Album

Tuff City Kids - Adoldesscent

Tuff City Kids

Tuff City Kids - Adoldesscent

9
Releasedatum: 
14/10/2016

Adoldesscent, de meest recente langspeler van Tuff City Kids, is er eentje om van te smullen. Het Duitse duo bestaande uit Gerd Janson en Philipp Lauer bracht die met enige ingetogenheid uit op het Münchense Permanent Vacation, welbekend van onder andere Azari & III, John Talabot, Mano Le Tough, Tensnake, Todd Terje en zelfs Róisín Murphy.

De inbreng van de tegenwoordig zeer actieve Gerd Janson (onze fabric-recensie) in dit album zou zich naar eigen zeggen beperkt hebben tot koffie slurpen en telefoon prutsen. Bescheiden als hij is, is dat waarschijnlijk maar half waar. Toch weten we dat de meer onder de radar gebleven Lauer magie kan verrichten aan de productietafel. God mag weten welke eer wie toekomt maar voor ons maakt het niet uit: Lauer en Janson, het wérkt.

Wie Tuff City Kids zegt, denkt onmiddellijk nu-disco zoals we die kennen van hun trouwe maatjes Prins Thomas en Todd Terje. Terecht, zo blijkt. Want terwijl de kerkklokken van intro Ophmar uitsterven, komt de eerste nu-beat al sterk opzetten in Wake People. Samen met afsluiter en het toepasselijk benoemde Farewell House vormt die plaat de nu-disco basis van dit album. Een laidback beat, funky gitaren en synthesizers uit de 80's. Wakker worden, people!

Het volgende luik in dit uiterst gevarieerde album is vocale synthpop met gastzanger Joe Goddard (Hot Chip, The 2 Bears) als grootste blikvanger in Tell Me. Een aanstekelijk breakbeatje luidt de typische vocals van Goddard in voor een track die sterk aan Tiga doet denken die weer één van zijn verhaaltjes vertelt op een meeslepende vibe.

Ook gastzangeres Annie doet stevig haar best in Labyrinth, dat zich bijna manifesteert als een discosong van Madonna, maar dan met een overstuurd bruggetje dat in de jaren tachtig wellicht nog ondenkbaar was. Of was niks toen ondenkbaar?

In Scared zijn het niet de happy discovibes die met de plak zwaaien maar dat ander uiterste van die tijdsgeest, namelijk new-wave. Jasnau, die al eerder zong in producties van Lauer, doet een Robert Smithje (The Cure) en ook de rest van het nummer zou een productie (of remix) van het legendarisch new-wave collectief kunnen zijn. Verder kan wie niet zo heel hard zijn best doet, Grauzones Eisbär wel ergens herkennen.

Gerd Janson zou Gerd Janson niet zijn als er op dit album ook niet stevig gefeest zou kunnen worden. De synths doorheen de breakbeat en acid van Boilered zouden zo van de hand van Jean-Michel Jarre kunnen zijn en de krachtige viooltoetsen van Kelley Polar maken van Aska de stevigste dansplaat op deze langspeler.

Maar onze persoonlijke favoriet moet toch het instrumentale Nordo zijn dat op het ritme van 123 toeren per minuut zowat elke dansvloer in beweging kan krijgen. Door z’n klassieke alsook tribale drums schreeuwt deze gewoon om door een liveband gebracht te worden. Misschien moet Caribou zich daar eens aanzetten?

Met het idee dat het niet altijd strakke beats moeten zijn, heeft Lauer al eerder pareltjes uit zijn vingers getoverd. Naast intro Ophmar die aan een beatloze Fatima Yamaha doet denken, uit zich dat vooral in onze andere favoriet op dit album, R-Mancer. Die brengt na de swing in Nordo een rustpuntje in het album wanneer er plotseling een chaotische en distorted synthesizer komt opzetten waar wij geen genoeg van kunnen krijgen. Kwijl.

Adoldesscent zit boordevol vitaminen en variatie. Van ambient tot (nu-)disco, van breakbeat tot house, van acid tot new-wave, van The Cure tot Madonna, van Caribou tot Jean-Michel Jarre en van Fatima Yamaha tot Todd Terje. Als het goed is zeggen we het, dus als het heel goed is, moeten we het ook zeggen. Het is heel goed.

Tracklist

  • 01. Ophmar
  • 02. Wake People
  • 03. Tell Me feat. Joe Goddard
  • 04. Nordo
  • 05. R-Mancer
  • 06. Labyrinth feat. Annie
  • 07. Aska feat. Kelley Polar
  • 08. Boilered
  • 09. Scared feat. Jasnau
  • 10. Farewell House