Score: 

7/10

Releasedatum: 

27/05/2016

Het nieuwe album van Flume is al even uit, maar toch vonden we het een must om Skin eens uitgebreid onder de loep te nemen als een van de meest geanticpeerde albums van 2016. Flume, echte naam Harley Streten, is een Australische producer die in 2012 zijn grote doobraak had met zijn eerste zelfgetitelde album.

Waar zijn debuutalbum nog in zijn slaapkamer thuis was gemaakt, werd Skin letterlijk overal en nergens in elkaar gestoken. Flume verlangde naar andere plekken voor inspiratie dan zijn eigen studio. Zo was Never Be Like You geschreven in New York, de basis voor Numb & Getting Colder werd dan weer in elkaar geflanst in een taxi in Los Angeles. 

Het album opent met een nummer dat weliswaar aan de hoge verwachtingen voldoet. Helix is een zwaar, atmosferisch nummer. Meteen oldschool Flume, maar het voelt niet zo oud aan. Een ambientopbouw dat halverwege het nummer afbreekt, om dan opnieuw leven in geblazen te worden tot de allesomvattende drop. Een ideale opener.

Samen met Never Be Like You vormen deze twee eerste nummers ook meteen enkele van de hoogtepunten op Skin. Sprankelende tonen gaan gepaard met de zachte stem van Kai en heeft alle kwaliteiten voor een hitnummer. Jammer genoeg was dit nummer al geen verrassing meer doordat het één van de op het album voorafgaande singles was. 

Lose It wordt dan weer geïnspireerd  door duidelijke hiphopinvloeden. Met een degelijke feature van Vince Staples komen er weer andere kanten van Skin naar boven drijven. Flume wou absoluut niet terugvallen in het 'tweede album-fiasco' en tracht dan ook te experimenteren.

Er zijn enkele nummers waar het potentieel vanaf spat, maar Flume lijkt deze nooit echt te kunnen benutten, zoals Wall Fuck. Smoke & Retribution werd al op voorhand met de fans gedeeld en werd vanzelfsprekend hartelijk onthaald door de grote schare fans die Harley de afgelopen jaren heeft verzameld. 

Skin bevat ook een uitstekende samenwerking met Little Dragon, namelijk Take A Chance. Een drop die de future bass-wereld laat sidderen en beven. Daarnaast kan men nog eens genieten van zangeres Yukimi Nagano's sublieme stem.

Het voorlaatste nummer Free ontstond toen Flume het allemaal even niet meer zag zitten en een heenticket naar Tasmanië kocht. Hier zonderde hij zich af in een afgelegen hutje in een bos. Een eclectisch nummer waaruit frustratie, woede, maar ook vrijheid en rust uit voortvloeien. Een ongeremde Flume zorgt voor wonderen. 

Last but not least: Tiny Cities feat. Beck. Hoe kan men nu iets anders dan hoge verwachtingen hebben voor een nummer met een zanger zoals Beck, die zich elk genre eigen kan maken. Misschien een iets te soft nummer om af te sluiten. Er is weliswaar een uit het niets komende drop, maar het nummer blijft iets kwetsbaars hebben. 

Flume slaagt er misschien niet in de innovatie van zijn eerste album te reproduceren, maar de glimpsen talent zijn nooit ver weg op Skin. Het is een album dat Harley vooral zelf nodig had. Zelf nog eens in de studio kruipen en gewoon muziek maken. Wij klagen alvast niet.

Gerelateerd