Album

Lunice - CCCLX

Lunice
7,5

Lunice - CCCLX

7,5
Releasedatum: 
19/09/2017

Lunice Fermin Pierre II, kortweg Lunice, kwam enkele weken geleden eindelijk aan met zijn debuutalbum. Grote meneer die Lunice, zo vinden ook onder andere Azealia BanksThe XX en Madonna. Hij werd geselecteerd voor de prestigieuze Red Bull Music Academy. 

Als TNGHT, het duo dat hij met Hudson Mohawke vormt, vond hij de hiphop van het zuiden van Amerika opnieuw uit als dance genre, wat hen een plaats op zowat alle grote festivals èn een plaats in de credits van Kanye WestYEEZUS bezorgde. Hij dropte reeds een handvol (meestal knallende) EP's op het label van zijn vrienden bij LuckyMe. En nu is daar dus eindelijk een debuutalbum.

Beter laat dan nooit en beter laat dan te vroeg, want de lijst van artiesten die na hun eerste succes snel een middelmatig album uitbrengen is oneindig. Lunice trapt niet in deze val en neemt (ook na het gigantsiche succes van TNGHT) rustig zijn tijd om zijn debuutalbum als statement te zetten.

Toegegeven: we waren hier wat bang voor. Lunice blijft toch nog steeds the king of turnup met hevige (t)rapbeats die aanmoedigen om te springen en prima passen op een EP. Op een album verwachten we echter meer, er moet een verhaal met zowel spanningen als rustpunten te horen zijn en gelukkig had hij dit zelf ook door. Dit viel al te vermoeden met vier tracks die CCCLX heette, iedere keer aangevuld met respectievelijk (Curtain)(Intermission)(Costume) en (Black Out). Maar tracktitels willen natuurlijk niets zeggen.

Het openen van het doek doen we dus toepasselijk met CCCLX (Curtain) samen met Lunice's vaste collaborator CJ Flemings. Hier bewijst Lunice al meteen dat hij meer is dan de voorgenoemde turnup beats. Hij blijft volledig trouw aan deze stijl, maar laat zien dat hij evenzeer in staat is een introtrack te maken met een uitgebreider instrumentarium dan we van hem gewend zijn.

Op Tha Doorz bewijst hij aan zijn long time fans dat hij ook nog steeds het beatwonder van weleer is. Op zich niets noemenswaardig aan deze track, zij het dat het toch altijd blijft verbazen hòè hard zo'n Lunice-banger aankomt (spoiler: zéér hard).

Drop Down is vooral mooier op papier dan het werkelijk is. Eerder schreven we dit over de track  en die mening is nog niet echt veranderd. Waar het album tot hier exact aanvoelde zoals het artwork eruit ziet, wordt hier de sfeer wat geruïneerd. De schuldigen lijken SOPHIE en vooral Le1f te zijn, maar we kunnen niet anders dan de eindverantwoordelijk bij Lunice zelf te leggen.

Elevated is een track van formaat. Het vereist op zich al ballen om een track met twee rappers te maken en die dan voor drie vierde instrumentaal te maken. Dit instrumentale gedeelte klinkt ongelooflijk en houdt het mooi temidden een interlude en een banger. In zijn Reddit AMA vertelde Lunice dat S-Type de nodige hulp leverde voor deze track en dit is wel te horen aan de synths die halverwege invallen en de drums die hier en daar bijvallen. In deel twee leveren CJ Flemings en King Mez een uitstekende vocale prestatie. Zonder meer een toptrack, betwistbaar de beste van het hele album.

Elevated wordt opgevolgd door de debuutsingle Mazerati. Toen die uitkwam leek het wat verbazend voor een debuutsingle, maar nu we het in context kunnen plaatsen, moeten we zeggen dat dat een zeer verstandige keuze was. Mazerati barst los zonder je het weet en valt terug stil evenzeer zonder dat je het merkt. Dit betekent echter niet dat het geen banger van jewelste is.

Dan is er Freeman, opnieuw met rapper CJ Flemings, dit keer ondersteund door SpengFreeman lijkt eigenlijk behoorlijk veel op Tha Doorz, zij het dat enkele synths verwijderd zijn en het gat ingevuld wordt door de twee rappers. Net als bij Tha Doorz is het verdict dus: banger van de hoogste plank, dit keer aangevuld met vocals van diezelfde plank.

CCCLX (Intermission) klinkt zoals we mogen verwachten van een intermission. Het geeft ons de kans om even tot rust te komen na het voorgaande lawaai. Weinig op aan te merken, behalve misschien dat de piano op het einde iets te romantisch is voor een Lunice-track.

Distrust bevat de grootste feature van het album namelijk Denzel Curry. Zowel Denzel als collega's J.K. The Reaper en Nell leveren een uitstekende prestatie. De overdosis autotune in de intro was niet echt nodig, maar dat kunnen we door de vingers zien. Vooral leuk is dat het nummer iets over de helft volledig van gezicht veranderd, begeleid door twee dreunende pianotonen. Deze bouwen op en evolueren naar een drop waarvan we hadden gehoopt dat er meer op CCCLX zouden staan.

Opvallende feature op het album is ook Mike Dean. Deze toch wel legendarische producer die werkte met artiesten als 2PacBeyoncé, Travis Scott en Jay-Z, heeft sinds kort ook besloten om op zichzelf muziek uit te brengen. Hij beheerst de Moogs als geen ander (zijn twee soloreleases werden dan ook exclusief met Moog-materiaal gemaakt) en is een uitstekende gitaar solist. 

Lunice leerde hem kennen op hun gezamelijke tour met Madonna en vroeg hem voor een gitaarsolo op CCCLX III(Costume). Mike stemde in en kreeg uiteindelijk zelfs een iets grotere functie dan dat. Dit horen we aan zijn o-zo-typische synths in het begin van het nummer. Op zich klinken de kleurrijke synths en gitaar van Mike wat uit de toon, maar wat afwisseling hier en daar mag ook eens.

O.N.O knalt, maar is nogal leeg. Tot daar alles wat er over het nummer te zeggen valt. Iets te saai, maar toegegeven: nog een vocalist had Lunice's eigenheid doen wankelen.

CCCLX IV (Black Out) is een onaangename afsluiter. Syv De Blare's vocal is ronduit irritant. Zeker als die dan nog eens aangevuld wordt met een omlaaggepitchte tweede stem. Wanneer Syv halverwege besluit haar mond te houden en Lunice te laten doen waar hij het best in is, stijgt de track wel in ons aanzien.

Helaas komt Syv al snel terug, dit keer schreeuwend (help!). Daarna valt de track helemaal stil. Hoewel dit bij Distrust een enorm pluspunt was, is dit nu nogal vervelend. De synth die de stilte opvult lijkt geen verband te houden met het voorgaande werk. Spijtig dat een sterk album (dat CCCLX is), met zo'n valse noot beëindigd wordt.

Voor zij die het wat te veel tekst vinden, hier een korte samenvatting: CCCLX is beter dan we hadden gevreesd en even goed als we hadden gehoopt. Zij die op zoek zijn naar bangers blijven niet op hun honger zitten, en krijgen zelfs een extra upgrade voorgeschoteld. Vanuit het perspectief van een album heeft Lunice het mooi aangepakt, met de CCCLX-tracks die een extra album feeling geven, helaas is er hier en daar een domper die de sfeer verknalt. Maar over het algemeen kunnen we zeggen dat Lunice een behoorlijk mooi album heeft afgeleverd.