Score: 

8/10

Releasedatum: 

11/02/2017

Throwing Snow, echte naam Ross Tones, levert met Embers zijn beste werk tot nu toe. Vorm gevend aan een steeds herhalende cirkel, ook afgebeeld op de albumhoes, zorgt de Britse producer voor een eclectisch geheel met een release op Houndstooth.

Zorgen moet u zich niet maken rond herhaling tot vervelens toe, wel staat vast dat Embers een album is dat je in een ruk helemaal moet beluisteren, en opnieuw en opnieuw. 14 nummers die naadloos in elkaar overvloeien, 14 nummers die evenzeer één gigantisch nummer konden zijn.

Ross kiest op Embers volop voor het instrumentale, met als inspiratiebron wetmatigheden en patronen uit de natuur. Geluiden van vogels, vuur of regen steken dan ook geregeld de kop op, zelfs kattengespin ontbreekt niet. 

Het album gaat van start met een kalm, knetterend haardvuur op de achtergrond en zet daaropvolgend direct de atmosfeer voor het hele album. Zware, duistere synths nemen gaandeweg de controle die stilaan wegsijpelt en plaats geeft voor kalme klanken, nochtans is het onheilspellende kantje steeds aanwezig, af en toe dreigen zware bassen de bovenhand te nemen.

Embers is een perfect geheel en biedt zoveel meer in een luistersessie van begin tot einde dan de som van alle nummers. Zoals het eerste nummer naadloos overvloeit in Cantor’s Dust, Pt. Two, zo lijkt het over de hele plaat alsof je luistert naar één volmaakte entiteit.

Gaandeweg komt er een meer ritmische, doorlopende tred in het album, maar delen waar dit afneemt en plaatsmaakt voor de stilte na de storm verschijnen ook. Denderende donder in de verte en vogelgefluit zijn de openers voor een kalm intermezzo.

Vijfde nummer Ruins kroont zich tot onze favoriet. Een ontzettend omineus nummer dat erin slaagt dit gevoel over te brengen op de luisteraar. Ruins doet dit als geen ander, het nummer escaleert en werpt jou in het midden van zijn strijdgeweld. Nood aan een nummer om even alle frustraties eruit te werpen? Check.

Er ontstaat een constante wisselwerking tussen het overheersende dreigende karakter en de klanken die deze tegenwerken. Zachte piano plaveit de weg voor dreunende bassen en een stevige 4/4 beat. 

Naar het einde toe krijgen de nummers wat meer kleur. Pattern Forming treedt veel rustiger in gang en mondt uit in minder dreigende bassen als de voorbije nummers. Prism Pt.1 en Prism Pt. 2 fleuren het album nog een beetje meer op en tonen een dansbaar aspect van Embers.

Eindigen doet Throwing Snow zoals het begonnen is, met een haardvuur dat stilaan wegvalt tot er niets meer overblijft.

Throwing Snow levert met Embers een prachtig instrumentaal album, dat voor het merendeel een quasi onheilspellende en dreigende nasmaak meegeeft. Fans van dergelijke zaken zullen hier vast en zeker hun draai in vinden. Met hoogtepunten zoals Ruins, Recursion en Cantor's Dust, Pt. 1 is een gevarieerd album geboren dat nergens aan kwaliteit moet inboeten. 

Gerelateerd