Handbraekes - #2

Handbraekes

Handbraekes - #2

Releasedatum: 
04/05/2014

Guess who's back! Handbraekes, het superhuwelijk tussen Boys Noize en Mr. Oizo, heeft een nieuw liefdeskind geworpen. Het enfant terrible, ofwel EP #2, trekt de schizofrene lijn tussen degelijk clubmateriaal en notoir geflipte beats door. Vier nummers en evenveel hartaanvallen later moeten we even bekomen van het voorgeschotelde werk.

{C}

Dat deze EP er komt mag best een prestatie genoemd worden, want beide heren hebben sinds hun gezamenlijke debuutrelease in januari 2012 niet stil gezeten. Quentin Dupieux, de man achter Mr. Oizo, blikte onder meer twee langspeelfilms in, met Wrong in 2012 (inclusief de met Tahiti Boy gecomponeerde soundtrack) en het niet te verwarren Wrong Cops een jaar later (ook die met eigen filmmuziek). Op muziekvlak strooide de Fransman dan weer met de ene gratis release na de andere. Herinnert u zich Stade 3 of Unreleased Unfinished Unpleasant nog? Los van dat alles bracht de duizendpoot via Ed Banger dan ook nog zijn Amicalement EP uit. 

De Duitser Boys Noize bracht sindsdien ook een resem nieuw werk uit. Uit zijn derde album Out Of The Black werden de singles Ich R U en What You Want gelost, elk bijgestaan door een creatieve videoclip. Maar ook Dave Clarke en de 100ste release van BNR passeerden langs het goedkeurende oog van Alex Ridha. Op I Love Techno vertelde hij z'n bevindingen in een interview. Eind vorig jaar volgden er nog een remixalbum, een ode aan Dance Mania én de gloednieuwe Go Hard EP. Om dus maar te zeggen dat deze heren heus niet stil zitten. Soit, over naar de muziek!

1. Bravo

Veel is er niet nodig om de sound van deze twee te herkennen. Een wazige edoch stevige tredhoudende melodie-opbouw van synths, afgewisseld met opzienbarende revoltgeluiden. Toch zijn er nooit echt uitschieters te noteren en past dit eerder langzame plaatje perfect in een clubset. Op het eerste gehoor lijkt het duo dus fel gekalmeerd.

2. Paroat

Onze woorden zijn nog niet koud of het hek is van de dam. Paroat verwelkomt de haast irritante schizofrenie met open armen. Schril geschreeuw en falende alarmsirenes slingeren ons middenin schril gepiep en een logge basstroom. Veel structuur valt er niet op te tekenen, fascinerend is het wel. Hier herkennen we duidelijk de manische hand van Dupieux op een bedje van Boys Noize-percussie.

3. Chyna

Ook in Chyna lijken aanvankelijk alle stoppen doorgeslagen. Het nummer raakt toch op de rails dankzij zigzaggende stopmotion-synths, korte snippets van vocalen en alweer een log onderstel van weinig verfijnde basklanken. Op de soundscape richting outro na, kon het hier een pak beter qua creativiteit.

4. Grind Go

Zelfs slotnummer Grind Go heeft moeite om onze aandacht niet te zien verslappen. Dit nummer klinkt meer gepolijst, met in de verte toch enkele disco-invloeden. Maar alweer zorgen de abrupte onderbrekingen vooral ook voor onderbrekingen in de sfeer en tendens. Per luisterbeurt wordt het aangenamer, maar ons maak je niet wijs dat deze twee niet beter kunnen in de studio.

Artiesten in dit artikel