Album

Kölsch - 1989

Kölsch
8
Kompakt Records • 2017

Kölsch - 1989

8
Releasedatum: 
22/09/2017

Rune Reilly "Kölsch", de Deense wonderproducer finaliseert zijn driedelige autobiografie waarmee hij een verhaal wil vertellen over zijn jeugd met een nieuw album. Na het album 1977, zijn geboortejaar en 1983, en een memorabele periode waarin hij de wereld rondreisde komen we aan 1989 uit. Kölsch legt uit. "Het was een moeilijke tijd in mijn leven, waar ik alleen maar grijze herinneringen aan heb over gehouden - grijze gevoelens, grijs weer en mijn eigen grijze gezicht."

Muziek werd zijn redding, zijn vlucht van de realiteit en al het grijze. Hij nam zijn skateboard en walkman, ging op verkenning in de steden waar hij zich op dat moment bevond. Dat zorgde voor toch nog iets van kleur in zijn leven. "I found a soundtrack to my grey life, and suddenly there was colour".

Kölsch zet op dit album zijn collaboratie voort met de componist Gregor Schwellenbach, die voordien al verscheen op 1983. De componist, tevens multi-instrumentalist dirigeert zijn 24-delig orkest, The Heritage Orchestra voor de tracks Khairo, Liath (met viool solo door Kate Robinson) en Serij. Het orkest bestaat uit vioolen, altviolen, cellos en contrabassen.

Het albums openingsstuk, "1989" begint met het orkest die hun instrumenten afstemt, met op de achtergrond vocals uit een spraakopname van grootvader Ludwig uit het jaar 1989. Het openingsstuk creëert een melancholische sfeer die een gevoel van verdriet en diepe emoties weergeeft.

Elk nummer probeert op één of andere manier een bepaald gevoel naar boven te brengen zowel bij de luisteraar als bij Kölsch zelf. Die laatste probeert zijn levensverhaal weer te geven, niet aan de hand van woorden maar aan de hand van muziek. Het lied Serij begint met een verdrietige ondertoon waarbij die op sommige momenten toch een sprankeltje hoop laat doorschijnen. Het instrumentale aspect van het nummer zorgt dat dat gevoel goed tot zijn recht komt.

Bij Gra, Grau en Liath zijn de melodieëen al iets opwekkender, de diepere, emotionele aspecten zijn nog altijd voor een groot deel aanwezig.

Het progressieve nummer PUSH dat dit jaar al te beluisteren was op Speicher 97 is de meest levendige toevoeging van het album. Het is de enige track die begint met een redelijk stevige kick tot er zich een plotselinge muzikale twist voordoet die uitbarst in een explosie van euforie.

Goodbye, dat ook al uitkwam op Speicher 97 is dan weer compleet het tegenovergestelde. De kick van het lied komt hier al veel minder blij over door de achterliggende melodieëen en de droevige vocal.

Er komen veel vocals voor in dit album, allemaal relatief kort, subtiel, maar nooit overbodig. Bij het album van Maceo Plex bijvoorbeeld, waarvoor Resident Advisor hem afkraakt wegens zijn overbodig gebruik aan vocals, gaan we akkoord dat dit bij sommige nummers inderdaad het geval was. Dit is bij 1989 niet zo naar onze mening.

1989 is geen album gemaakt om gedraaid te worden in clubs, maar eerder om thuis te beluisteren. Het contrast van het instrumentale is daarvoor te groot. De dansfactor is laag en de ontspanningsfactor hoog. Gra, Gris en PUSH zijn dan wel weer toepasselijker voor in DJ-sets. Kölsch heeft zichzelf weer muzikaal overtroffen met 1989 en slaagt met glans in zijn opzet.