van authentieke progressive house en techno plots bedolven onder materiaal dat voordien enkel te horen was in dj-sets of tijdens de letterlijk epische EPIC Eric Prydz In Concert – livehows.

Toch hadden we in 2015 nog niet alles gehad, de muziekstroom van het afgelopen half jaar moest immers culmineren in de komst van zijn debuutplaat in 2016. In 2012 was er wel al het geprezen Eric Prydz Presents Pryda-album maar een album onder zijn eigen Eric Prydz alias was er nog niet, tot nu dus met het dubbel album Opus.

Net zoals de vorige releases onder zijn andere alter ego’s, bevat ook het nieuwe album een hele resem materiaal dat voordien door het leven ging onder een ID-naam, meestal gelinkt aan de plek waar het nummer voor het eerste gespeeld werd. Op Opus zijn maar liefst twaalf tracks van de negentien nummers die al een tijdje in de sets van Prydz terug te vinden zijn, sommigen nog maar een paar maanden, anderen al een aantal jaren. Die nummers vinden we vooral terug op de eerste cd, de tweede bevat naaste enkele nieuwe tracks dan weer een aantal eerder uitgebrachte singles zoals Every Day, Liberate, Generate en de ondertussen welbekende titeltrack Opus.

De openingstrack Liam is meteen een oud-ID met een stevige geschiedenis. Het kwam voor het eerst aan de oppervlakte als intro van Prydz zijn Essential Mix van februari 2013 – de mix werd uiteindelijk verkozen tot Essential Mix van het jaar – en is genoemd naar een lid van de crew. Liam is één van de meest Pryda-achtige tracks op het album en meteen ook één van de beste. Het is een eenvoudig en helder nummer dat perfect is opgebouwd. Je hoort meteen dat dit nummer is geschreven op een tourbus of op de trein – Prydz heeft een stevige vliegangst. Het ontplooit zich langzaam maar zeker als een freeway richting horizon.

De tweede track is meteen iets helemaal anders maar toch ook helemaal Eric Prydz. Het is geen geheim dat hij houdt van eighties synthpop en dat vind je in Black Dyce meteen terug. Al van bij de intro waan je je in een politiereeks uit de jaren tachtig. Het heeft een beetje een fout randje, maar als de synths en de tombs zo goed klinken nemen we dat er graag bij.

Ook de derde track is ver verwijderd van het ingetogen Pryda-karakter van Liam. Collider mikt net als Black Dyce, Som Sas, Last Dragon en Floj meer op de grote emoties maar komt door zijn overduidelijk grootse opzet en het gebruik van een iets minder verfijnde leadsynth toch wat goedkoop over.

Som Sas doet dat gewoon beter. De eerste helft van het nummer kan je je oren de kost geven aan de rollende bass met een geweldig chorus effect en in de break komen de leadmelodie en de strings erbij die samen voor een prachtige climax zorgen.

Na deze instrumentale euforie bereikt de jaren tachtig liefde van Eric Prydz zijn hoogtepunt. Moody Mondays (feat. The Cut) is onvervalste eighties synthpop, als je niet beter zou weten zou je meteen zeggen dat dit een nummer is van Depeche Mode of New Order. Het is geen kopie van maar wel een hommage aan de bands die Prydz muzikaal gevormd hebben. Net zoals met sommige nummers van die helden van weleer heb je ook hier ergens het gevoel dat het een beetje fout is, maar dat zullen fans van het genre met veel plezier laten varen omdat het gewoon zo goed gedaan is.

Naar het einde van de eerste LP slaat de sfeer terug om en belanden we in een veel donkerder universum. Trubble zou met zijn dreigende toon zo op de iPod van Darth Vader passen en voelt dan ook meer aan als een release voor Prydz zijn techno alias Cirez D. Ons hoor je daarover niet klagen, dit is een knaller van een track met synths waarvan je in je broek doet.

Ook Klepht houdt deze intrigerende sfeer aan. Het is een progressive nummer met een vrij duistere melodie die toch ook funky is, een zeer geslaagde combinatie. De laatste track van de eerste cd vormt het toppunt van de mysterieuze ambiance en wat ons betreft ook van het hele album. Eclipse is filmisch van begin tot eind. Terwijl het meesterlijke spel van delays zich in je oren krult, word je meegezogen in een futuristische film vol intriges. Dit is een masterclass in sfeerschepping en in synthesizercompositie.

Ook op de tweede cd vinden we, naast eerder uitgebrachte en welbekende singles zoals Every Day en Liberate, kakelvers materiaal. De opener Sunset At Café Mambo is een dromerige, beatloze synthprogressie als ode aan de plek op Ibiza waar Prydz al jaren zijn preparty’s houdt, plaatselijke hierbas drinkt en tijdens de zomermaanden ook aan het album werkte. Of het er in het zomerseizoen werkelijk zo dromerig aan toe gaat op het terras van Café Mambo durven we een beetje te betwijfelen maar deze track is in elk geval een gepaste ode aan de schoonheid van la isla de Eivissa.

Meteen daarna gaat het tempo fors de hoogte in want de tweede track is de popcrossover Breathe met de vocals van Pendulum-frontman Rob Swire. Het is misschien niet het meest uitdagende nummer op het album maar het is krachtig en de speelse synth blijft zeker hangen.

Al even krachtig maar toch wat mysterieuzer is Mija - Re-scored. Ook hier word je zoals gewoonlijk omvergeblazen door de voluptueuze synths en ook de ietwat middeleeuws aandoende melodie die over het geheel wordt gedrapeerd spreekt tot de verbeelding. Toch hebben we een opmerking: dit is een herwerking van PrydaMija en dat langer uitgesponnen origineel uit 2014 vonden we toch spannender.

Laten we deze stevig gevulde bespreking eindigen met één van de toppers. Oddity is net als Liam, Klepht en Eclipse progressive house van het zuiverste water en daarin voel je het meesterschap van Eric Prydz gewoon het sterkste. De drums – die zo uit Tarzan zouden kunnen komen –, de rollende bass, de fijne laagjes melodie en strings, het is allemaal zo verzorgd en stijlvol in elkaar verweven.

De tracks op dit album waarin Prydz het meeste geduld toont en alles rustig laat ontplooien laten de toegankelijke nummers, die mikken op instant emoties, in onze ogen duidelijk achter zich. Al moet gezegd worden dat hij zelfs met die meer voor de hand liggende nummers veel verfijnder uit de hoek komt dan andere producers in dat genre.

Voor ons zijn LiamTrubbleKlephtEclipse en Oddity de sterren op dit album. Sterk geconstrueerde instrumentals die je meenemen op een mentale roadtrip, op dat terrein is Eric Prydz niet te kloppen.

Op het juiste moment kunnen we stiekem ook genieten van de foute jaren 80 vibe van Moody Mondays en de happy spirit van Som Sas maar op sommige momenten wordt op dit album net iets te kwistig moet zoetigheid gestrooid.