Nonkeen - The Gamble

  • Release
Door Ben Moens 16 januari 2016
8

Releasedatum: 

05/02/2016

Hoe R&S Records gaandeweg hun cultstatus vergaarde? Door steeds het spannendste te strikken wat er in de hedendaagse electronica-scene (nog niet) te vinden was. Anno 2016 strooit het fenomeen Nils Frahm met wonderbaarlijke arrangementen, getuige deze collab met Kiasmos en z'n straffe passage op Dour. Samen met twee schoolvrienden vormt hij nu Nonkeen.

Hoe het ook alweer begon? Reeds op de schoolbanken in thuisstad Hamburg. Daar doorliepen Nils Frahm en Frederic Gmeiner dezelfde humaniora en vonden ze elkaar door een gedeelde interesse in het hoe en wat van audio-opnames. Ze boksten hun eigen radioshow op tape in elkaar met field recordings vanop school en de stemmen van hun leerkrachten, aangevuld met streepjes eigen geschreven muziek.

Haast bij toeval kwam Sebastian Singwald erbij. Omdat die nog school liep aan de oostkant van de Berlijnse Muur, had het drietal slechts twee weken de tijd om een band te smeden. Maar dat lukte, en na de val in 1989 stond niets nog in de weg om tezamen een bandje te vormen. Zo speelden ze menig kermispleintje plat.

Tot in 1997 Het Incident plaatsvond. Een op hol geslagen attractie verloor twee van z’n zitjes die onfortuinlijk recht op hun materiaal terecht kwamen, met een kapotte drum en versterker tot gevolg. Een abrupt einde voor het drietal, de wegen scheidden. Maar, een stuk voorbij de 20 gaven ze het opnieuw een voorzichtige kans. Vijf jaar later staat The Gamble klaar om zich in enkele eindejaarstlijstjes te nestelen.

Want het is een straffe plaat. Van bij de openingstonen in The Invention Mother worden we meegezogen in het universum van de drie geluidtovenaars. Op magistrale wijze stellen ze een klankenspectrum tentoon die we anders enkel met diepzeedocu’s of intergalactische lichttunnels zouden associëren. Erg straf, want uit het niets borrelde er een honger op naar méér.

Maar hoe wijds of haast theatraal en orchestraal ze hun sound kunnen laten stuiven, hoe intiem ze het andere eind opzoeken in Saddest Continent On Earth. Wie dacht dat de synopsis daarmee zowat verteld was, komt bedrogen uit. Eveneens op The Gamble te vinden: druk aanwezig jazzslagwerk (in Ceramic People), zoemende drones (Animal Farm of later Chasing God Through Palmyra) en regenachtige drums (This Beautiful Mess).

Er is ook ruimte voor experiment, want in de wijfelende percussie en belletjeswerk in Capran valt moeilijk een structuur aan te duiden. Of wat met de eindeloze vlaktes noise in Pink Flirt? Ook Re:Turn! grossiert daarin en sluit het album af hoe het begon: met een kanjer van zweefmelodie.

Nils Frahm noemt dit met recht en rede het album waarop ie het meest fier is. Onze hoed af voor deze kunde.

Lees ook...